พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเปียกชื้นจากน้ำค้างที่เกาะมาตั้งแต่เมื่อคืน ทุกครั้งที่เธอก้าวลงไป ดินนิ่ม ๆ ทำให้เกิดเสียงดูดเบา ๆ คล้ายจะกักเก็บร่างกายไว้ เธอกำด้ามมีดสนามแน่นด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายถือไฟฉาย แม้ตอนนี้จะยังไม่จำเป็นต้องเปิดใช้ แต่เพียงแค่การได้จับไว้ก็ช่วยเพิ่มความมั่นใจให้เธอ ญาดาไม่ใช่คนที่ชอบทำตัวเด่น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในเช้าวันนี้ เธอไม่อาจทนเห็นเพื่อนร่วมรุ่นหายไปต่อหน้าต่อตาได้โดยไม่มีใครยอมทำอะไรเลย
ถ้าเราไม่ไป ใครจะไป…
เธอพูดกับตัวเองในใจซ้ำ ๆ ใช้เป็นแรงผลักให้ขาก้าวต่อไป แม้จะเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันจากความเงียบของป่าที่ปกคลุมอยู่ทุกทิศทาง
เสียงนกป่าร้องแปลก ๆ ดังอยู่ไกล ๆ บางครั้งเสียงกิ่งไม้หักแผ่ว ๆ ทำให้เธอต้องหยุดฟัง หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองจากสิ่งที่อยู่ในความมืดคลืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
“เดี่ยว! ได้ยินมั้ย!” ญาดาตะโกนเรียกเสียงดัง เส
