Infernus : The Devil Has Risen

Chapter 4

WHILE I'm driving at the endless road, my mind was still wandering. Who is Sythe, and how did he know me? He knows that I'm Jabez' son so I can conclude that he is also a demon, like us. Ngunit hindi ko nararamdaman sa kanyang presensya ang nararamdaman ko sa tuwing kaharap ko si Cozbi, Devon, o kahit na sina Devland.

Maybe he is someone similar to angels. A guardian to be exact, but I doubt it.

Napahinto ako sa pagmamaneho nang sumulpot si Sythe sa harap ng kotse. He was just there, standing and staring at me. His cat was also looking at me.

"f*****g weirdo," I cursed under my breath. I couldn't help but to get irritated because he showed up unannounced.

Binaba ko ang salamin ng aking kotse saka dumungaw upang makita niya ang aking mukha.

"What do you want? If it isn't important then leave me alone." Kalmado ang paraan ng aking pagkakasabi dahil ayaw kong galitin siya. Hindi ko pa siya kilala kaya dapat ay mag-ingat ako sa bawat salita na lumalabas sa aking bibig.

Instead of answering me, Sythe teleported inside my car and he is already buckling his seatbelt. Ang kanyang pusa naman ay tumalon patungo sa backseat saka dinilaan ang kanyang mga kamay.

"You keep on calling me inside your mind. So I guess you need my help," he said nonchalantly. He lean his head on the window while reaching for his cat. He wasn't looking at me but I knew that he won't cause any harm to me. Sythe looks soft, like a marshmallow. He seems nice too. Pero hindi ko alam, baka mamaya ay nililinlang lang ako ng aking pakiramdam.

"Stop comparing me to a marshmallow. I'm not soft. Are you going to accept my help or not? Just make up your mind so I can leave. I have other things to do."

Tumango na lang ako upang manahimik siya. Sinimulan ko muli ang pagmamaneho at hindi sinasadyang mapatingin ako sa rearview mirror at nagtagpo ang aming paningin.

"I knew that you're looking for her, so I am offering my help," he said.

Naitaas ko ang kaliwa kong kilay. Paano niya naman nalaman na may hinahanap ako? Is he invading my mind?

"Morana? You know her?"

Tumango siya nang dalawang beses at pinikit ang mga mata. Napalingon ako sa kanyang pusa nang gumawa ito ng munting ingay. Nakatitig lang sa akin ang pusa na siyang ipinagtaka ko.

"Maui likes you, Cessair."

My forehead creased after hearing the name that he mentioned. It was my mother's name.

"Maui is my cat's name and no, she isn't your mom."

Napailing na lamang ako at itinuon ang aking pansin sa pagmamaneho. Tila marami ang alam ni Sythe tungkol sa akin. May dapat ba akong ikatakot?

The silence filled the air but it wasn't awkward. It feels like I knew Sythe for a long time, because I was comfortable around him.

"Do you know who I am?"

Tuluyan nang binasag ni Sythe ang katahimikan na namamagitan sa aming dalawa. Kunwa'y nag-isip ako saka siya bahagyang nilingon upang pasadahan ng tingin ang kanyang mukha bago umiling.

"Aren't you curious?" muling tanong niya. For the second time I shake my head to answer his question. I heard him heave a deep sigh, like he was frustrated. Even his cat is purring angrily. What did I do?

"I'm the Fourth Ruler of the Underworld. The Soothsayer of Death."

"So when am I going to die?" pabirong tanong ko nang banggitin niya kung ano ng kanyang posisyon. Hindi niya sinagot ang tanong ko kaya naman nagtaka ako. Nang ibaling ko ng tingin sa kanya ay napagtanto kong nakatulog pala siya. Humugot ako ng malalim na hininga saka binilisan ang pagmamaneho. Sabi niya ay tutulungan niya ako ngunit heto siya, humihilik pa.

BY THE use of my power, I slowly touched the edges of my bookshelf that was hidden inside the restroom. The books that are aligned in the shelves lighted up so bright that it could blind a human. The books vanished after a few seconds and a secret passage magically appeared in my sight.

Pumasok ako sa bookshelf at agad itong isinara upang walang makasunod sa akin. I'm going to meet Omisha to discuss some important matters. She was too focused on the task that I given: that is to keep an eye on Cozbi.

Naabutan ko siyang nakatayo sa harap ng malalim na balon at nakatitig sa imahe ni Cozbi na halos hindi na maihakbang ang mga paa dahil sa pagod.

"Morrigan! Narito ka na pala," bulalas niya nang mapansin ako sa kanyang tabi. I nod my head lightly, that is one of my way to greet someone. Hindi ko na pinansin ang kanyang pagkagulat, marahil ay nabigla lang siya sa aking pagdating.

"Where's Thadeus? His soul."

Suddenly, her eyes widened in fear when she realized what I asked.

"Tama! I forgot to tell you. I couldn't find his soul. Hindi ko alam kung may kumuha sa kaluluwa niya o nakatakas siya sa Sehnos Realm. Bigla na lamang siya naglaho."

While Omisha was talking, I am glaring at her. She already ruined my morning. Hindi ko na hinintay ang paliwanag niya. Agad na tumayo ako mula sa aking kinauupuan at dali-daling umalis. I m not mad but I'm disappointed. Hindi maaaring mawala ang kaluluwa ni Thadeus, dahil kapag nalaman ng aking kapatid na si Devon na may kinalaman ako sa pagkawala ng kanyang kaibigan ay magagalit siya sa akin.

NAKATITIG AKO sa litrato ng aking asawa. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin siya natatagpuan. Even my son, I still couldn't find them. My sister Morrigan didn't want to help me, I don't even know why. Ang tanging alam ko lang ay abala siya sa kanyang mga tungkulin. Ayos lang naman sa akin, subali't habang lumilipas ang taon ay lumalaki rin ang takot na aking nararamdaman.

Natatakot ako na baka bigla na lang akong mawala sa mundong ito at hindi ko na sila muling makakasama.

Even the devils like me has something to be afraid of, and it is normal. We all have something that we treasure so much, that we are willing to destroy the whole world just to protect them.

"Devon! Where are you?"

Naibaba ko ang hawak kong litrato nang marinig ang boses ni Morrigan. She's too busy but she's here in my house and interrupting my peace.

Hinablot ko ang aking damit saka sinuot habang naglalakad patungo sa hagdan. Dumungaw ako sa baba at nakita ko siya na prenteng nakaupo sa sofa habang nakasalikop ang mga kamay at nakasimangot.

"What can I do for you, Morrigan?" I calmly asked my sister but she just frowned at me.

"You have some unfinished business. Huwag mong hayaan ang posisyon na ipinagkatiwala sa iyo ng mga Divinity, dahil baka tuluyan ka nilang ipatapon sa impyerno. Hindi mo nanaisin na bumalik doon."

Hindi ko maitago ang ngiti na nais kumakawala sa aking labi. Natatawa ako dahil maraming salita ang lumabas sa kanyang bibig.

"Hindi ko pinababayaan ang aking tungkulin kaya wala kang dapat na ikabahala. I apologized for making you worried," sabi ko dahilan upang tapunan niya ako ng masamang tingin.

"I'm not worried!" she exclaimed and disappeared in an instant.

Natawa na lamang ako sa inasal ng aking kapatid. Ganyan ang ugali ni Morrigan, taliwas sa kanyang sinasabi ang ginagawa niya. Kahit hindi niya sabihin ay batid kong nag-aalala siya para sa akin. Kaming dalawa na lang ang natitira sa mundong ito kaya naman ginagawa namin ang lahat para sa aming ikabubuti.

Biglang humangin ng malakas dahilan upang matigilan ako. Hindi maganda ang aking kutob lalo na't nahulog sa sahig ang baso na siyang mahalaga kay Thadeus na isa sa matalik kong kaibigan.

Mukhang may masamang nangyari sa kanya.

SA ISANG madilim at malamig na silid ay makikita ang mga kaluluwa na palutang-lutang sa kahanginan. One of them is Thadeus soul that was trapped here for half a decade. Walang nakakaalam na narito siya dahil sa kagagawan ni Morrigan.

Para kay Thadeus ay nakulong siya rito ng limang oras. Time works differently in each realm, kaya naman wala siyang kaalam-alam na lumipas na ang limang taon. Ang isang oras sa lugar na ito ay katumbas ng isang taon sa mundo ng mga tao.

Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaki na nakasuot ng malaking pulang sumbrero. He was chuckling and keeps on turning his head around like he was looking for something.

Natigil lang ang lalaki sa paghalakhak nang makita ang kaluluwa ni Thadeus. A cryptic smirk appeared on his lips as he slowly pulling an empty bottle inside his pocket. He whistled happily and casually removed the cork on the bottle before chanting a spell so he could get Thadeus' soul.

"Hihiramin muna kita pansamantala hangga't abala pa sila sa kani-kanilang ginagawa."

Thadeus, who was inside the bottle started to panic and he began to scream hysterically but he can't do anything because he was just like a smoke.

Binalik ng lalaki ang bote sa loob ng kanyang bulsa at mabilis na ikinubli ang sarili nang bumukas ang pinto. He bit his lower lip and just watched Omisha frown and get confused.