“GISING na Pukay ko.” Malapit na mag-alas-singko at hindi ko nga pala nababanggit kay Pukay, lilipad kami papuntang Boracay.
“Hmmm, inaantok pa ako, Lowi.” Naghihikab sabay mulat ng mga mata ni Pukay. Parang bata talaga si Pukay. Walang pakialam sa mundo.
Iyong hindi inaalala kung may kakainin ba siya bukas, may tutulugan ba siya araw-araw? Kaya mas lalo kong inaalagaan si Pukay dahil alam kong hindi niya iniisip ang bagay na iyon dahil alam ko naman na kumportable siya sa akin at nagtitiwala. Alam niyang hindi ko siya iiwan at pababayaan. Masaya ako dahil sa napakalaking tiwala na binigay niya sa akin.
“Get up, we will fly to Aklan,” agad kong sabi kaya nandilat ang kaniyang mga mata.
“Aklan? Hindi ba malayo iyon?”
“Oo, sasakay tayo ng eroplano para mas mabilis.”
“E, wala akong pas
