Confession of a Reader

CHAPTER 1

2019, December 30

The blowing of plastic trumpets can be heard inside the 6 corners of our house. It's the 30th of December where we celebrate New Year, New Life sabi nila.

But I guess we made this a tradition to meet up with the family and the neighbors. It wasnʼt boring, masaya naman kaso I'm still waiting for the Teddy Bear that Auntie Mayi told me na sheʼll bring noong 6 years old pa ako. Natatandaan ko yung time na yun —

"Merry Christmas!" They said in unison, and I, blowed the plastic trumpet that was bought for me and my bestfriend, Maru, we were inseparable. Kaya't heto at kasama rin namin ang pamilya niya sa hapag upang salubungin ang pasko.

"Sofi, Maru. Tigil na mga anak— masakit sa tenga." salubong ni Auntie Mayi habang dala-dala ang pulang keso na galing sa kusina.

"Ano ho 'yan Auntie?" tanong ko rito.

"Keso de bola, ito ang parating inihahanda tuwing pasko anak." sabi naman nito nang may ngiti sa kanyang labi.

Tumango na lamang ako at nginisihan ang kalaro ko at sabay kaming nakigulo sa mga nasa hapag-kainan upang makinig sa mga matatanda na nagkekwento nang mga araw nila— hindi ko sila maintindihan, sabi nila tumalon daw kami pagdating nang bagong taon para tumangkad.

"Totoo ba yun?" bulong ko kay Maru ngunit nagkibit balikat lamang siya at nilantakan ang chicken na inihanda ni Tito Joselito, ang tatay ni Maru.

"Here's mine, Sofi." ngiting sabi ni Auntie Mayi kaya't dali-dali ko na lamang binuksan ang regalo niya. Ano kaya ito? new teddy? candies? video games? excited kung isip hanggang sa tumambad saakin ang librong may title na "Sariaya".

Bigla na lamang akong napangiwi at tumingin sa aking mga magulang na nakangiti sa may gilid at sinasabing tanggapin ko ito. Libro? ang haba naman nito. Isip-isip ko habang tinitignan ang gilid nang mga pahina.

Pilit na lamang akong ngumiti kay Auntie Mayi kaya naman ay tinapik niya ang aking ulo. "Read it, Sofi. Read the last chapter aloud and I'll give you your teddy bear. " Bakit ko naman gagawin yun? Marami naman—

"Patunay nang aking pagmamahal ang librong yakap-yakap sa tuwing ikaʼy nakikita nang aking mga mata. Tunghayan, ang pag-iibigan hiling lamang sa bituin ang kasagutan."

Marami naman akong teddy bear. Kaya't tumango na lamang ako at isinawalang bahala ang sinabi nito.

Hangga't sa nagkaroon ako nang oras upang basahin ang librong binigay niya. Naka-ipit ito sa aking kili-kili habang tinutulungan si Mommy mag-serve ng mga ulam sa table.

"Whatʼs that your reading?" my Mommy Irah asked. She never really saw me with a book, So it's new to her. "It was the book that was given to me noong 2013 pa po by Auntie." I said reminiscing.

She nodded satisfied with my answer kaya't sinabi niyang iwan ko muna ang libro sa may istante at kunin ang huling ulam na ihahanda sa lamesa. I did my part, and so mother let me read the book in the couch.

I was so drawn to the settings that I didn't notice the stares my Auntie Mayi gave to me and the book.

kuwitis ang nagsilbing liwanag sa pusikit na langit at tila'y pinawi nito ang mga bituin na kumikinang tuwing sumasapit ang dilim ngunit hindi nito mapawi ang aking ngiti sa tuwing nakikita kita, Sariaya, ikaw ang Binibining hinihintay umaga at magpakailanman. "

As the fireworks reached the night sky, the lines on the book was read aloud unconsciously. She felt a deep pang to her chest for an unknown reason, like Erosʼ bow pierced through her heart.

I had confessed to the stars,

and my love for him blossomed.

the reader,

Sofi Gozon.