Sabah olduğunda hava hâlâ kapalıydı. Konağın üzerindeki gökyüzü kurşuni bir ağırlık taşıyor, sanki gece yaşananların tanığı gibi susuyordu. Elif gözlerini açtığında bir an nerede olduğunu hatırlamak zorunda kalmadı. Her şey netti. Dün gece merdivenlerin başında durdukları an, Baran’ın “saygı” dediği o kısa ama ağır kelime, dudaklarının bıraktığı sıcaklık… Hepsi yerli yerindeydi.
Yatağın içinde doğruldu. Bu sabah kalbi hızlı atmıyordu. Aksine, beklenmedik bir dinginlik vardı içinde. Karar verilmişti. Yarım bırakılmış ama inkâr edilmemişti.
Aşağı indiğinde konak sessizdi. Hizmetliler arka taraftaydı. Salon boştu. Mutfaktan kahve kokusu geliyordu ama Baran görünmüyordu. Elif fincanını aldı, pencere kenarına geçti. Bahçedeki ıslak taşlar sabah ışığında donuk parlıyordu.
Arkasında ayak sesle
