Durdum. Devam edemedim. Yapamazdım. Levent Ezgi ye yaptıkları ile bunu çoktan hak etmişti. Ya da bana ya da Elif e. Kimbilir kaç kıza daha. Kaç küçük masum kız çocuğuna. Şiddetin tacizin tecavüzün özü kötüydü ama Çocuk başka bir şeydi. Başka bir masumiyet. Çocukluk kimsenin kötü olmadığı bir Krallıktı ve kimsenin bunu yıkmaya hakkı yoktu. Ama Asrın. O da masumdu. işlemediği bir suçun cezasını zaten hala üzerinde taşıyordu. Alnında. Bedeninde. Ruhunda. İçinde. Uykusunda. Şimdi gerçek bir katil olarak onu kabusunun tam ortasına geri gönderemezdim. Bu onu öldürmek olurdu. Ve birini öldürecek olsaydım zaten Levent i öldürürdüm. Gerçi bunu defalarca düşünmüştüm. Hatta denemiştim. Ona silahı doğrultmuş ama ateş edememiştim. Keşke yapabilseydim. Yapabilseydim Ezgi hala hayatta olurdu. Asrın bütü
