Break me Silently

Kabanata 9

"Tss." Nabalik ako sa ulirat nang narinig ang boses na iyon sa likuran niya. It's adam!

Hindi lang silang dalawa ang nasa harapan ko kundi may tatlo pang lalaki ang nakatitig sa akin ngunit wala na akong pakialam kung sino ang mga iyon.

Nagring ang bell, hudyat na tapos na ang pangalawang klase. Ang pagsilabasan ng mga estudyante para sa susunod na subject. Hindi na ako nagdalawang isip pa na umalis doon at diretsong nagtatakbo.

Sunod sunod na nagsilabasan ang mga studyante at ang iba ay pinagtitinginan ako.

Ilang hagdan ang natapos kong lakarin bago ako nadala ng mga paa ko sa rooftop ulit. Agad na humampas ang malamig na hangin sa akin. Tumayo ako malapit sa railings at sumandal doon. Pumikit akong nakatingala at dinama ang hangin.

"Kondrad where are you?"

Wala ako sa sarili nang binanggit ko ito.

Kailan kaya matatapos ang ganito? All i want is peace.

I heard loud footsteps nearing me but i didn't care. Nanatili ako sa pwesto hanggang sa napadilat ako sa nagsalita. Pagdilat ko ay siyang pagbungad sa akin ng nakakunot na noo niya. Sobrang lapit niya. Ramdam ko ang hingal niya.

"You're crying..." he said like he couldn't believe it. I smell a mint on his breath.

I push him away from me. Pinunasan ko ang mga luha ko pero siya ang nagpunas ng huling luha ko sa pisnge. I felt electric when his thumbs touches my skin. Suminghot ako at lumayo sa kaniya.

"It's none of your business." I harshly uttered.

Ang nagungunot na noo niya ay napalitan ng maamong mukha at nag-aalala. Nag-iwas ako ng tingin.

"Probably, none of my business.." he softly said. "Why i am here anyway?" Hindi makapaniwala sa sinabi niya.

Hindi ako makapagreact sa sinabi niya. Why is he here anyway? Ilang araw niya akong dinideadma tapos ngayon nandito siya? Hindi ba galit siya sa 'kin. Kaya ba siya nandito para ibuhos na ng tuluyan ang galit niya? Kung ganoon ay huwag na muna ngayon punong puno na ako.

Natahimik kami. 'Di naging komportable sa akin ang katahimikan namin at mas lalo kung walang magbabalak na magsasalita sa 'min. Tumigil na din ako sa pag-iyak.

I felt embarrassed.

Ngunit nagulat ako nang bigla niya akong kinarga at ipinatong sa mesa na nasa gilid ko kanina. Ngayon ko lang rin nakita na may dala pala siyang first aid kit sa kanang kamay niya.

"I'm sorry, i wasn't there for you.." he apologized like he do something wrong.

Sino ba siya? Bakit ganiyan ka? Bakit ka nag-aalala? Hindi naman kita kaibigan o ano. Don't act worrying about me coz you are just like the others.. galit ka sa 'kin eh.. alam ko.

"You don't need to sorry—" bigla niya akong niyakap 'di pa man natatapos ang sasabihin ko.

Naamoy ko nanaman ang pabango niyang parang humihili sa akin.

"Shh.." naiyak na naman ako. "I'm so sorry."

Humigpit ang yakap niya. Bakit ka nagsosorry? Wala kang ginawang masama! I tried to push him away from me but he did not let me go. The more i push him away, the more he tightened me with his hug. Sunod sunod na tumulo ang mga luha ko.

"Bakit ba palagi na lang ako ginaganito? May mali ba sa akin?" Pumiyok ako.

Hindi ko na inantala ang sitwasyon namin. Inilabas ko lahat ng hinanakit sa pagluha. I can't escape this problem. No one could ever love me..

"Sila ang may mali hindi ikaw." Hinarap niya ako. Mas napaluha ako. "Shh, stop crying. I hate watching your eyes full of tears." Pinagpupunas niya ang mga luha ko.

I don't know why pero bakit parang may ibang kahulugan akong naiisip sa mga sinasabi niyang 'di ko alam if he meant saying it to me. Hindi ko rin alam kung totoo bang naaawa siya sa akin. From past few days. I heard he's a playboy and he's angry at me. Kaya bakit ako maniniwala sa mga sinasabi niya?

Bakit ka nandito? Ikaw iyong lalakeng ayaw kong makita, ikaw pa ang nandito. What's with you? Why are you being kind to me now? May tinatago ka ring sama sa akin, i know coz everyone did.

I hug him back. Hindi ko alam kung bakit ko siya niyakap pabalik. I felt uncomfortable and comfortable with him. Pero totoo nga ba ito?

Ilang sandali kaming ganoon. Inayos niya ang buhok ko. Pinunasan ang dugo sa labi ko at inayos ang sugat ko sa mukha at braso. Hindi ko mapigilan kundi ang mapapalunok sa bawat haplos ng kamay niya sa sugat ko. His touches is so uncomfortable. Parang nag-iinit ang katawan ko.

Napapaaray ako sa bawat dampi ng cotton na may alcohol sa sugat ko. Sa bawat dampi niya ay may halong sakit at init akong nararamdaman. Tumaas ang mga balahibo ko nang malaman kung ano ang nararamdaman ko.

Nakayuko siya sa kanang braso ko.

"O-okay na, ako na lang ang m-magpapatuloy." Sabi ko at aagawin na sana iyon sa kamay niya pero inilayo niya iyon at tinitigan ako sa mata.

He lick his lips. Nag-iwas ako ng tingin.

"Don't bother, i'm serious doing it." Pagpatuloy niya sa ginagawa. "This is my first time doing it on a girl. Kaya h'wag kang magalaw kung ayaw mong masaktan."

My eyes widened of what he said.

Umiling iling ako hanggang sa nag-init ang pisnge ko dahil nanatili iyon sa utak ko. Nakagat ko ang labi at nakita niya iyon.

"What are you thingking?" He pouted.

Dammit! He's so f*****g cute. Binigyan niya ako ng nagtatakang tingin bago bumalik sa ginagawa.

"Nothing." I lied.

Nagdugtong muli ang kilay niya. Ngayon ay nilalagyan niya na iyon ng bandage. "Done." May ngiti sa labi niya. Para bang ngayon lang niya iyon natagumpayang gawin.

Sinunod niya naman ang pisnge ko at mabilis niya iyong natapos at nilagyan ng band aid.

Sobrang lapit ng mukha naming dalawa. When his gaze met mine, i couldn't move. His adams apple move and looked away. Mabilis siyang nakalayo.

"S-salamat..." hindi ako makatingin sa kaniya ng maayos.

He smiled. Nawawala ang mata niya kapag ngumingit siya. My heart began at race.

Napako ang titig ko sa kaniya. Tiningala niya ako pero hindi ako nag-iwas ng tingin. His eyes is so gorgeous, i can't leave it. There is something in there. There is something he want to tell me pero hindi niya iyon masabi. What is it? What is your motive doing here?

Mula sa mata ay bumaba ang titig niya sa ilong ko at tumigil iyon sa bandang labi ko. Napakurap-kurap ako at iniwas ang mukha sa kaniya.

"You're so innocent." he whispered.

"Ha?" Maang maangan ko. I heard it. It feels like a music in my ears.

He smirk. Umatras kaunti at tumingala.

"Nothing.." Nakapikit siya at parang malalim ang iniisip.

Umihip ang malakas na hangin. Inilipad no'n ang buhok ko.

He's lips is so red and wet. Mahahaba ang pilik mata niya at nadedepina iyon dahil nakapikit siya. Nakakurba iyon paitaas. What a gorgeous man. He met my gaze again and his jaw clinched.

Agad akong nag-iwas ng tingin. He caught me staring!

Lumapit siya lalo sa akin at kaunting lapit na lang ay magdidikit na ang mga labi namin. My eyes widened at our distance. He locked me already.

"A-ano nanaman ito?"

Nangatog ang mga tuhod ko. Ganoon na lang ang gulat ko nang inilagay niya ang eyeglass ko sa paglalagyan nito. Naalala ko ang nangyare kanina. He lifted my chin with his tumb for our eyes line up.

Tumilapon nga pala ang eyeglass ko!

"Put that thing on always, cover your beauty. I don't want the boys getting a close on you." he planted a kiss on my forehead. "Especially i don't want them to court you." He smirk.

"See you later." He then kiss my right cheek where the wound id and where cloe slapped me.

It did gave me goosebumps. Mabilis siyang umalis sa harapan ko.

Naestatwa ako sa kinauupuan. What does that mean? Hinawakan ko ang noo ko. Tama ba ang naramdaman ko? Hinalikan niya ako sa noo? Like a boyfriend always do? Umiling ako. Bumalik sa alaala ko ang paghalik niya sa akin noon, noong kinuha niya ang first kiss ko. Ramdam ko pa ang mga init ng labi niya sa akin. Suddenly i felt my chest pounding so fast.

Hindi ako makahinga ng maayos sa nararamdaman.

Ano itong nararamdaman ko?!

Isang oras akong nanatili sa rooftop nang blanko ang isip. Walang laman ang utak at nakatulala lang. Hindi ko pa rin maexplain ang mga nangyayari.

Gusto ko lang naman ang mamuhay ng mapayapa at tahimik, bakit ganito? Bakit iba ang ibinigay sa akin? At ano itong nararamdaman kong lumalago?

Tiningnan ko ang oras sa selpon kong keypad. Alas kuwatro na ng hapon kailangan ko ng umuwi dahil ito ang oras na naghihintay na sa akin sa gate si manong.

Bumaba ako at kalahati na lang ng mga studyante ang nasa skwelahan. Ang iba ay naglalakad na palabas ng gate at ang iba ay nananatili at nag aayos ng skwelahan. Ang mga officers.

Napapatingin sa akin ang iba at napapasipol ang ibang mga lalake. Na awkward ako dahil halos sa akin ang tingin nila. Itinago ko sa likod ko ang braso kong may bandage at tinabunan ng buhok ang pisnge kong may band aid.

Mabilis akong naglakad. Malapit na ako sa gate nang biglang may humila sa braso ko at sakto sa sugat ko kaya napa aray ako sa sakit na bunga no'n.

Napabaling ako sa humila bigla sa akin. Mabilis niyang naialis ang kamay niya.

"Im sorry." Aniya. "I didn't mean to hurt you."

Nilibot ko ang tingin sa kaniya. Lalake siya at studyante din sa skwelahang ito pero hindi ko siya kilala. He is handsome too at mukha siyang popular.

"O-okay lang.." hinimas ko ang braso ko.

Tumango siya.

Lumapit siya sa akin at inilahad ang kamay niya sa akin. Nagtataka ko iyong tinitigan. He chuckled at my reaction.

"I'm Forest Killian Navarro the school president."

Nanlaki ang mga mata ko. Hes is the president of this school? Really?! Ang ganda ng panggalan niya!

"A-ah, ano pong maitutulong ko sa inyo president?" May galang kong sabi.

He laugh.

Napalunok ako sa tawa niyang nakakaattract. Pafall ang aura niya. Hindi na iyon tago dahil dinig ko na ang nagtitilian sa paligid.

"Just call me Forest." He smiled widely.

As in forest na kagubatan? 'Di joke lang.

Tumango tango ako at nayuko nang ang tingin ng mga studyante ay nasa amin na. Gusto ko ding matawa sa sarili kong tanong.

Yumuko din siya para magpantay ang tingin namin nang ikinagulat ko at iwas ng tingin.

He laugh again.

"I just need your name." He gently uttered.

Automatiko kong naisabi ang buo kong panggalan.

"You have a nice name, then." Kinindatan niya ako.

Namulahan ako ng pisnge. Nice ba talaga ang name ko? Bakit niya tinanong ang panggalan ko at ano ang pakay niya sa akin? Ni hindi ko siya kilala pero napakaconfident niyang itanong kung sino ako.

Baka naghahanap din ng kaibigan kagaya ko?

Putik, he's the president! What am i thinking?!

Nagkagat siya ng labi at napangiti sa kawalan.

"They're true, you're f*****g beautiful.." he muttered but i didn't hear it properly.

"Ano hu?" Takang tanong ko. f*****g lang ang naintindihan ko sa sinabi niya.

He smiled widely again the reason why his eyes got more chinky. "Nothing babe."

Napakurap kurap ako sa sinabi niya. Did he just say babe?! Anong problema ng lalaking 'to?

I can't even deny too that he is cute. When he making that face nakalimutan ko ang pagluksa ko kanina at parang baliw nanaman. Inanak na ba siyang ganiyan?

Pero gusto kong malaman kung ano talaga iyong binulong niya. Parang na curious ako dun bigla.

Nanlaki ang mga mata ko nang napagtantong kailangan ko na pala umuwi dahil naghihintay na sa akin si manong sa labas! At baka wala na iyon ngayon doon sa tagal ko!

Nakakahiya mang putulin ang usapan namin pero kailangan kong gawin at baka mamaya wala pa akong masakyan.

Hindi muna ako magtratrabaho ngayon dahil ngayon ang kaarawan ni adam at kailangan ako doon dahil sasama ako sa pag-aayos sa kusina kina mama! Baka kanina pa ako no'n hinihintay!

Patay kang bata ka!

Huminga ako ng malalim. "F-forest i'm sorry but i need to go.."

"Service?"

Hindi ko man alam kung ano ang gusto niyang ipaabot sa sinabi niya pero tumango ako.

"It's okay, i'll ride you home."

Nagtaka nanaman ako sa sinabi niya. Bago pa man ako makapagtanong ay bigla niyang inabot ang kamay ko at hinila ako patungong gate.

"I saw your service earlier, paalis na ito pabalik ng mansyon."

Sobra na ang kunot ng noo ko sa mga sinasabi niya at nadagdagan pa ito. Paano niya nalamang sa mansyon iyon papunta? Alam niya ba kung saan ako nakatira?

"What do you mean?" I hysterical asked.

Nilingon niya ako at makahulugang binigyan ng ngiti at binalik ang tingin sa daan at mas lalong binilisan ang paglalakad.

Bumilis ang t***k ng puso ko at biglang kinabahan sa ngiti niyang iyon. Alam niya kaya kung saan ako nakatira? Pero ngayon lang kami nagkita. Paano niya nalaman iyon?

Mabilis kaming nakalabas ng gate at nakarating ng garahe ng school.

Binitawan niya ako at binuksan ang pinto ng kotse. Nag-aalinlangan pa akong pumasok pero nang naalala ko ang kailangan kong umuwi na ay pumasok na lang ako at umupo. Ganoon din ang ginawa niya sa driver seat.

What if niloloko lang ako nito at dalhin ako sa kung saan? Ni hindi ko pa naman siya kilala. Ngayon ko lang siya napansin sa school at president pa.

"Did atomoin always with you?" Bigla ay tanong niya.

Diretso lang ang titig niya sa kalsada habang marahang minamaneho ang sasakyan.

Ka-relatives ba niya sina atom o kaibigan?

"H-hindi.. minsanan lang."

Tumango siya.

Bakit niya natanong? Base sa boses niya ay parang gusto niyang malaman ang bawat detalye kung palagi ba kaming nagkikita ni atom.

Naalala ko ang kanina. Umuwi na kaya iyon? Hindi ko nakita ang kotse niya kanina sa school kaya siguro ay umuwi na iyon. Alam kong may kadugtong pa ang pagkikita namin kanina dahil sa huling sinabi niya. Ayoko na siyang makita.

Parang hindi ko na maintindihan itong nararamdman ko para sa kaniya at alam kong hindi na ito normal.

"Do they hurting you?" Sunod niyang tanong.

Napalunok ako. Paano niya natanong ang tanong na iyan? May alam ba siya na hindi ko alam? Bakit naman ako sasaktan?

"S-sinong sila?"

Nanatili ang titig ko dito ngunit hindi niya man lang ako pinagkaabalahang lingunin.

His tongue explore his teeth and make his lips wet.

"'Yong dalawang may kondrad."

Nakunot ko ang noo sa sinabi niya. Parang narinig ko na ang panggalang iyan noon. Ilang beses ko nang naririnig ang panggalang iyan.

My eyes widened when i remembered that i called it earlier before atom came. Naalala ko din ang panggalang ito ay ang batang lalaki na unang nagpakilala sa akin noon na siya ang magiging superhero ko someday.

Parang gusto ko tuloy itanong kung sinong kondrad ang tinutukoy niya pero naunahan ako ng takot at hiya.

"Hindi ko kilala ang panggalang binanggit mo."

He cursed and scratch the back of his neck. "I'm sorry, i mean, adam and atom." He slightly chuckled.

Halos mapaubo ako sa sinabi niya.

"Hey, are you okay?" Doon niya na ako nilingon.

Dahan dahan akong tumango at napatakip ng bibig. Parang gusto kong maluha dahil sa hindi makapaniwala.

Hindi mali ang iniisip ko! Mali!

"A-ano ba ang buong panggalan nila?" Paglalakas loob kong tanong. Pinigilang kong manginig.

Nakita ko kung paano nangunot ang noo niya. "Why do you ask so?"

Umiling ako. "I-its okay if—"

"The snubber and harsh one is Adamian Kondrad Deverell, the womanizer jerk is Atomion Kondrad Deverell." Tatango tango siya sa sarili niyang sagot habang may pumlastar na kaunting ngiti sa labi.

I closed my eyes emphatically. Totoo ba ang naririnig ko? Isa sa kanila ang lalaking una kong minahal noon? Baliw na ba si tadhana para ito ang ibigay sa aking tadhana?

Lubos akong hindi makapaniwala! Puno ba ng puzzle ang buhay ko? Puno ba ng pagsubok ang sasagupain ko sa mundong 'to?

Kung ganoon nga sino naman sa kanilang dalawa ang batang lalaking nakilala ko noon?

Sumakit ang ulo ko sa lito. Litong lito ako na hindi ko na alam kung ano pa ang iisipin ko.

Sino sa kanilang dalawa? At pareho silang deverell.

Paulit ulit na tanong sa isipan ko.

Napatalon ako sa inuupuan nang pabiglang huminto ang sasakyan. Nilingon ko ng mabuti ang labas. Nandito na pala kami ngunit hindi pa rin natatanggal sa akin ang taka.

Magpapaalam na sana ako at lalabas ngunit pinigilan niya ako.

"Wait a minute, i have a last question." Aniya. "Did atom did that?" Tinuro niya ang balikat ko at pisnge nang seryuso.

Nag-init ang pisnge ko.

"H-hindi, i took this wound to—"

Mabilis niya akong pinutol.

"No, i mean the bandage. Did he do that?"

Ah, iyon pala.

"Oo..." mahina ang naging boses ko.

"s**t! Really?!" His eyes widened at shock.

Sa boses niya ay nahihimigan ko ang hindi siya makapaniwala sa sagot ko. At parang may natagong amuse at ngiti sa likod ng pagkagulat niya.

Bakit ganito na lang ang reaksyon nito?

Nakunot ko na lang ang noo. Marahan niyang iniwas sa akin ang tingin at napasandal sa seat.

"I can't imagined him doing that thing!" An smirk crept on his lips.

Ah ganoon ba?

Pero anong ibig niyang sabihin? Inamin naman sa akin ni atom na first time niya itong gawin sa isang babae, ba't parang nakakakuryos bigla? Bakit ganiyan na lang ang pagkareact niya?

Habang busy siya sa pag-iisip ng malalim ay hindi na ako nagpaligoy ligoy pa ay lumabas na ako ng kotse niya at nagpaalam sa kaniya kahit hindi niya ako naririnig.

Tumalikod na ako at nakadalawang laktaw na paalis sa pwestong 'yon ay napahinto ako sa sandaling sinabi nito bago siya umalis.

"You're so lucky lady, otherwise.. be carefull."

Susunod…