สารภีพยาบาท เล่ม 1

สารภีพยาบาท - สรินทร์ 1/3

สรินทร์ไม่รีรอ รีบก้าวออกมาจากห้องน้ำ จนไม่ทันได้คิดว่า คนที่ให้ความช่วยเหลือยังยืนตรงวงกบประตู พอสาวเจ้าก้าวออกไป ร่างกายของเธอและเขาจึงใกล้ชิดกันทำให้ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ

สาวเจ้าสอดสายตาประสานกับนัยน์ตาดำของชายหนุ่ม อย่างไม่ทันที่หล่อนจะทันได้ตั้งตัว คล้ายกับว่ามีกระแสบางอย่างแล่นผ่านคนทั้งคู่ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาทอดมองมาอย่างอ่อนโยน เจ้าหล่อนอดรู้สึกไม่ได้ว่าคุ้นใบหน้าหล่อเหลาของชายผู้นี้อย่างน่าประหลาด

“ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่ช่วยฉันเอาไว้” เสียงหวานอ่อนนุ่มชวนน่าฟังดังออกมาจากเรียวปากสีชมพูระเรื่อของเธอ

“ไม่เป็นไรครับ”

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ตัวเจ้าหล่อนเองก็รู้สึก ได้ว่าใบหน้าราวกับเทพบุตรของชายคนนี้สะกดเธอประดุจมีมนต์ขลังบางอย่าง

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอพูดขึ้นแล้วมองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่วางตา ทว่าชั่วโมงนี้งานสำคัญกว่า นี่หล่อนเองก็ออกมาจากห้องประชุมนานโขแล้วด้วย

เจ้าหล่อนรีบเดินสวนกับชายปริศนาสวมสูทดำออกมาอย่างรวดเร็ว เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาสนใจบุรุษมาดเข้มผู้นี่เสียหน่อย แต่ในเวลาสำคัญเช่นนี้ หล่อนควรเอาใจใส่กับการงานตรงหน้าที่ยังสะสางไม่จบไม่สิ้นมากกว่า

ทุกครั้งที่สร้อยแสงดาวเรียกประชุมไม่เคยมีสักครั้ง ที่พนักงานทุกคนจะรู้สึกชอบใจ แม้ว่าสร้อยแสงดาวจะเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการนิตยสารประวัติศาสตร์ หากก็ไม่เคยได้ให้สิทธิ์ใครได้ออกเสียงในการโหวตหัวข้อสักครั้งเดียว

เพราะไม่ว่าใครจะโหวตหัวข้อใดมาก็ตาม สร้อยแสงดาวก็จะเป็นผู้คัดค้านเสียอยู่ร่ำไปทำให้สรินทร์ที่มักจะชอบอยู่ออฟฟิศจนดึกดื่นได้ยินพนักงานจับกลุ่มคุยกันว่า สร้อยแสงดาวเป็นนักเผด็จการตัวยงประจำออฟฟิศที่ออกความเห็นต่างก็ถูกปัดตกเป็นทุกรายไป

และที่ไม่ว่าใครก็ขัดขาสร้อยแสงดาวไม่ได้ก็เพราะว่าเธอ ‘คุณเขา’ เป็นหลานรักของเจ้าของบริษัท

ร่างอรชรวิ่งมาตามทางเดิน หญิงสาวเหนื่อยหอบจนตัวโยน เธอจึงเปลี่ยนจากวิ่งมาเป็นเดินเร็วแทน

‘เฮ้อ…หายใจออกแล้ว’

รองเท้าหนังสุภาพสตรีสาวเท้ามาจนถึงหน้าห้องกว้าง หญิงสาวตัดสินใจวิ่งเหยาะ ๆ จนมาถึงหน้าห้องประชุมที่เงียบกริบ สรินทร์หอบหายใจแฮ่ก ๆ แล้วนั่งลงตรงที่เดิมของตน

“น้องรินทร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” สร้อยแสงดาวเป็นคนแรกที่แสดงความห่วงใย

“ไม่เป็นไรค่ะพี่สร้อย”

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้มติเป็นเอกฉันท์แล้วนะคะ ว่าเป็นเมืองในยุคทวารวดีนี้”

“ค่ะพี่สร้อย”

“ถ้างั้นเดี๋ยวน้องรินทร์ไปดูงานกับพี่สร้อยเลยแล้วกันค่ะ”

“ค่ะพี่สร้อย”

หญิงสาวหารู้ไม่ว่าการไปดูงานขุดค้นหลักฐานโบราณคดีกับสร้อยแสงดาว ในวันนี้จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล