MİRAN
Serhat ile baş başa kalmayı uzun bir zaman sonra başardık. Akşam yemeğine kalmış, kahvesini ve çayını içmiş ama gitmemişti. Bunu pek nadir yapardı ve bugün de o nadir günlerden biriydi. Birlikte konağın arka bahçesindeki yürüme yolunda benimle birlikte turlarken konağın tümü sessizliğe gömülmüştü çoktan.
“Sen bu saate kalmazsın pek. Tadın mı yok senin sahiden arkadaşım? Gün boyu yüzün bir tuhaftı. Durmadan dalıp gittin. Endişelendiriyorsun beni.”
İç çekip ellerini cebine koydu ve omuz silkti,
“Ne bileyim, zaman çok tuhaf akıyor gibi gelmeye başladı. Başımıza gelenlere baksana, sanki normale dönmemiz artık imkânsız gibi. Sana da bir virajdan dönmüşsün ve gerisinde yokuş aşağı gitmek zorunda kalmışsın gibi gelmiyor mu?”
“Geliyor… Ama benim başıma gelenler belli. Senin başına ne g
