BERFİN
Yüzündeki gerginliği, bir şeyleri saklama telaşını görebiliyordum ancak onu ürkütmemek için tek kelime bile etmedim. Kendisinin lafa girmesine izin vermeliydim aksi halde bu işin peşine düştüğümü anlayacak ve bana tek kelime bile etmeyecekti. Onu iyi tanıyordum.
“Nine, eğer anlatmak seni üzecekse anlatmak zorunda değilsin.”
Bu tehlikeli ama son hamlemdi. Gözlerimi büyüterek onu anladığımı gösterir gibi gözlerinin içine baktım. Derin bir nefes alarak yerimden kalkmaya yeltendiğimde aniden bıraktığı elimi sertçe tuttu ve beni yerime yeniden oturttu.
“Anlatmak… Belki üzer ama hafifletir de…”
Yeniden onu dinlemeye koyulduğumda gözlerindeki buhranı görebiliyordum. Ona acı verici bir şey hatırlattığımın farkındaydım ancak susturamadığım bir yanım da bunu yapmak zorunda olduğumu dur
