MİRAN
Yatağımda uyuyor. Sanki oraya aitmiş gibi bütün vücudunu kabullenen yatağıma artık kızamıyorum. Masumiyetini anlamak mı yoksa dün gece yaşadığı zalimlik mi beni ona karşı böyle bir hale getirdi bilmiyorum. Kirpiklerinin, nasıl süzüldüğünü görebilmek canımı sıkmaya başlamıştı. Yatağımda öylece huzurla uyuyabildiğini bilmek her ne kadar içimi ısıtsa da buna katlanmak istemedim ama koltuktan da doğrulamadım. Bugün onu ahıra göndermeyecektim ve gitmesine de izin vermeyecektim. Sırtının acısının geçmesi gerekiyordu.
Babaannemin ona bunu yapma sebebinin sadece ben olduğumu düşünmek istemiyordum. Ona söylediğim şeyler aklıma geldikçe içimde derin bir kuyu açıldı. Bu kadar zalim olabilmeyi başarmamın altında yatan bir acım vardı ama buna o sebep olmamıştı bile! Babasının ve abisinin hayat
