Pagpasok niya sa kwarto, isinara niya ang pinto. Feeling niya saka lang naging tahimik.
Pero kahit na tahimik na ang paligid…
Hindi pa rin humuhupa ang inis at galit na nararamdaman niya sa dibdib niya.
Humiga siya sa kama at tumitig sa kisame.
Hindi niya makalimutan ang isa sa mga sinabi ng ama: Remember, you are about to marry, the guy you must to marry…yon ang sabi ng kanyang ama.
Umalis nga siya di ba? Lumayo at ilang taon na hindi nagpakita….akala niya, wala na ang issue na yon. Akala niya, nakalimutan na ang arranged marriage. Tapos heto na naman…
Napapikit sya at napabuntong hininga…obligado ba siya talaga na gawin iyon? Natanong niya sa kanyang sarili.
—---
Nang umaga, maaga pa siya na umalis ng bahay. Ewan ba niya pero ayaw nyang makasalubong ang landas ng ama. Dati, halos
