Bumilog ang mga mata ko na sumabay rin sa pagkawala ng boses at mga yabag ni Mommy.
At imbes na utusan ko na naman itong asawa ko na ibaba ako, at baka sumakit na naman ang ulo niya, hindi ko na magawa.
Napatitig na lang kasi ang nanlalaki kong mga mata sa mukha nito na ngayon ay may pilyong ngiti na sa labi habang karga ako paakyat ng hagdan.
“Danreve, ibaba mo na ako, please,” mahinahon kong pakiusap nang marating namin ang ikalawang palapag, at ngayon ay papunta na kami sa kwarto.
“Later, my star,” malambing nitong sagot sabay na ang pagbubukas ng pinto na sumabay rin sa malakas na kabog ng dibdib ko.
Sinong hindi kakabahan? Gagawa raw kami ng baby. Hindi pa pwede; hindi pa ako handa. Hindi pa kasi dumating si Golda.
Ang presensya lang kasi ni Golda ang magpapatunay kung tot
