พายุ
ตอนนี้ผมกำลังนั่งรอรวงข้าวอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ผมให้เธอไปเก็บเสื้อผ้ามาอยู่ที่นี่ก็เพราะเธอจะได้อยู่ในสายตาของผมตลอด ไม่แอบไปทำอะไรที่ผมไม่ชอบ ส่วนเรื่องที่ผมไม่ให้เธอไปที่หาดถ้าไม่จำเป็นก็เพราะผมไม่ต้องการให้เธอไปเจอชัย ส่วนเหตุผลก็เพราะไม่ชอบแค่นั้น
วันนี้ตอนผมเห็นน้ำตารวงข้าวทำไมผมต้องสงสารเธอด้วยวะ สงสารจนผมต้องดึงเธอมากอดปลอบและเช็ดน้ำตาให้เธอ ผมยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าจะทำแบบนั้นไปทำไม แต่ช่างเถอะคิดไปก็ปวดหัว
ผ่านไปสักพักรวงข้าวก็กลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับหอบเสื้อผ้ามาด้วย พอผมเห็นก็เดินตรงไปหาเธอแล้วจูงมือเธอไปที่ห้องชั้นสองทันที เป็นห้องที่เธอเคยนอนตอนไม่สบายและมันก็อยู่ข้างๆ ห้องผมเอง
“ทำไมต้องให้ฉันมาอยู่ข้างบนด้วยคะ” ระหว่างเดินขึ้นบันไดไปรวงข้าวก็ถามผมขึ้น
“ถ้าไม่อยู่นี่แล้วจะไปอยู่ไหน” ผมถามเธอกลับไป
“ก็ด้านหลังกับป้าพรไงคะ” จะบ้าเหรอ ทำไมผมต้องให้เธอไปนอนไกลผมขนาดนั้
