รวงข้าว
“ฮึก!” เมื่อฉันกลับมาถึงกระท่อม ฉันก็ปล่อยน้ำตาและเสียงสะอื้นออกมา หลังจากที่คุณพายุเค้าจูบฉันเสร็จเค้าก็ออกคำสั่งก่อนเดินหนีไป ฉันเลยรีบวิ่งกลับกระท่อมตัวเองและปล่อยความอ่อนแอออกมาแบบนี้
ฉันไม่รู้ว่าเค้าจะทำแบบนี้ทำไมทั้งที่ฉันคิดว่าเค้าก็น่าจะรู้ความรู้สึกของฉัน ทำไมเค้าไม่โมโหแล้วเลือกวิธีการอื่นเหมือนที่เคยทำตอนแรกๆ ไปล่ะ แบบนั้นฉันยังรู้สึกดีกว่าอีก
“เมื่อไหร่คุณจะปล่อยฉันไปสักที ฮึก!” ฉันได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้แล้วพูดกับตัวเองซ้ำไปวนมา
แต่ไม่ได้คำตอบอะไร
“ได้โปรดเถอะ ขอให้มีหลักฐานหรืออะไรที่ช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากเค้าไปสักทีเถอะ” ตอนนี้ฉันไร้ที่พึ่งจนต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้ว
ฉันไม่ไหวแล้วที่จะต้องทนอยู่แบบนี้ เมื่อก่อนฉันเจ็บแค่ตัวแต่มันยังรักษาหาย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ตอนนี้ฉันเจ็บที่ใจด้วยมันเลยยากที่จะรักษาไง
“ฮึก ฮือออ” ไม่รู้ปล่อยน้ำตามามากแค่ไหน แต่ความรู้สึกเ
