ตอนนี้ผมอยู่หน้าบ้านของไอ้ติณแล้วครับ ผมรอเวลานี้มานานแล้วในที่สุดผมก็รู้ที่อยู่ของรวงข้าว ส่วนเรื่องที่ผมเข้าหมู่บ้านนี้ได้ไม่ต้องสงสัยหรอกครับ ผมซื้อบ้านที่นี่เองแหละ หลังจากที่ไอ้ติณมันให้ที่อยู่รวงข้าวผมก็มาที่นี่แล้ว แต่รปภ.ไม่ให้เข้า ผมเลยต้องซื้อบ้านแม่งเลยเพราะจะได้มาอยู่ใกล้เมียกับลูกด้วย
ถ้าถามว่าทำไมไม่ขอให้ติณพาเข้า ง่ายๆ เลยมันเอาคืนผมที่ผมเคยไม่ฟังมันเรื่องเบล มันก็เลยไม่ให้การ์ดผมจนผมต้องพึ่งตัวเองนี่แหละ แต่กว่าจะทำเรื่องนั่นนี่เสร็จก็ปาไปตั้งหลายวัน
ออดดด ออดดด ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดออดหน้าบ้าน ผมไม่รู้ว่าถ้ารวงข้าวเจอผมแล้วเธอจะไล่ผมไหม เธอจะหนีผมอีกหรือเปล่า ผมกลัวไปหมด แต่ถึงกลัวยังไงผมก็จะสู้
“มาหาใครคะ” เสียงใสที่แสนคุ้นเคยที่ผมไม่ได้ยินมาหลายเดือนเรียกความสนใจให้ผมหันกลับไปหาเธอ รวงข้าวมีอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นปกติ
“รวงข้าว” ผมเรียกร่างบา
