“รวงข้าว” คุณพายุเรียกฉันออกมา
อ่อลืมบอกว่าเค้าอยู่เฝ้าฉันที่นี่ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ไม่ได้ไปไหนเลย
“มีอะไรคะ”
“เธอไปอยู่ที่บ้านกับฉันนะ” พรุ่งนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วไง เค้าก็เลยพูดเรื่องนี้สินะ
“คงไม่ได้ค่ะ” จะให้ฉันเข้าไปอยู่ในฐานะอะไรล่ะ ตอนนี้เราก็เป็นแค่พ่อกับแม่ของลูกเท่านั้น
ทั้งที่ตอนแรกฉันไม่อยากให้เขามีส่วนเกี่ยวข้องด้วยซ้ำ แต่เขาดันอยู่ในช่วงเวลาของลูกตั้งแต่แรก แล้วไหนจะครอบครัวเขาที่ไม่ได้ผิดอะไรอีก มันเหมือนมัดมือชกทำให้สถานการณ์กลายเป็น ฉันต้องยอมเป็นให้เขาเป็นพ่อของลูก
“ทำไมล่ะ”
“เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ จะให้ฉันไปอยู่บ้านคุณได้ยังไง”
“เธอเป็นเมียฉัน เป็นแม่ของลูกฉัน ทำไมจะไปอยู่ที่บ้านฉันไม่ได้ล่ะ”
“ฉันบอกคุณเมื่อไหร่คะ ว่าเป็นภรรยาคุณ”
“ทำไมต้องบอกล่ะ น้องฟางข้าวก็เป็นพยานรักของเราแล้วนี่”
“พยานรัก? ลูกเกิดมาจากการแก้แค้นของคุณนะคะ”
“ใครบอกว่าลูกเกิดมาจากก
