สยบหัวใจนายฮาร์ดคอ

แนะนำตัวละคร -พี่อุ้ม อาชีพ : สถาปนิก อายุ : 29 นิสัย : ดิบ เถื่อน ดุ ปากจัด กัดได้ไม่เลือกสถานที่ สโลแกน: อย่าทำให้โกรธเพราะกูจะอยู่ในโหมดหมาบ้า -วีนัส หรือหนูวี อาชีพ : นักศึกษาฝึกงาน อายุ : 22 นิสัย : ขี้อ้อน น่ารัก สายหวาน สโลแกน: ด่ามาจีบกลับตั้งรับให้ดีแล้วกัน บทนำ ภายใต้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ เต็มไปด้วยพนักงานหลายร้อยชีวิต และหนึ่งในนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...หนุ่มหล่อไฟแรงดีกรีจบนอก ที่ตอนนี้ได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นผู้จัดการแผนกการออกแบบ เขาคือ ผู้ที่ทุกคนให้การยกย่องว่า ทำงานถวายหัว อุทิศชีวิตให้กับการทำงานเป็นที่สุด หล่อ ฉลาด เพอร์เฟกต์ไปทุก ๆ ด้าน ยกเว้นเรื่องหัวใจ เขาไม่มีแฟนเป็นตัว เป็นตนและชีวิตนี้ก็ไม่คิดจะมี นิสัยส่วนตัวเป็นคนเลือดร้อน ซื่อ ๆ ตรง ๆ และปากจัดมาก แต่มิวายยังมีสาว ๆ มาขายขนมจีบอยู่บ่อย ๆ แต่เจ้าตัวกลับผลักไสผู้หญิงพวกนั้นออกไปเสียหมด นั่นแหละ คือตัวเขา ‘อัคนี’ หรือที่ ทุกคนรู้จักกันในชื่อ ‘พี่อุ้มคนโหด’ “พี่อุ้มคะ กาแฟค่ะ” และฉันก็เป็นอีกคนที่กำลังขาย ขนมจีบให้เขา แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจฉันเลยค่ะ ออลืมแนะนำตัว ไปเลย ฉันชื่อ ‘วีนัส’ หรือเรียกง่าย ๆ ว่าวีก็ได้ค่ะ ชื่อของฉันได้มาจากเทพี นามว่า ‘วีนัส’ ซึ่งเป็นเทพที่เลื่องชื่อเรื่องความสมบูรณ์ เพอร์เฟกต์ของสรีระผู้หญิง และฉันเองก็เป็นคนที่สมบูรณ์แบบและเหมาะกับชื่อมาก ใช่ค่ะ ฉันสวย ฉันรวย และเก่ง ยอตัวเองก็เป็นฮ่า ๆ ฉันเป็นทั้งดาวคณะและดาวมหาลัย แต่สำหรับเขาผู้ชายที่ฉันชอบ มันไม่มีผลอะไรกับเขาเลยค่ะ เพราะดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจอะไรเลยนอกจากงานแล้วก็เหล้า และที่สำคัญวัน ๆ เอาแต่ด่าฉัน...ไม่เบื่อบ้างรึไง คนอะไรชอบด่า “วางไว้ตรงนั้นแหละกูยุ่งอยู่” เขาไม่สนใจฉันเลยแม้แต่ นิดเดียว ถึงแม้ว่าฉันจะแสดงให้เห็นแค่ไหน ว่าฉันชอบเขา เขาเป็น พี่เลี้ยงของฉันค่ะ ฉันมาฝึกงานที่นี่ได้หนึ่งเดือนแล้ว ครั้งแรกที่ได้เห็นเขาพูดกูมึงในแผนกนี่ ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน ว่าคนอะไรจะถ่อยได้ขนาดนี้ ปากดีเป็นที่สุด แต่อยากจะบอกว่านิสัยของเขาดีมากเลยค่ะ เขาทั้งเป็นสุภาพบุรุษ มีน้ำใจต่อเพื่อนร่วมงาน ถึงจะใจร้อนแล้วก็ปากหมาไปหน่อยก็เหอะฮ่า ๆ แต่ฉันว่ามันเซ็กซี่ดีออกค่ะ “งั้นวีวางไว้ตรงนี้นะคะ” ฉันวางกาแฟลงที่โต๊ะทำงาน ของเขา แต่พอดีกับที่เจ้าตัวกำลังเอื้อมมือมาหยิบอะไรสักอย่าง มันก็เลยทำให้ จ๊วด! “แมร่งเอ๊ย!” พี่อุ้มสบถเสียงดังจนฉันตกใจ แบบอาคาร ที่เขากำลังตั้งใจทำอย่างขะมักเขม้น เปื้อนไปด้วยกาแฟที่ฉัน เป็นคนชงเองกับมือ ใจฉันหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันไม่น่าซุ่มซ่าม ขนาดนี้เลย “ว้าย! วีเอ่อ...ขอโทษนะคะ วีไม่ได้ตั้งใจเดี๋ยววีเช็ดให้ค่ะ” ฉันพยายามจะแก้ไขในสิ่งที่ฉันทำแต่ยิ่งแก้ มันก็ยิ่งแย่ไปกว่าเดิมอีก เนื้อกระดาษเปื่อยยุ่ยไปหมด “พอ! ออกไปได้แล้วโว้ย!” พี่อุ้มตะคอกฉันเต็มแรงด้วยความโกรธจัด มันทำให้น้ำตาของฉันหยาดลงมาอาบแก้มอย่างช่วยไม่ได้ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย เวลาเขาตะคอกฉันจะร้องไห้ทุกครั้ง ทำไมฉันเซนซิทีฟง่ายอย่างนี้นะ ไม่ว่าจะพยายามดีในสายตาเขา แค่ไหน แต่สิ่งที่ฉันได้มาก็คือสายตาโหดร้ายของเขา เหมือนฉันไปฆ่าแมวเขาตาย วันนี้ฉันทำผิดอีกแล้ว ทำยังไงดีเนี่ย? ยิ่งเป็นแผนที่ต้องรีบส่งพรุ่งนี้และเป็นโปรเจกต์ที่เขาตั้งใจมากด้วย แหมะ! แหมะ! น้ำตาของฉันหยาดลงกระทบกับถาดรองแก้ว ฉันรู้สึกผิด มาก ๆ เลยค่ะ เพื่อเขาแล้ว ฉันพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แต่ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหนเขาก็ไม่เคยเห็น ผู้ชายอะไรใจแข็งชะมัด “ฮึก ๆ ฮือ ๆ” ฉันปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอาบพวงแก้ม อย่างลวก ๆ แล้ววิ่งออกมาจากคนใจร้าย ปากหมา หน้าปากะโฮ่ ฉันรู้ฉันทำผิด แต่ทำไมเขาต้องตะคอกฉันด้วย เขารู้ไหม? ว่าฉันเจ็บ เจ็บตรงนี้...ตรงหัวใจ แต่จะทำยังไงก็ฉันชอบเขามากนี่คะ ยังไงก็ชอบคนพันธุ์ดุอย่างเขา ทำไมฉันถึงชอบเขามากน่ะหรือ? เรื่องมันมีอยู่ว่า...