MAXINE’S POV
Isang araw na ang lumipas simula nang kidnapin nina Denver ang anak namin ni Lucas. Hindi na ako mapakali rito sa bahay hangga’t hindi ko nakakausap ang mga anak ko.
‘‘Babe, huwag ka nang umiyak. Baka kung mapa’no ka naman,” sabi sa akin ni Lucas.
Pinahid ko ang aking mga luha at tumingin ako kay Lucas.
“Babe, ina ako. Hindi mo maalis sa akin ang isipin ang mga bata. Isang araw na natin ‘di kasama. Hindi natin alam, kung sinasaktan ba siya ng mga kaibigan mo at ni Bianca,” tugon ko kay Lucas habang umiiyak.
Hindi maalis sa akin ni Lucas ang mag-alala para sa mga anak namin. Kaya kahit anong sabi niya na kumalma ako’y hindi ko magawa. Dahil labis akong nag-aalala sa mga anak namin.
Iniisip ko kung pinapakain ba
