Summer 22
“วันหยุดยาวไปไหนไหม?” เริ่มกินข้าวกันได้สักพักคุณแทนไทก็เอ่ยถามฉัน ราวกับตั้งใจชวนฉันคุย
“ยังไม่มีแพลนค่ะ”
“ไปไหว้พ่อกับแม่ด้วยกันไหม?”
“อะไรนะคะ?” ไหว้อะไรนะฟังไม่ทัน เพราะมัวแต่ก้มหน้าตักอาหาร แต่เมื่อได้ยินไม่ชัดก็ทวนถามและเงยหน้ามองคู่สนทนาอย่างขอโทษขอโพย
คุณแทนไทที่ยังจ้องหน้าฉันอยู่นอกจากจะไม่มีท่าทีโกรธเคืองแล้วอีกฝ่ายยังยกยิ้มอยู่บาง ๆ แววตาของเขานั้น...ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมเพราะมันดูแพรวพราวจนเหมือนเขากำลังรู้สึกเอ็นดูฉันอยู่
“ไปน่านด้วยกันไหม อลิซก็ไป”
“เอ่อ คือ ขอบคุณนะคะแต่อยากพักอยู่บ้านมากกว่าค่ะ” ฉันจะกล้าไปได้ยังไงกันล่ะนั่นเวลาพักผ่อนของเจ้านายกับครอบครัวนะ แล้วฉันที่เป็นแค่เลขาของคุณทิศเหนือไม่จำเป็นต้องตามไปด้วยหรอก คุณทิศเหนือเองก็บอกให้ฉันได้พักบ้างก่อนที่เราจะลุยงานในปีหน้า
“ถ้าอยากไปก็บอกนะ...”
“ขอบคุณค่ะ”
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบคนตรงหน้ายังไง
