Yol boyunca Karan ile sürekli konuştuk. Avukat yanımızdan gittiğinde arabada yalnız kaldık.
Karan'a baktım ve elini tuttum. "Seni çok özledim ve çok merak ettim. Eğer sen olmasaydın ne yapacağımı bilmiyorum. Sürekli olarak bunun için endişe edip durdum. Senin başına bir şey gelirse ne yapacağım ben?" Dedim. Karan bana baktı ve gülümsedi.
Güçlü elleriyle, parmaklarımı daha çok sıktı. "Merak etme ufaklık, asla ve asla bensiz kalmayacaksın. Her zaman yanında olacağım. Kötü bir şey olma ihtimali tabii ki vardı. Ancak böyle bir durumda bile, gereken yapılır. İçerde çok fazla kalmazdım zaten." Dedi.
Onun gözlerine baktım. Bana doğruyu söylüyor. En ufak bir şekilde bana hayal bile satmaya çalışmıyor, zaten avukatla konuşurken de onları duydum. Benim dışımda farklı bir şey söylemedi ona da. "
