close friend​|ล่ามรักนายร้ายลึก

(เรียว)​ เรียวกิ โมจิซึกิ หนุ่มลุกครึ่ง ไทย-ญี่ปุ่น ทายาทบริษัทผู้ขนส่งรายใหญ่ของเอเชียและยุโรป นิ่งและฉลาด ไม่ชอบการพูดทวนซ้ำมากกว่า 1 รอบ ขี้เบื่อและขี้รำคาญ สถานะ : รักเพื่อน "ฉันสามารถเป็นเพื่อนเธอได้ทั้งชีวิต ถ้าเธอไม่คิดมีคนอื่น #ความลับจะยังเป็นความลับ" (คลอเดียร์)​ ปาลิตา วัฒนไตรกุล นางแบบอิสระและรับงานพริตตี้แบรนด์รถหรู นิสัยเอาแต่ใจ และไม่ยอมใคร เซ็กซี่และมั่นใจในตัวเอง และชอบพูดซ้ำมากกว่า 1 รอบ สถานะ : เพื่อนรัก "ถ้าวันนึงนายมีใคร ฉันต้องไปหรือเปล่า #ความรักหรือความลับ" ''นายตามใจฉันแบบนี้ตลอด ถ้าวันนึงนายมีแฟนฉันจะทำยังไงอ่า'' ''ฉันไม่คิดมีใคร'' ''แล้วถ้าฉันมีหละ'' ''มีฉันคนเดียวก็พอแล้ว'' ​​​​​​................................ ''นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะเรียว!" ''เธอไม่ควรพูดอะไรที่ตัวเองไม่รู้'' ''.........'' ''คำว่าเพื่อนมันไม่เหลือมาตั้งนานแล้ว'' ''เฮ้ออ ทำไมเดือนนี้งานเงียบเหงาจังเลยอ่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะกินอะไรเนี่ยย'' ''เธอเดือดร้อนอะไร'' ''กระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่กำลังจะออกมาแล้วนะ ฉันต้องรีบโกบกอยงานด่วนๆ'' ''ฉันซื้อให้'' ''จริงไหมคะพี่เรียว'' ฉันเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเขาและกอดแขนเรียวกิก่อนจะเอียงใบหน้าซบและช้อนสายตามองอย่าออดอ้อน ฉันคลอเดียร์ค่ะ อายุ 26 ปีเป็นนางแบบอิสระและรับงานรีวิวต่างๆแถมพ่วงด้วยพริตตี้แบรนด์รถหรูและสาระพัดงานที่พอจะทำได้โดยใช้รูปร่างและหน้าตา เพราะการเรียนของฉันที่จบนิเทศเอกการแสดงมา จึงพอรู้จักกับพวกพี่ๆในวงการที่ชักจูงเข้าไปทำงาน แต่ฉันชอบทำอิสระแบบนี้มากกว่า ฐานะทางบ้านฉันก็อยู่ในระดับปานกลางไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไร แต่ที่ฉันอยากหาเงินให้ได้เยอะๆเพราะอยากได้อะไรฉันก็อยากจะซื้อเอง ครอบครัวฉันอาศัยอยู่​ที่ จังหวัดเชียงใหม่ ทำสวนและผลไม้เมืองหนาวและมีรีสอร์ทที่ไว้รองรับนักท่องเที่ยว ที่ทำรายได้ต่อปีได้มากทีเดียว ส่วนคนที่ฉันออดอ้อนไปก่อนหน้านี้​คือ เรียว หรือเรียวกิ เขาเป็นเพื่อนสนิทของฉันและก็ยังมีแองจี้เพื่อนชายใจหญิงของฉันอีกหนึ่งคนรายนั้นตอนนี้รับงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวดาราไปแล้ว เรียว เป็นหนุ่มหล่อในวัย 26 ปีที่สาวๆมากมายต่างต่อแถวแทบหาหางแถวไม่เจอแต่นิสัยขี้รำคาญของเขาจึงทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้ายุ่งเท่าไร และส่วนมากจะโยนมาให้ฉันจัดการซะด้วยซ้ำสาวๆของเขาจึงไม่มีใครชอบหน้าฉันสักคน และกลุ่มเพื่อนเขาอีกกลุ่ม คือ ดีอ้อนและพายุ ซึ่งรวมคนหน้าตาดีไว้ด้วยกันเลยแหละ ''พูดอย่างกับฉันเคยหลอกเธอ'' ''ไม่เอาหรอก ต่อไปฉันจะต้องพึ่งพาตัวเองให้มากๆ เผื่อวันไหนนายมีแฟน ฉันจะได้ไม่ลำบาก'' ''เพ้อเจ้อ'' ''อะไร ฉันเห็นนะ สาวๆของนายนัดเจอแทบทุกวัน ชิ" ''หึงหรือไง'' ''หึงทำไม นายไม่ใช่แฟนฉันสักหน่อย'' ''ก็ไม่ใช่แฟน แต่เป็น......'' ''นายพูดอะไร ฉันไม่ได้ยิน'' ''แก่แล้วหูตึงหรอ'' ฉันปัดมือที่เอื้อมมาหยิกแก้มฉันจนยืดทั้งสองข้างออกจากหน้า เขาก็เป็นแบบนี้กับคนอื่นทำนิ่งแต่พออยู่กับฉันก็เป็นคนขี้แกล้งดีๆนี่เองเงียบๆแบบนี้เจ้าชู้ที่สุดเลยต่างหากก่อนจะหันไปสนใจข้อความที่แจ้งเตือนขึ้นมา แต่มันไม่ใช่ของฉันแต่เป็นของเรียวกิ ติ๊ง "วันนี้มิเกลมาเที่ยว ออกมาเจอกันไหมคะ" เพราะฉันนั่งอยู่​ใกล้เขาจึงมองเห็นข้อความที่ถูกส่งเข้ามาอย่างชัดเจน เห็นไหมปากบอกไม่มีใคร แต่ผู้หญิงไลน์หาได้ทั้งวัน เมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นฉันจึงเขยิบตัวถอยห่างออกมานั่งชิดริมโซฟาอีกฝั่ง เขามองฉันอย่างไม่เข้าใจที่อยู่ดีๆก็ถอนออกไปนั่งห่างเขา ''เป็นอะไร'' ''เปล่านี่ แค่อยากให้ความเป็นส่วนตัวกับนาย ตามสบายเลยเดิ๋ยวฉันจะไปเตรียมตัวทำงานแล้ว'' ''ดูได้ ฉันไม่มีความลับ'' ''ไม่หละ นายจะคุยกับใครมันก็เรื่องของนายไง วันนึงนายก็ต้องมีแฟน'' ''ทำไมพูดแต่เรื่องนี้'' ''อะไร ก็​พูดเรื่องจริงเพราะฉันก็​ต้องมีเหมือนกัน'' ''ฉันไม่มีเธอก็​ต้องไม่มี'' ''ยากหน่อยนะเพราะ ผู้ชายตามจีบจนตอบไม่ทันเลยแหละคิกๆ'' เรื่องความมั่นหน้าและมั่นใจก็คงจะไม่มีใครเกินฉันหรอก แต่ทำยังไงได้มันเป็นเรื่องจริง คิก พรึบ เรียวกิดึงฉันเข้าหาตัวและอุ้มฉันนั่งบนตักของเขาใบหน้าหล่อเหลาผิวขาวเนียนยิ่งกว่าผู้หญิงอยู่ห่างฉันเพียงแค่นิดเดียวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน เล่นแบบนี้อีกแล้วนะ แบบนี้ไม่ดีแน่ ''มันต้องผ่านฉันไปก่อน'' ''หวงฉันหรอ เป็นแค่เพื่อนมาหวงทำไม'' ''แล้วถ้าเป็นมากกว่าเพื่อนหละ ฉันจะหวงเธอได้ไหม''