Deniz Arsal'ın ağzından...
Evden ağlarken içimde ki his ölüm gibi bir şeydi. Demek ki gerçekten doğum gününü unutsam benden ayrılacaktı. Onu sevip değer vermediğimi düşünecekti. Bense her fırsatta verdiğim değerle ona ne kadar değerli olduğunu göstermeye çalışıyordum. Akel manevi şeylerden çok fiili şeyler bekliyormuş demekki.
Gözlerimden akan yaşlara boğazımda oluşan düğüme istemsizce çıkan hıçkırıklarıma engel olamıyordum. İnsan sevdiğine bütün bunları nasıl yapabiliyordu. Ben onu bu kadar üzmüş olsaydım kendimi öldürürdüm.
Hıçkırıklarım yavaşlamış içimdeki boşluk hissiyle düşüncelerim uyuşmuştu. Tavana bakıyordum göz kapaklarımın ağırlaşmasıyla gözlerimi açamadım.
Telefon alarmının sesiyle gözlerimi açtığımda aynı boşluk hissi beni terk etmemişti. Banyoya gittiğimde resmi görünce
