KAYA ko ba?
Mariin akong pumikit at humugot ng malalim na hininga. Sa bawat minutong lumilipas ay hindi ako mapakali. Pakiramdam ko isang oras ang tagal ng bawat minuto. Hindi ko alam kung ano na ang nangyayari ngayon kina Vane at mas lalong pinapatindi no’n ang kaba sa aking dibdib.
“Jordan? Ayos ka lang?”
Napamulat ako ng mata nang marinig si Callie. Magkahalong pagtataka at pag-aalala ang nabasa ko sa kanyang mga mata. Wala sa sariling bumaba ang aking paningin sa kanyang tiyan. Wala pang isang buwan pero may umbok na kaagad doon.
“Hindi,” matapat kong sagot sabay iwas ng tingin mula sa kanya. “I’m thorned. I can stop this from happening, yet I can’t also do it. . .”
“What do you mean, Jordan?”
Humarap ako sa kanya. “I’m still unmarked, Callie, at iyon ang dahilan kung bakit
