Chapter 18
733 Words
AS THE DAY passes by, the anxiety in my heart is also rising. Mas naging mahigpit ang seguridad sa loob ng mansyon, utos ni Vane. Their alpha was not in a good mood for three days already kaya wala halos ang gustong umalis sa mga puwesto nila. Afraid to anger their already fuming alpha.
Bukas.
Bukas ng gabi ko na isasagawa ang plano ko. Alam ito ni Callie. Hindi na niya ako kinukulit pa dahil napagod na siya kakakumbinsi sa akin. Ang pinapayo na lang niya ay ang kaligtasan ko.
Vane even becomes more aggressive and mad. Who wouldn’t? Mag-iisang buwan na niya pala akong hinahanap and he considered it rejection already. Alphas don’t accept rejection easily. They are hard-headed, as Lola Marianna told me before.
He's desperate and really furious now. Kapag nalaman niyang nandito lang pala ang hinahanap niya, baka hindi lang kulong ang abutin ko, galit niya pa. I am making a fool out of him kung tutuusin.
“WHAT THE f**k DO YOU MEAN THERE’S NO MORE FEMALE WOLVES OUT THERE?!”
Napapitlag ako sa galit na galit at malakas na boses ni Vane. Parang umalingawngaw yata iyon sa buong kabahayan sa sobrang lakas. Nagtago ako sa gilid. I can feel the fury reverberating from him. Ayokong makita niya ako. Baka ako pa ang mapagbalingan niya.
“A-Alpha. . .” Ngayon ko lang narinig ang takot na boses ni Alastair. He was usually cocky and irritating. “Ang mga natira na lang ay mga babae sa ibang pack. We can’t just go inside and search for their women. They will fight back.”
“f**k this! Damn that woman! She really wants to make this hard, huh?”
Napalunok ako.
“Leo!”
Sa bawat segundong nanatili ako rito at nakikinig. Pataas din nang pataas ang tensyon sa aking katawan.
“Bring me all of the women in this mansion! If none of them were my mate, we would search every goddamn pack in this country until I found her!”
“Yes, Alpha.”
Kahit nanginginig ang buong katawan. Pinilit ko ang sariling umalis. Hindi ako makapag-isip ng tama habang lakad-takbong tumungo sa kuwarto. Hindi ko tuloy napansin ang babaeng lumabas mula sa gilid at bumangga ako sa kanya.
“Jordan? Are you okay? Bakit ka tumatakbo?”
Si Callie.
“K-Kailangan ko nang makaalis dito, Callie!” natataranta kong bulalas. “Ngayon na mismo!”
Nanlaki ang mga mata niya. “Pero akala ko bukas pa? May nangyari ba?”
Hindi ako makapagsalita. I trusted Callie pero hindi ko pa ring magawang sabihin sa kanya ang totoo. Simula nang malaman ko ang kaugnayan ko kay Vane, tila lahat ng nakikita kong nilalang ay hindi sapat para pagkatiwalaan ko nang lubos.
“Be honest with me, Jordan. There is something wrong right? You wouldn’t be panicking like this. Alam mong pakakawalan ka rin ni Vane kapag nalaman niyang hindi ikaw ang kapareha niya. Kaya bakit natataranta ka at atat na atat umalis?” seryosong tanong ni Callie.
“C-Callie, hindi ko alam kung kaya kong sabihin sa ‘yo ngayon. Gusto ko na lang makaalis dito,” halos magmakaawa ko nang sambit sa kanya.
“I can help you, Jordan, if you will just let me know the reason why you’re so desperate to get out of here,” pangungulit niya.
Umiling ako. “Kaya ko. Hindi ka dapat madamay pa rito at baka ikaw ang pagbalingan ni Vane. You know nothing, Callie. Iyon ang sasabihin mo sa kanila kapag nakatakas ako rito,” mariin kong utos sa kanya.
“Jordan!”
Halos patakbo na akong tumungo sa kuwarto ko. Kinuha ko ang backpack at inilagay lahat ng importanteng gamit doon. Napatingin ako sa pinto nang marinig kong bumukas iyon at may pumasok.
“Callie!” gulat kong bulalas.
Huli na para takpan ang parteng dibdib kong iyon nang ibaba niya ang neckline ng suot kong bestida. Unti-unting nanlaki ang mga mata niya nang makita ang kasumpa-sumpang simbolong iyon.
“J-Jordan. . Y-you’re—”
Tinanggal ko ang pagkakahawak niya sa neckline ko at inayos iyon. Maang siyang nagtaas ng tingin sa aking mukha.
“Y-You’re mated? ‘Yan ba ang dahilan kung bakit ka nagmamadaling umalis?” tanong niya. Biglang nanlaki ang kanyang mga mata na parang may na-realize. “J-Jordan?”
Hindi ako nakasagot.
“A-Are you. . . Are you Alpha Vonvane’s mate?”
- Writer
