MABAGAL pa rin ang aking paghinga nang pakawalan niya ako. Madilim ang kanyang mukha at nag-iigting ang mga panga. He went back to his seat like nothing happened.
“Walang ibang patutunguhan ang ginagawa mo, Vane. Kahit naman sabihin ko sa ‘yo nang harapan ang totoo. Hindi mo mababago ang isipan ko,” seryoso kong sambit.
Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa mga mapupula niyang mga labi. “Hindi mo rin mababago ang isip ko, Avianna. Now, leave.”
Kumuyom ang aking mga palad. I hate him! I hate his arrogant and domineering behavior! Gusto ko siyang sugurin at sakalin ngunit sa kalagayang meron ako ngayon. Baka hindi sa sakal mauwi ang pagsugod ko sa kanya.
“Sinasayang mo lang ang oras mo, Vane,” pangdi-discourage ko sa kanya.
Ngunit talagang mas matibay pa sa pinakamatigas na baka
