คู่แท้

โดน...ตบ

โดน...ตบ

" หึ...แล้วยังไง ที่กลับมาหาเธออีกนี่ยังไง จะกลับมาทำให้เธอเสียใจอีกเหรอ " ทอยเอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้ม นึกจะไปก็ไป...นึกจะมาก็มา ถ้าจะกลับมาทำให้เธอเสียใจอีกแล้วล่ะก็ เขาจะขวางให้สุดตัวทีเดียว คราวก่อนที่เขายอมถอยให้เพราะรู้ว่ามันรักเมย์จริงๆและคงแอบรักมานานแล้ว แต่ดูซิ...ได้เธอไปกลับทิ้งไปอย่างง่ายๆซะงั้น

" ชั้นรักเมย์ รักมาก นายก็รู้ "

" ไม่มีใครรู้และเมย์เองก็คงไม่เข้าใจหรอก นายบอกว่ารักแต่ก็ทิ้งเธอไปเนี้ยนะ "

" ตอนนั้นชั้นอาจจะคิดน้อยไป แต่ที่กลับมานี่ก็อยากมาขอโอกาสจากเธอ "

" แล้วถ้าชั้นจะขวางล่ะ " ทอยละสายตาจากเวทีหันมาหาเย่วเฟิ่งซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเองก็หันมาหาทอยเหมือนกัน

ชายหนุ่มสองคนจ้องสบตากันเขม็งอย่างไม่มีใครยอมใคร เหตุการณ์แบบนี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วในตอนที่ทอยประกาศตัวจีบเมธิญาสมัยที่ยังเรียนอยู่ด้วยกัน เขาเฝ้าเพียรทำทุกอย่างให้เธอสนใจแต่เมย์ก็ให้ค่าเขาเพียงแค่เพื่อนของเพื่อนเท่านั้น กระทั่งเพื่อนตัวดีมันสารภาพรักกับเธอว่าไม่ได้คิดกับเธอแค่เพื่อนเขาจึงอกหักอย่างสมบูรณ์แบบ

ทอยหนุ่มหล่อที่สาวๆคลั่งไคล้อกหัก บอกใคร...ใครจะเชื่อ แต่อย่างว่า คู่แข่งของเขาก็มีดีอยู่ไม่ใช่น้อย ไม่ใช่จะไม่มีใครสนใจที่ไหน...เป็นมันเองที่ไม่เคยสนใจใครต่างหากล่ะ

" พริสซี่ ...โธ่เว้ยยย " ก่อนที่เย่วเฟิ่งจะได้พูดอะไรเสียงคนที่นั่งอยู่ข้างๆก็ขบกรามตะเบงเสียงออกมา ทอยลุกขึ้นพร้อมกับสาวเท้าเข้าไปกระชากหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเต้นอยู่หน้าเวที เธอเต้นมาได้สักพักแล้วล่ะ ข้างกายของเธอก่อนหน้ามีปาลิตายืนขนาบข้างอยู่แต่ตอนนี้ร่างพลิ้วไหวมีหนุ่มๆหลายคนรุมล้อมอยู่

" พริสก็มาที่นี่ด้วยเหรอเนี้ยเมื่อกี้ตอนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำไมเขาไม่เห็นเธอ นึกว่าปาลิตาจะมากับทอยแค่สองคน " ชายหนุ่มคิดในใจ

เย่วเฟิ่งมองตามทอยที่กระชากแขนของพริสแล้วพาเดินออกจากผับไป สมองที่หนักอึ้งเริ่มเบาโหวง ขายาวก้าวไปข้างหน้าหาหญิงสาวที่มองตามเพื่อนรักของตัวเองอยู่ เธอกำลังยิ้มให้คนทั้งสอง

" ดื่มเป็นเกียรติกับผมสักแก้วนะครับคนสวย " ริมฝีปากบางหุบลงเมื่อมีชายหนุ่มเดินถือแก้วเหล้ามายื่นให้

" คงไม่สะดวกมั้งครับ ผมกำลังจะพาแฟนกลับแล้ว " เย่วเฟิ่งที่เห็นเหตุการณ์รีบสาวเท้าเข้ามาหาปาลิตาทันที ใครหน้าไหนก็เข้าใกล้เธอไม่ได้ นาทีนี้เขาต้องได้เป็นพระเอกอ่ะ

" อ้าว !!! ...มีแฟนแล้วเหรอครับ เสียดายจัง " ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยกระนั้นเขาก็ยอมถอยแต่โดยดี

" ... " ปาลิตาหันมามองคนที่เดินเข้ามาหา เมื่อเห็นว่าเป็นเขาเธอก็ตวัดสายตากลับและก้าวหนีทันที

" ปาลิน " เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยสรรพนามนี้

แม้จะได้ยินชื่อที่เขาเรียกเธอแต่ขาเล็กก็ยังไม่หยุด อารมณ์ขุ่นเคืองก่อนหน้าปะทุขึ้นอีกครั้ง ในหัวกำลังสับสนวุ่นวายเธอยังไม่อยากคุยกับเขาในตอนนี้ ถ้าได้คุยกันเขาต้องรู้แน่ ว่าเธอ... ว่าเธอ

กึก...นี่ลืมไปได้ยังไงว่าเธอมารถทอย แล้วตอนนี้ทอยก็ไปกับพริสซี่แล้ว ตายล่ะชั้น.....

" เมาแล้ว ขับรถไม่ไหว ช่วยพากลับหน่อย ได้มั้ย " เสียงทุ้มเอ่ยจากด้านหลัง น้ำเสียงเว้าวอนจากเขาแม้จะกระทบเข้าไปในหัวใจของเธอ แต่เจ็บแล้วเธอต้องจำ ร่างเล็กไม่สนใจเสียงของเขาเธอเตรียมจะก้าวเดินต่อไม่แม้จะหันกลับมามองหน้าคนที่เดินตามมา

" ดี...เมาแล้วขับ รถจะได้ชนตายไปเลย ตายไปซะได้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องทรมานใจแบบนี้ " เสียงตัดพ้อเอ่ยขึ้นอีก

" เฮ้อ !! " ร่างเล็กถอดถอนใจ เอาวะ...เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือ...คืออะไรดีวะ แต่ก่อนจะช่วยเธอขอระบายอารมณ์หน่อยเถอะ

เพี๊ยะ...ปาลิตาหันหลังกลับพร้อมกับสืบเท้าก้าวมาหาเขาที่ยืนอยู่ มือเล็กตวัดฟาดไปบนใบหน้าของคนตัวโตเต็มแรงเท่าที่อารมณ์ของเธอกำลังเดือดอยู่ ใบหน้าคมหันไปตามแรงตบ เขายกมือลูบแก้มของตัวเองเบาๆ

" ตบทำไมอ่ะ " อ่า...สร่างเมาเลยกู .... ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเบา

" หมั่นไส้...ไหน..กุญแจรถ เอามา!!! "

" หึ... จะตบอีกข้างก็ได้นะ ถ้ามันทำให้เธอหายโกรธ " นัยน์ตาหวานจ้องมายังร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า

เพี๊ยะ ... จบคำพูดของเขาเธอเองก็ไม่ยั้งมือ มือเล็กฟาดไปบนแก้มสากอีกข้าง เอาล่ะ...แดงเท่ากันแล้ว เธอพอใจแล้ว เย่วเฟิ่งมองหน้าอกอวบที่กระเพื่อมขึ้นลงเพราะอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของเธอ นี่แหละ...เมธิญาคนเดิมของเขา

" ถ้ายังไม่เลิกจ้องหน้าอกของฉัน ที่ต่อไปที่ฉันจะต่อยคือลูกตาขวาของนาย "

" หึ... โหดจัง " ริมฝีปากหนายกยิ้ม เขายื่นกุญแจรถส่งให้เธอพร้อมทั้งเดินนำหน้าไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่

รถยนต์คันหรูถูกหญิงสาวขับออกไปโดยมีชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของนั่งอยู่ฝั่งซ้าย เวลานี้ค่อนข้างดึกมากแล้วถนนหนทางจึงโล่งแต่นั่นก็ยิ่งอันตรายหากเราขับมาเจอนักซิ่งบนท้องถนนที่ไร้มารยาท บางคันไม่ยอมให้เราแซง พอขับแซงเราไปได้ก็ชะลอเพื่อให้เราแซงกลับอีก หากเราเผลอใจเหยียบคันเร่งลงแข่ง นั่นเท่ากับว่า เราพร้อมสำหรับอุบัติเหตุที่รออยู่ข้างหน้าแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ไม่มีใครรู้อนาคต ขอเพียงเราอย่าประมาท ตั้งสตินึกถึงคนที่รออยู่ที่บ้าน คนที่รักเรา แค่นั้นก็พอแล้ว

" I love you " จู่ๆคนที่นั่งเงียบก็เอ่ยขึ้น

" จะให้เชื่อเหรอ เมื่อกี้ยังนั่งมองนักร้องคนสวยอยู่เลย " เสียงเล็กเอ่ยขณะที่สายตาของเธอยังมองตรงไปข้างหน้า

" มองแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่ เมื่อกี้เธอมาขอนั่งด้วยชั้นยังไล่หนีเลย ก็เพราะไม่อยากมองเธอกับไอ้ทอยที่คุยหัวเราะกันน่ะสิ "

" มองเฉยๆ ก็แค่อยากรู้ว่าเธอจะหึงชั้นบ้างมั้ย " เขาอธิบายต่อเมื่อเห็นว่าเธอนิ่งเงียบ

" หึ....ผิดหวังซินะที่ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด "

" จะบอกว่าไม่หึงกันเลยอย่างนั้นเหรอ...แล้วไอ้ที่ตบหน้าชั้นเมื่อกี้หมายความว่ายังไง แค่หมั่นไส้แค่นั้นเองน่ะเหรอ ไม่ใช่ว่าหึงชั้นจนเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่หรอกนะ "

" ... " หญิงสาวนิ่งเงียบ เธอแตะเบรคเมื่อเห็นสัญญาณไฟแดงข้างหน้า

" ปาลินนน " เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ริมหู ต่อเมื่อเธอหันมาริมฝีปากของเธอก็ถูกเขาประกบไว้เสียแล้ว ร่างเล็กพยายามจะขัดขืนสองแขนใหญ่โอบกอดแขนของเธอไว้ไม่ให้ต่อต้านเขาได้

" อื้ออออ " หญิงสาวประท้วงในลำคอ

ริมฝีปากหนาจู่โจมโรมรันด้วยแรงปรารถนาที่เก็บไว้มาเนิ่นนาน เขาบดขยี้ริมฝีปากเล็กจนเธอรู้สึกแสบร้อนไปหมด เมื่อเห็นว่าเธอไม่ดิ้นเขาจึงยอมผ่อนแรง มือใหญ่ยกขึ้นประคองใบหน้าหวานไว้ ลิ้นสากสอดเข้าโพรงด้านในตวัดเกี่ยวรัดลิ้นเล็กของเธอไปมา ภาพในวันวานที่เขาสัมผัสตัวเธอหวนกลับมาอีกครั้ง หญิงสาวยกมือขึ้นโอบรอบคอของเขา

ปิ๊กกกกกกก....เสียงแตรจากรถที่อยู่ด้านหลังบีบดังขึ้น สองร่างที่กำลังกอดรัดกันกลมผละตัวออกจากกันทันที เมื่อตั้งสติได้หญิงสาวก็รีบเหยียบคันเร่งเพื่อหลีกทางให้รถที่อยู่ด้านหลัง

" หึ...ไม่ต้องรีบก็ได้ ค่อยๆขับ เดี๋ยวไปต่อที่คอนโด "

...............................................

อ่า....เอาแบบไหนคอมเม้นท์มาเลยยยยยย 555