Hope POV
Tahimik lang siya habang umiiyak ako.
Walang galaw.
Walang pilit.
At hindi ko alam kung bakit,
Mas lalo akong napaiyak.
Kasi sanay ako na kapag ganito,
May kapalit.
May hinihingi.
Pero siya…
Wala.
Dahan-dahan siyang lumapit.
Hindi biglaan.
Parang sinisigurado niyang hindi ako matatakot.
Hanggang sa umupo siya sa harap ko.
“Hope…” mahina niyang tawag.
Hindi ako makatingin.
Nahihiya ako.
Magulo ako.
Pero naramdaman ko,
Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
Mainit.
Pero hindi mahigpit.
“Look at me,” malambot niyang sabi.
Dahan-dahan akong tumingin.
At doon,
Wala akong nakita na pagnanasa.
Walang galit.
Walang kontrol.
Kundi…
Pag-aalala.
“You don’t have to decide everything today,” dagdag niya.
Napahikbi ako.
“Pagod ka lang,” sabi niya. “At nasana
