NİLÜFER...
Titredim. Hem öfkeyle hem de minnetle. Birisi nihayet benim için konuşmuştu. Titremem bedenimden gelmiyordu. İçimde bir şey yerinden oynamıştı. Yıllardır savunmasız kalmış bir tarafım, ilk kez açıkça korunmuştu. İnsan bazen tokatla değil, birinin senin yerine konuşmasıyla ağlar. Ben de öyle ağladım işte. İçime akıta akıta. O an anladım… Bir insanın annesi olmak için doğurması gerekmiyordu.
Eskiden beri yardımını esirgemezdi zaten Fidan teyze. Hep yaralarımı o sarmıştı. Ama gizli gizli yapardı. Nare Hanım'ın işinden etmesinden korkardı. İki çocuğuyla gidecek bir yeri yoktu. Şimdi artık saklamıyordu. Fidan Teyzem... Bu konağın vicdanı...
"Yeyesin. Korkma. Oğlumu da kızımı da evlendirmişim. Bu saatten sonra Allah’tan başkasından korkmam. Varsa bir ihtiyacın deyiver. Fidan teyzen
