ASLAN...
Banyonun kapısını arkamdan kilitlediğimde, o kilit sesinin yankısı zihnimde bir idam mahkûmunun son duruşması gibi çınladı. Sırtımı ahşap kapıya yasladım, göğüs kafesim bir kafese hapsedilmiş vahşi bir hayvan gibi inip kalkıyordu.
Ter içindeydim. Düğün salonunun sıcağından değil, içimde yeni uyanan o devasa, karanlık ve ürkütücü yangından dolayı. Ellerim titriyordu. Hayır, sadece ellerim değil, ruhumun en derinindeki o sarsılmaz sandığım duvarlar çatırdıyordu.
Kalbim, kaburgalarımı parçalamak istercesine vuruyordu göğsüme. Kapının ötesinde, sadece birkaç santim uzağımda bıraktığım o kokunun, o sıcaklığın hayali bile dizlerimi titretiyordu. Az önce o odada soluduğum hava değil, sanki saf ateşti. Avuç içlerim yanıyor, parmak uçlarım hâlâ o ipeksi tenin izini taşıyordu. Kendimi
