Hayatım boyunca çok bir şeyde gözüm olmadı. Ne çok zengin olmak istedim, nede haddinden fazla bir şey.. En çok istediğim şey huzur, ve sevilmekti. Sevgi her şeyin ilacı sanardım. Sevgim ile iyileşmeyecek yara yok sandım. Meğerse öyle değilmiş. Bazen en büyük yaran sevgin olurmuş. içini yer bitirirmiş.
Hep şikayet ettikçe yanlışın ben olduğumu düşünmeye başladı çevremdeki insanlar. Bıraktım ben de artık derdimi insanlarla paylaşmayı. En yakınım bildiğim kişiler bile sürekli aynı şeyleri söylemeye başladılar.
"Elif sen abartıyorsun.."
İnsan sevdiğinden ilgi istemesi, sevildiğini, düşünüldüğünü hissetmek istemesi meğerse abartıymış. Evlilik olunca sevgi bitiyormu?
Yoksa biz mi sevgiyi evliliğin içine sığdıramıyoruz?
Ben sevdiğim adamın omzuna başımı koyup “bugün çok yoruldum” demek iste
