Chapter 1: The Day We Pretended Nothing Was Wrong
1073 Words
Hindi agad napansin ang pagkawala ni Mara.
Sa isang campus na sanay sa late enrollees, sudden absences, at mga estudyanteng nawawala tuwing midterms, madaling ipagpalagay na isa lang siyang pangalan sa listahang hindi tumuloy. Isang upuan na bakante. Isang group chat na hindi na nagre-reply.
“Baka umuwi sa probinsya.”
“Baka nag-leave.”
“Baka nag-drop.”
Lahat may paliwanag. Lahat madaling tanggapin.
Pero para sa amin—sa aming lima—may mali agad.
Magkakaibigan kami simula university. Iisang block, iisang circle, iisang set ng pangarap. Mga anak ng pamilyang may pangalan: may negosyante, may pulitiko, may artista. Sanay kami na may proteksyon. Sanay kami na may sasalo kapag may mali.
Si Mara lang ang iba.
Hindi siya mahirap, pero hindi rin siya mayaman. Middle-class. Anak ng dalawang guro—parehong nagtuturo sa elementary at high school. Apat silang magkakapatid. Pangatlo si Mara. Tahimik, matalino, at laging nasa gitna—hindi pinakamaingay, hindi rin invisible.
Sa campus, siya ang crush ng marami. Hindi dahil flashy siya, kundi dahil may uri siyang katahimikan na parang hindi humihingi ng pansin, pero kusang kinukuha.
At bigla na lang… wala siya.
Una naming napansin sa group chat. May message si Lena tungkol sa reunion dinner. May seen kaming apat. Si Mara, wala. Kinabukasan, may update ulit. Tahimik pa rin siya. Walang seen. Walang reply.
“Busy lang siguro,” sabi ni Daniel.
“Finals week,” dagdag ko, kahit alam kong tapos na ang finals.
Noong ikatlong araw, sinubukan kong tawagan. Isang beses. Dalawang beses. Diretso voicemail.
Hindi pa rin kami nag-alala. Hindi pa.
Hanggang sa pumasok si Prof. Julian Mercer sa eksena.
Dating professor namin si Julian—isang subject lang, pero sapat para makilala siya. Bata pa para sa isang professor. Matalino. Tahimik din, parang may sariling mundo. Siya ang tipo ng guro na hindi sumisigaw, pero nakikinig ang buong klase.
Nalaman naming magkakilala sila ni Mara kahit matapos ang university. May academic project daw. Research. Mentorship. Walang masama. Walang kakaiba—sa papel.
Noong ika-apat na araw ng pagkawala ni Mara, siya ang unang nagtanong.
“Have you heard from her?” tanong niya sa amin, habang nagkakasalubong kami sa campus café.
Nagkatinginan kami. Hindi kami sanay na ang tanong ay galing sa labas ng circle.
“Hindi pa,” sagot ni Lena. “Akala namin busy lang.”
Tumango siya, pero may kung anong dumaan sa mukha niya—hindi gulat, hindi takot, kundi parang kumpirmasyon.
Parang alam na niya.
Doon nagsimula ang kaba.
Sinubukan naming puntahan ang apartment ni Mara. Sarado. Walang ilaw. Walang sagot kahit anong katok. Tinawagan namin ang isa sa mga kapatid niya. Nasa probinsya raw si Mara, sabi ng nanay. Pero may pag-aalinlangan sa boses. Parang inuulit lang ang sinabi sa kanya.
May mga bagay na hindi nagtutugma.
Sa campus, may bulung-bulungan. May nakakita raw kay Mara na may kausap na lalaki gabi bago siya nawala. May nagsabing may argument sa hallway. May nagsabing umiiyak siya sa CR.
Lahat hearsay. Lahat walang pangalan.
At kami—ang mga kaibigan niyang may impluwensya—ay nanahimik.
Hindi dahil wala kaming pakialam. Kundi dahil may takot na hindi namin mabigyan ng pangalan. Takot na kapag nagtanong kami nang masyadong malakas, may mabubunyag na ayaw naming makita.
Lalo na’t unti-unti naming naaalala ang mga bagay na mas pinili naming kalimutan.
Ang mga text na hindi namin sinagot.
Ang mga kwentong tinawanan lang.
Ang mga babalang sinabing “OA ka lang.”
Sa ikalimang araw, may nagpadala ng anonymous email sa dean’s office. Isang linya lang.
“She didn’t just disappear.”
Walang follow-up. Walang pangalan.
At doon ko naintindihan ang totoo.
Hindi sikreto ang pagkawala ni Mara.
Pinili lang namin na huwag itong pansinin.
Dahil minsan, mas ligtas ang katahimikan kaysa katotohanan.
___________________________________________________________________________________
Hindi pa rin kami nag-report.
Hindi sa pulis. Hindi sa admin. Hindi kahit kanino na may kapangyarihang magtanong nang mas malalim. May unspoken agreement kaming lima—na maghintay muna. Na huwag gumawa ng eksenang hindi namin kayang kontrolin.
Sa amin kasi, sanay kaming may oras.
May oras para ayusin ang problema.
May oras para tawagan ang tamang tao.
May oras para pagtakpan ang hindi dapat lumabas.
Pero si Mara, parang wala na siyang oras.
Kinagabihan, muling nag-message si Lena sa group chat. Isang screenshot ng old conversation namin—noong huling linggo bago mawala si Mara.
“Guys, may kailangan akong sabihin.”
Seen naming lahat.
Walang sumagot.
Noon, tinawanan lang namin. Akala namin drama. Akala namin pagod lang siya. Akala namin may sasabihin siya tungkol sa grades, o sa professor, o sa kung sinong lalaki na hindi pumasa sa standards namin.
Ngayon, bumibigat ang bawat salitang hindi namin pinansin.
Kinabukasan, may kumalat na balita sa campus forum: Missing student. Walang pangalan. Walang picture. Isang paragraph lang na parang takot ding magsalita. May nag-comment na kaklase. May nag-react. May nagtanong kung bakit walang detalye.
Walang sumagot.
Si Prof. Julian ang muling lumapit. Hindi na sa café—sa parking lot, sa gilid, parang ayaw makita.
“Please,” sabi niya, mababa ang boses. “Kung may alam kayo… kahit maliit lang.”
Tumingin siya sa akin. Sa akin unang tumama ang tingin—parang may alam siyang mas marami kaysa sinasabi niya. Parang sinusukat niya kung gaano ako kahandang magsinungaling.
“Wala po,” sagot ko. “Wala kaming alam.”
Tumango siya. Isang beses. Walang pilit.
Pero bago siya umalis, may sinabi siya na hindi ko malimutan.
“Hindi lahat ng pagkawala, aksidente,” sabi niya. “Minsan… may pumapayag.”
Pag-uwi ko, binuksan ko ang phone ko at hinanap ang chat namin ni Mara—private message, hiwalay sa group. May huli siyang mensahe roon. Isang araw bago siya mawala.
“Kung may mangyari sa’kin, pakisabi sa kanila na hindi ako baliw.”
Nakatitig lang ako sa screen. Matagal.
Hindi ko alam kung anong mas masakit—ang mensahe, o ang katotohanang binasa ko lang ito at wala ring ginawa.
Sa labas, tuloy ang buhay ng campus. May tumatawa. May nagmamadali sa klase. May nagpo-post ng pictures. Walang bakas ng pagkawala. Walang bakas ng takot.
Pero sa loob ko, may malinaw na alam na ako.
Hindi biglaan ang pagkawala ni Mara.
May mga taong nakakita.
May mga taong nakarinig.
May mga taong may alam.
At kami—ang mga kaibigan niyang dapat unang nagtanong—ay bahagi ng dahilan kung bakit siya tuluyang nawala.
Hindi dahil may ginawa kami.
Kundi dahil wala.
- Writer
