Savaş sona ermişti. Gardenia’nın taş sokaklarında artık kılıçların çınlaması değil, yaralıların iniltileri ve küllerin arasından yükselen sessizlik hakimdi. Bir zamanlar masalların başkenti olan bu topraklar, şimdi bir felaketin ardından yeniden nefes almaya çalışıyordu. Charles ölmüştü, ama onun mirası hâlâ derin yaralar açıyordu.
James, sarayın büyük salonuna adım attığında, duvarlarda yankılanan sessizlik içini sızlattı. Elara’nın en sevdiği pencerenin önünde durdu. Güneş yeniden doğmuştu, ama sıcaklığına rağmen içinde üşüyen bir yer vardı. Gözleri yıkılan kuleye kaydı. Orası… Elara’nın en çok oyun oynadığı yerdi.
Augusta içeri girdiğinde, üzerinde hâlâ tozlar, çamurlar ve kurumuş kan izleri vardı. Ama gözleri dimdikti. Her zamanki gibi vakur, cesur ve kararlıydı.
“Bahçedekiler seni
