My Sugar Baby (Tagalog-R18)

"Kim!" "Ano ba Kim! Gumising ka na nga tanghali na ha di kapa rin gumigising!" Fuck s**t! Mura ko sa aking isipan habang nakatakip ang unan sa aking uluhan para hindi ko marinig ang maingay na boses na galing sa labas. Malas talaga na buhay. Tulog na nga lang ang pinapangarap mo na makuha ng kompleto halos pagkaitan kapa. Kulang pa ang aking tulog. As in kulang na kulang. I am working in a BPO or mas kilala ng mga tao na Call Center. Kaya sa gabi ang trabaho ko at sa buong araw naman ako dapat tulog. Maswerte ako dahil sa isang sikat na company ako nakapagtrabaho. Nakapagtapos naman kasi ako. IT ang aking natapos after ilang years ko na pag-aaral. Sa dami ng pinagtrabahuan ko ang ending mas pinili ko ang magwork sa BPO muna. Mas malaki ang sahod at maganda ang mga benefits. Well compensated nga kami. Pero kahit gaano pa kalaki ang sahod ko, kulang pa rin dahil ako ang tumatayong bread winner sa pamilya ko. "Hoy Kim! Bangon na!" sigaw ng nakababatang kapatid ko na si Myla. "Ano ba?! Inaantok pa ako eh. Pwede bang matulog ng matagal?" galit kung sagot sa kaniya. "Bahala ka, mauubosan ka ng ulam." Babala niya sa akin. Napabangon ako bigla. Ganito sa amin parati. Sa dami namin kaya ubusan ng pagkain kung magpapahuli ka pa. "Oh? Akala ko ayaw gumising? Kakainin ko pa naman sana ang ulam." Ngising nakakaloko ang sinalubong sa akin ng aking Tito. Inirapan ko naman ito. "Nagugutom ako. Mas importante ang gutom kaysa sa tulog," sagot ko rito. "Kaya ka pinagpapalit ng boypren mo na mayabang kasi ang takaw mo Kim. Magdiet kana kaya. Amin na lang yang pagkain mo."At niloko pa talaga ako nito. "Bahala siya. Food is life! Marami pang lalaki sa mundo." Pinaalala pa talaga nila sa akin. Ayaw ko na sanang maalala ang mokong na yon. Kahit maingay at magulo kami sa hapag kainan. Masasabi ko na naman na masaya kami. Normal na lang sa amin ang bangayan. Kahit minsan napapagod na ako sa buhay, tuloy pa rin ang laban.                  *** "Kimmy! May problema daw sa isang account na hawak mo? Okay na?" I saw some concern on his face. It was Jet, my gay colleague and friend sa loob ng company. "Okay na yot." Sabi ko na lang sa kaniya at ngumiti ako ng tipid. Alam ko may problema sa account na 'yon bago pinasa sa akin. Alam ko rin na may isang tao sa loob ng company namin na gusto akong matanggal sa trabaho. Ang nagagawa ng inggit nga naman. Parang gusto ko na ngang unahan at mag resign na lang. Marami pa naman pwedeng mapagtrabahuan na company. Gusto kung umuwi ng maaga pero parang hindi ata ako makakatulog ngayon dahil sa nangyari. Napabuntunghininga na lang ako. Life is so unfair. I've been doing my best. Striving so hard to survive. Ngunit parang wala pa rin. Malas ba talaga ako sa buhay? Gusto ko lang naman matulungan ang pamilya ko. Habang naglalakad ako sa kahabaan ng Makati Avenue hindi ko maiwasan mapatingin sa nagtataasang building. Kasama na ang mnga naggagandahang condominium. Minsan na akong nangarap na makapag asawa na lang ng foreigner para naman makatira ako sa isang penthouse or kahit simpleng condo manlang. Ngunit bigo ako. Napunta tuloy ako sa mayabang kung ex. Kundi lang niya ako dati tinutulungan hindi talaga kami magtatagal ng gano'n. Akalain mo umabot din kami ng ilang taon. Habang patawid ako sa may pedestrian lane bigla naman akong nagulat ng may bumusina sa akin. Halos mapasigaw pa ako sa gulat, napigilan ko lang. Aba aba! Siya pa ang may gana na bumusina na nasa tamang lane kaya ako. Kaya pumihit ako paharap at tatalakan ko na sana ito ng biglang mabitin sa ere ang dapat ko sanang sasabihin. Tumigil lang naman sa harapan ko ang isang Bugatti Veyron na color metallic grey. My god! Pang korean drama ang ganap. Chaebol siguro ang may ari nito. Ang gwapo ng sasakyan. Lakas maka makahatak ng chix. Sana sing gwapo ng sasakyan ang driver. "Damn woman! Can you not pay attention to the road? Do you want to die?" I heard a baritone voice that speak.  Oh s**t! Natulala ako at nawalan na talaga ng sasabihin. Ang pogi ng driver. Oppa talaga. Parang tumigil ang aking mundo. Hindi ako makapagsalita. Kahit parang galit siya, ganda pa rin ng boses. Nagising ako sa aking pagpapantasya ng bigla itong humarorot at naiwan akong nakatulala pa rin. Artista ba yon? Ang gwapo, literal na gwapo. Pang mga korean and chinese drama ang kagwapuhan. A prominent facial feature. A chinky black eyed babe. Usually I'm not attracted to chinito but that guy was an exception. He was the sexiest chinito guy I've ever seen. With the sexiest adams apple. Sana makita ko pa siya. Kahit bad mood ako sa work. Nakakainspire naman ang makakita ng gwapo sa huli. Nakauwi ako sa bahay at nadatnan ko na nag-iiyakan ang mga kapatid ko at magulang. Kinabahan ako bigla. Panibagong problema na naman na kakaharapin sigurado lang ako. "Anong problema rito? Bakit kayo nag iiyakan lahat? May patay ba?" biro kung tanong sa kanila. Pero ang puso ko grabe ang kaba. Alam ko na may problema. "Kim, ang pamangkin mo. Si Clea may sakit." Humahagolhol na sabi ng ate ko sa akin. Si Clea ang paborito kung pamangkin. Anak ni ate Caren ang pinaka matanda sa amin. Sobrang bibo pa naman ng bata. Kaya nagulat ako ako sa sinabi nila pero hindi ko pinahalata. "Bakit? Ano ang sakit?" nag-aalala kong tanong sa kanila. "Sabi ng doktor may Leukemia daw! Saan tayo kukuha ng panggamot? Pagkain nga lang natin sapat na. Kim, tulungan mo ako. Ikaw ang may maayos na trabaho sa atin dito. Tulungan mong maipagamot si Clea. Parang- awa mo na." Patuloy pa rin ang iyak ni Ate habang nagmamakaawa sa akin. Syempre hindi ko sila pwedeg pabayaan. Namasa ang aking mga mata. Nalukungkot ako, of all people ang pamangkin ko pa. Ang bata pa niya at ang bait pa naman. "Don't worry tutulong ako. Ipapagamot natin siya sa magaling na doktor." Pag-aalo ko sa kanila. Alam nila na matigas ako at matibay ang loob. Akala lang nila 'yon. Marunong lang kasi ako magdala. Siguro pag umabot ang panahon na hindi ko na makayanan ang lahat baka doon bumigay na ako. "Salamat Kim." Narinig kung sabi ni ate pati na rin si mama. Pero si papa tahimik lang. Alam ko hindi kaya ng pride niya ang magpasalamat sa akin. Isang araw pa lang ang dami ng problema. Ang bigat pa, kahit gusto kung sabihin na huwag na kayong umasa sa akin dahil mawawalan na ako ng trabaho hindi ko pa rin masabi sabi sa kanila. Alam nila ako ang may malaking naitutulong sa pamilyang ito. Sa dami ng nangyari sa araw na ito hindi ko pa rin maiwsan na hindi mapangiti. Ang gwapo talaga ng lalaki kanina. Sana magkita pa kami. Kung makita ko pa siya. Hay nakoo, meant to be na talaga kami.                  *** "Miss Nuñez, we are sorry but we need to terminate you from the company. Don't worry you will receive you final compensation as well as you separation pay. I think it's enough for you to start a life outside BPO." I don't know if I heard her right. The general manager was telling me something. Pero lutang ako, lutang na lutang ang aking pag-iisip. Hindi ko alam ang aking mararamdaman sa mga oras na'yon. Gusto kung umiyak pero hindi ako gano'n. Kaya wala paligoy ligoy na umalis ako sa company namin. Naglakad lakad, hanggang nakarating ako sa may Ayala Triangle. Ang alam ko ang ganda rito pag gabi. Lalo na kung December. Puno ng lights ang paligid. Isa 'yon sa nagpapasaya sa akin. Kaya tuwing December dinadala ko rito ang aking buong pamilya. Oo, ang aking pamilya. Sa mga oras na ito ay wala silang idea sa nangyayari sa akin. Oo may matatanggap ako na pera kaso hindi ata enough yon para magamit sa pagpapagamot ni Clea. Bakit ngayon pa'to nangyari? Kung kailan kailangan ko ng pera. Hindi ko namalayan nakaupo na pala ako sa isang coffee shop. Anubeyen! Bakit dito ako umupo? Parang pang mga mayaman naman 'to. Makakagastos pa ako. Ayaw ko pa naman maglabas ng pera lalo na ngayong wala na akong trabaho. Kakahiya naman kung uupo lang ako at hindi bibili, parang lahat ata ng nakaupo nag-order. "Hi ma'am coffee latte for you and a slice of blueberry cheesecake. Enjoy!" nakangiting wika ng server sa coffee shop. "Ay wait! Kuya, hindi pa ako nag oorder. Kakaupo ko nga lang eh." Paliwanag ko sa server sabay laro sa hibla ng buhok ko. "Ah, it's okay ma'am. Someone bought it for you. Wala po kayong babayaran." Nakangiti pa na paliwanag naman nito. Pogi naman ni Kuya. "Sino? Wala naman akong kakilala rito kuya." Biglang tanong ko sa kaniya. Nakakagulat naman na may manglilibre sa akin. Ano yon? Hulog ng langit? Napaisip tuloy ako. " A stranger maam. Some good samaritan. Mayro'n po kasi kaming give a coffee for a cause. Ang isang customer ay bibili ng coffee for two. Ang isa para sa kaniya at ang isa naman ay idodonate niya sa taong nandito sa coffee shop at wala pang order. Nagkataon kasi kayo lang po ang nakaupo na wala pang order noong bumili siya ng coffee kaya sayo na automatic yung isang coffee and cake ni Sir. Gets ba ma'am? Nakangiti pa rin nitong paliwanag. Ang saya siguro niya. Grabe siya makangiti. "Ooh, good. Thank you kung gano'n. Pwede kung pasalamatan yung nagbigay sa akin nito? Yung nagdonate?" tanong ko ulit sa server. "Yes, ma'am! Kaso kakaalis lang niya. Mayroon po siyang note na nilagay sa likod ng coffee then nasa sayo na po yon kung irereply niyo. You can leave your reply doon sa wall kasama ng note niya." Wow, iba! Galing namam. Hindi ko mapigilang sabihin sa aking isipan. "Oh cool! I'll do that later. Thank you!" sabay ngiti ko rito. "Okay, ma'am. Enjoy your drink!" Umalis na ito at naiwan akong curious sa sinasabi niyang note na iniwan. Inikot ikot ko ang cup ng coffee. Wala akong makita. Kaloka, pinagloloko lang siguro ako ng server na'yon. Hanggang sa maisipan kung itaas ang cup at boom! May nahulog na naka roll na maliit na papel. Ito na ata ang note na nilagay ng nanglibre sa akin ng coffee. No matter what mood are you in today. I hope this coffee will make it better the whole day. Stay positive! -Seven Cute! Napangiti ako sa wakas. Pinicturan ko ito kasama ang coffee and cake. Tapos pinost ko sa IG ko. But of course with caption. Which is 'yon din ang irereply ko sa note niya. No matter how bad the world is. Your kindness made me believe that good things await ahead of me. Thanks for the coffee and cake. -Kim Ninamnam ko talaga ang pagkain ng cake at pag-inum ng coffee. Naisip ko pa rin ang nagbigay sa akin ng mga 'to. Sana manlang nakita ko siya. Bahala hindi ko ibabalik sa wall ang note. Itatago ko na lang. Lucky charm ko na'to. Nilagay ko ito sa aking journal notebook. Inipit at nilagyan ko ng date and notes. Samanatalang pagka uwi ko ng bahay ay sinalubong kaagad ako ng masamang balita. Sinugod si Clea sa hospital dahil bigla itong nahilo at nawalan ng malay.                 *** "Tatapatin ko na kayo, kailangan ng pasyente na mag undergo ng chemotherapy. Mamaya balikan ko kayo para ipaliwanag ito at kung magkano ang magagastos niyo." Narinig ko ang paliwanag ng doktor. "Kim, anong gagawin ko?" Nakita ko ang luhaang mukha ni ate Caren na nakikiusap sa akin. Kaya tumango ako sa kaniya. "Ako ang bahala ate. Ako ang magbababayad." Nakita ko na nawala ang pag-aalala sa mukha niya. Siguro naman sasapat ang pera na makukuha ko. Kailangan ko lang magtrabaho ulit. Para may makain kami. Sa araw na 'yon mismo ay wala akong sinayang na oras. Naghanap ako ng trabaho habang inaayos pa ang aking clearance sa dati kong pinagtatrabahuan. Mas maigi ng ngayon pa lang makahanap na ako. Naalala ko tuloy ang aking mga kaibigan. Kumusta na kaya sila. Ayoko naman maging pabigat sa kanila. Pero kung kay Bella ako hihingi ng tulong siguradong tutulungan ako no'n. Ito kasi ang nakakaluwag sa amin na limang magkakaibigan. Saka na siguro pag wala na talaga akong makakapitan. Ngayon na mayron pa naman. Kailangan ko lang maghanap ng trabaho. Nagsearch ako sa mga online jobs. Lahat nagsend ako ng aking resume. Kahit anong work pwede basta lang masiguro ko na may sahod ako kada buwan. May nakita ang aking mga mata. Isang job hiring na mas naging interested ako. Zwift E-Tech is looking for an assistant to the manager. Qualification: -must be between 22-30 y.o -Single -IT graduate (preferrably) -good in analytical thinking -E-gamer -with good and pleasing personality -can work overtime or even 24hrs Zwift E-Tech the biggest and largest gaming company in Asia. Pangarap kung makapasok sa company na'to. Kaso I failed before. Hindi nila tinanggap ang application ko. I applied as an e-gamer. Hindi ata ako pwede kasi babae ako. I am an e-gamer also. Adik na adik ako sa mga online games. Nag-create pa ako dati ng account tapos pinapalakas ko'to then ibebenta pagkatapos. Isa 'yon sa mga sideline ko. Wala naman mawawala kung magtatry ako. Hindi naman as E-gamer ang aking aaplyan. Assistant to the manager naman. Makatry nga muna habang wala pang iba. Gusto ko lang makapasok sa conpany na'to. Sabi nila bata pa daw ang may ari at ang galing daw talaga. One of the genius mind in Asia. Kaya gano'n daw ka successful ang Zwift. I submitted my resume. Naghanap pa ako ng iba hanggang sa may naghagip na naman ang mata ko na isang site. Out of curiousity I clicked the site. Oh! dating site pala. Mas lalo akong nacurious. It's JetSetting.Com. Ano kaya 'to. Sinunod ko lang ang pinapa fill upon sa akin. I did what the instruction was telling me. Wow! Parang sasali ako ng Ms. Universe sa mga hinihingi na information. Natatawa ako habang sinasagutan lahat. Ang iba kasi gawa gawa ko lang, though may katotohanan naman kung magdadiet lang ako. Naglagay ako ng aking picture wayback years ago. Noong mga panahon na sobrang payat pa ako. I know naman na maganda ako. With my natural curly hair and blue eyes. Matangkad din ako sa height na 5'7" para sa isang pinay. I know may iba akong lahi. Kaya kahit saan ako magpupunta napapansin takaga ako. Mas lalo pa siguro kung papayat ako. Madaming maghahabol na naman sa akin. Sige lang katuwaan lang naman. Malay ko dito ako makahanap ng foreigner. I submitted all my information. Umuwi muna ako sa bahay para kumuha ng damit. Papalitan ko si ate Caren sa pagbabantay kay Clea. Habang pabalik ako ng hospital nakatanggap ako ng email. Nangunot ang aking noo. Saan kaya galing? Good day! Zwift E-Tech is happy to invite you for an interview on monday at exactly ten in the morming. Don't be late. Hope to see you! from Zwift E-Tech Management OMG! Napansin nila ang application ko. Tanga! Malamang hindi naman pagiging E-gamer ang inaplayan mo. Natural mapapansin nila. May experience ka sa BPO kaya pasok ka sa kanila. Sermon ko sa aking sarili. Whatever it is. One step at a time. May maganda palang maidudulot ang pagkakatanggal ko sa trabaho. Even with a heavy heart I still feel a glimpse of hope inside me. Life is not so unfair at all!