`Yun na ata ang pinaka matagal na klase sa tanang buhay ko!
Pinilit kong hindi ibahin ang pwesto ko, kahit pa nangangalay na ang mga binti ko, nakakahiya kasi sa mga kaklase kong nagda-drawing sa akin. Umikot pa nga ang iba sa kanila eh, naghanap ng magandang puwesto, then after a while, lilipat naman sa iba.
Every once in a while, mapapatingin ako kay Bryan at makikita s’yang titig na titig sa akin. Napaka intense ng tingin niya, sobra! Parang nagliliyab s’ya at gusto n’ya akong silaban!
Ganoon din kaya ang ibang mga kaklase ko?
Pero ayoko silang tignan. Nakakatakot, baka atakihin nanaman ako ng neybiyos. Eto nga lang umupo sa harap, sobrang hirap na, eh, kaya iniisip ko na walang ibang tao sa room.
Si Bryan lang ang nasa harap ko.
Siya lang ang nakatitig sa akin.
Siya lang
