Masikip at madilim ang paligid.
Ang daming tao.
Nakaikot sila sa akin...
Matatangkad, malalapad, at lahat sila nakatingin pababa sa akin.
they are all closing in.
Nag-iisa lang ako. Nag-iisa.
Pero hindi, may kasama ako, katabi ko.
Tumingin ako sa baba.
Sa kamay kong basa.
Sa taong nakahiga sa aking tabi.
“Bryan?”
Sa pagbukas ng aking mga mata, napatitig ako sa puting kisame at sa nangingitim na dulo ng isang mahabang florecent light.
“... Kuya Brent?” tawag ko sa tumawag sa akin.
“Okay ka lang ba?” tanong niya.
“Nasaan tayo?”
“Nasa school infirmary.”
“Anong nangyari?”
“Nagka panic attack ka uli.”
Dahan-dahan akong tumayo sa kama. Inalalayan naman ako ni Kuya makaupo.
“Nasugatan ba uli ako?” tanong ko.
“Hindi naman, buti nga at kasama mo si Bryan, kaya hindi
