Dün gece yaşananlar ve bu sabah çalan telefonum aklıma geldikçe sinirden titriyordum.
Bir gecenin sabahı ancak bu kadar rezalet olabilirdi. Zoruma gidiyordu ben mutlu olmaya çalışırken hayatın bana başka bir tarafıyla gülmesi çok zoruma gidiyordu.
Okula vardığımızı fark edince Ahmet abiye başımla teşekkür ettim ve arabadan indim. Yankı'ya ihtiyacım vardı. Ona sarılmaya ihtiyacım vardı. Babam bile beni görmezken benim birine sarılmaya çok ihtiyacım vardı.
Okulun öğle arasında olduğunu fark etmem, gülümsememe neden olmuştu. En azından beklemeden sarılabilecektim ona.
Bugün yanından o uyanmadan gittim diye çok kızar mıydı bana? Özür dilerdim, geçerdi. Hem anlardı durumu. Özür bile dilememe izin vermeden sarardı beni.
Kantine geldiğimde Umut'u gördüm. Karşısında bana arkası dönük bir ş
