"Başın sağ olsun."
Annemin ölümünün üstünden bir hafta geçmişti ve ben okula gelmiştim. Okulda annemin ölümü duyulmuş olmalı ki bugünkü sayısız 'başın sağ olsun' cümlesi bir kere daha kulaklarıma dolmuştu. Herkese yaptığım gibi başımı sallayıp kantinden kahvemi alıp arkamı döndüm ve önüme çıkan ilk boş masaya oturdum.
Çok merak ediyordum, Gazel neden bir kere bile aramamıştı? Ya da Nil? Ya da Gizem? Neden aramamışlardı? Neden bir 'başın sağ olsun' bile dememişlerdi.
"Cevabı basit, okulda herkesin bana bakış açısı 'sürtük bu' olmuşken neden en yakın arkadaşım yanıma gelsin ki?!" sitemli bir şekilde kendi kendime konuşup sinirden güldüm.
Okul kıyafetimle gelmemiştim okula. Üstümde siyah kapşonlu sweatshirt ve deri ceket altımda ise siyah jean vardı.
"Ölme fikri çok da kötü değil aslı
