Hugotville High

Chapter 1

Sa tahimik na umaga sa Hugotville, rinig ang huni ng mga ibon habang tumatama ang liwanag ng araw sa mga kahoy na bahay. Sa loob ng maliit naming kwarto, tumingin ako sa salamin.

"Cha, kaya mo ‘to," bulong ko sa sarili habang iniipit ang buhok sa lumang clip. Sinuklay ko ulit, hoping na baka sakaling magbago ang itsura ko.

"Ano bang problema sa’yo? Bakit parang kahit anong ayos ko, ganito pa rin?" tanong ko sa sarili, pilit hinahanap ang sagot.

Pagdating sa paaralan, naupo ako sa pinakalikod ng klase. Naririnig ko ang tawanan ng iba. "Cha, wag kang papansin," paalala ko habang pilit kong iniiwasan ang mga tingin nila.

Sa canteen, bigla akong tinapik ni Mia.

"Uy, kumain ka na ba? May baon akong empanada," sabi niya, sabay abot ng pagkain.

"Salamat, Mia. Ang bait mo talaga," sagot ko, sabay ngiti kahit nahihiya. Siya lang talaga ang nakakaintindi sa akin.

Pagkatapos ng klase, dumaan si Marco sa upuan ko.

"Cha, ito ‘yung sagot sa Math homework. Check mo, baka mali," sabi niya habang hinihintay akong magtanong.

"Grabe ka! Alam ko namang tama ‘yan," sabi ko, sabay irap na may ngiti. Palagi siyang nandiyan para tumulong.

Habang naglalakad pauwi, nadaanan ko si Jake, pinapalibutan ng mga babaeng nagtatawanan. Parang hindi siya nauubusan ng fans.

Nakasalubong niya si Lexa, at nagtawanan sila.

"Alam mo ba, Jake, lahat ng tao dito, gusto kang makuha," biro ni Lexa, sabay tawa.

"Kasama ka ba doon, Lexa?" balik ni Jake na may nakakalokong ngiti. Parang may ibig sabihin ang titig niya.

Sa bawat hakbang pauwi, naalala ko si Mia noong grade school pa lang. Sinabihan niya ang mga bully ko, "Kung di kayo titigil, lagot kayo sa akin!" Doon nagsimula ang aming pagkakaibigan—isang matapat na superhero, at ako, ang laging nangangailangan ng lakas ng loob.

Sa klase, tumayo si Ma’am Santos sa harap. "Class, magkakaroon tayo ng group project para sa finals. May pre-assigned groups na ako."

Nanlamig ako nang marinig ang pangalan ko. "Group 3: Charlotte, Jake, and Lexa." Napatingin ako kay Mia, pero ngumiti lang siya na parang sinasabing, "Kaya mo ‘yan."

Pagkatapos ng klase, nagkita kami ng grupo sa library. Si Lexa agad ang nag-take charge.

"Okay, ako na ang magle-lead. Dapat perfect ‘to," sabi niya, sabay tingin kay Jake.

"Seryoso ba? Baka gusto mong gawin mo na lang lahat," sagot ni Jake na may bahid ng inis.

"Kung di ka tutulong, wag kang magreklamo," balik ni Lexa.

Tahimik akong nakikinig, pilit inuunawa ang tension sa pagitan nila.

"Cha, anong masasabi mo?" tanong ni Lexa. Bigla akong nawala sa isip at nauutal na sumagot.

"Ah… okay naman ‘yung plano mo..." sabi ko, pero parang walang nakarinig. Patuloy silang nagdebate habang nararamdaman ko ang bigat ng kanilang presensya.

Sa bahay, hindi mawala sa isip ko ang eksena. "Bakit hindi ko nasabi na tama ‘yung plano niya? O kaya nag-joke man lang para maging light ‘yung mood?" bulong ko, pinipigilan ang sariling mainis. "Cha, ang hina mo talaga." Tumitig ako sa salamin, pilit hinahanap ang lakas na wala roon.

Habang nagreresearch kami sa library para sa project, tahimik lang akong nagbabasa ng notes. Bigla akong tinanong ni Jake.

"Ano ‘yang binabasa mo?" tanong niya, nakatingin sa libro kong luma na ang pabalat.

"Ah, ito?" Pinakita ko ang titulo. "Mga kwentong pangbata lang... mahilig ako sa ganito."

"Weird, akala ko puro Science at Math lang ang gusto mo," biro niya. Napangiti naman ako.

"Minsan kailangan din ng kwentong nakakapagbigay ng lakas," sagot ko nang mahina. Tumango siya, parang may naisip na malalim.

Matapos ang meeting, niyaya kami ni Jake na kumain. Kahit nahihiya, sumama ako dahil si Lexa ay agad pumayag. Habang kumakain, nagtanong si Jake.

"Cha, may kapatid ka ba?"

"Wala, ako lang. Pero lumaki ako sa lola ko. Parang nanay ko na rin siya," sagot ko.

"Buti pa lola mo, maalaga. Ako, puro expectations lang ang nakukuha sa bahay," sabi niya, tila nagsasalita ng mas malalim. Gusto ko siyang tanungin pa, pero hindi ko nagawa.

Samantala, si Lexa ay di mapigilang humirit.

"Jake, kailangan mo bang mag-absent sa practice para dito? Sayang naman ang oras mo," sabi niya habang hinihila ang atensyon niya. Pero tila wala siyang pakialam.

Nang bumalik ako sa upuan ko, nakita ko si Marco na naghihintay sa malayo.

"Cha, baka kailangan mo ng tulong sa ibang part ng project," alok niya.

"Okay naman ako, pero salamat ha," sagot ko. Ngumiti siya, pero halata ang lungkot sa mata niya.

Sa isa pang pagkakataon, habang nagpapahinga kami, tinanong ako ni Jake tungkol sa basketball.

"Cha, anong posisyon ang madalas manalo sa laro?" tanong niya, tila sinusubok ako.

"Uh... goalkeeper?" sagot ko nang nag-aalangan. Biglang nagtawanan silang lahat.

"Goalkeeper? Cha, sa soccer yata ‘yon!" sabi ni Jake habang natatawa. Napatawa rin ako, kahit namula ang pisngi ko sa kahihiyan. Sa sandaling iyon, naramdaman kong hindi ganun kabigat ang mundo.

Habang pauwi, iniisip ko ang nangyari. Bakit parang mas komportable akong makipag-usap kay Jake? Si Lexa, na perpekto sa paningin ng iba, tila hindi niya kayang maabot si Jake sa paraan na hindi ko maintindihan. Ako naman, na parang walang special powers, bakit parang ako ang may kakaibang koneksyon sa kanya?

Naglakad ako nang dahan-dahan, pinapakiramdaman ang init ng hangin.

"Cha, baka hindi ka naman ganun ka-out of place tulad ng iniisip mo," bulong ko sa sarili, sabay isang maliit na ngiti.

Simula nang magsimula ang project, napapansin kong madalas akong kausapin ni Jake. Simple lang naman—tanong dito, comment doon. Pero bakit parang masyadong mabilis ang t***k ng puso ko kapag nagkakasalubong kami ng tingin?

"Cha, ano bang problema mo?" tanong ko sa sarili habang nakatingin sa repleksyon ko sa salamin. "Huwag kang mag-assume. Natural lang siguro siya sa lahat."

Sa bawat meeting, napapansin ko rin si Lexa. Parang lagi siyang nakabantay, at kada mapansin niya kaming magkausap ni Jake, nakikita ko ang singkit niyang mga mata na para bang nag-iimbestiga.

Isang araw, biglang tinanong ako ni Jake habang naglalakad kami palabas ng library.

"Cha, bakit parang iniiwasan mo ako? May nagawa ba akong mali?"

Nagulat ako. Hindi ko alam ang sasabihin.

"Wala… wala naman," sagot ko, pero ramdam kong nanginginig ang boses ko.

"Sigurado ka? Kasi parang..."

Hindi ko na siya pinatapos. "Mauna na ako," mabilis kong sabi, sabay talikod. Ayokong makita niyang namumula na ako.

Samantala, si Marco naman ay laging naroroon, tahimik pero palaging handang tumulong. Isang araw, nakita ko siyang nagsusulat sa isang piraso ng papel.

"Para kanino ‘yan?" biglang tanong ni Mia sa kanya.

"W-Wala, random lang," sagot ni Marco habang mabilis na tiniklop ang papel. Pero may kakaiba sa ngiti ni Mia—parang alam niya.

Si Mia rin ang laging nagpapalakas ng loob ko.

"Cha, napansin ko mas naging confident ka na sa group meetings ha," sabi niya habang sabay kaming naglalakad pauwi.

"Confident? Hindi naman. Siguro mas okay lang na nagtutulungan kami," sagot ko, pilit itinatago ang nararamdaman.

"Sure ka bang walang special feelings diyan? Yieeee..." tanong niya, sabay kilig na tila nang-aasar. Natawa ako, pero hindi ko masagot.

Sa gabing iyon, umakyat ako sa bubong ng bahay namin at tumingin sa mga bituin.

"Jake Monteverde," bulong ko. "Bakit parang ang dali para sa'yo na magmukhang tama sa lahat ng bagay?"

Tiningnan ko ang kalangitan. "At ako? Kailan kaya ako magiging sapat?"

Sa malamig na simoy ng hangin, isang bagay lang ang sigurado—masyado na akong nadadala sa mundo ni Jake. At ang mundo kong ito, puno ng mga tanong na hindi ko alam kung masasagot ko pa.

Sa klase, habang abala ang lahat sa pagsusulat, naramdaman kong may naglagay ng papel sa mesa ko. Pag-angat ko ng tingin, si Jake.

"Naiwan mo noong huling meeting," sabi niya, sabay simpleng ngiti. Tumango ako, pero hindi ko na nasabi ang salamat ko.

Sa loob-loob ko, may nararamdaman akong kakaiba. Hindi ko pa kayang sabihin, pero natutunan kong hindi laging kailangan ng salita para ipakita kung ano ang nasa puso mo.

Sa kabilang banda, si Mia ay nagkwento noong uwian.

"Alam mo, Cha, kung kaya mong harapin ang takot mo, siguro kaya ko rin," sabi niya, may bahid ng lakas na bago sa boses niya.

Si Marco naman, na laging nasa likod, tahimik pero nandiyan. Parang sinasabi niyang, "Okay lang, Cha. Sapat na ang makita kang masaya."

Ngayon, natutunan kong pahalagahan ang sarili ko. Hindi dahil sa ibang tao, kundi dahil sa wakas, nakita ko rin ang halaga ko.

Sa plaza, naupo kaming grupo sa isang mahabang bench habang hinihintay ang fountain na umandar. Nagtatawanan si Lexa at Jake tungkol sa mga bloopers ng project namin, habang ako naman ay tahimik na nakikinig, nangingiti paminsan-minsan.

Napatingin ako kay Jake. "Ang saya nila," bulong ko sa isip, pero this time, hindi ko na nararamdaman ang dating bigat. Nang tumingin siya pabalik, ngumiti ako.

Sa di kalayuan, narinig ko sina Mia at Marco.

"Marco, bakit laging para kay Cha ang effort mo? Paano naman ako?" tanong ni Mia, na may halong biro.

Ngumiti lang si Marco. "Basta..."

Napangiti si Mia, parang may naisip na bago.

Sa gabing iyon, unti-unti akong natutong tanggapin—ang mundo ko, at ang mundo nila.

Pauwi na ako nang marinig ang tawag ni Jake. "Cha, ‘yung bag mo."

Napahinto ako. Iniabot niya ito, at ngumiti.

"Ingat sa pag-uwi," sabi niya, simple pero ramdam ko ang sinseridad.

"Salamat," sagot ko, hindi mapigilan ang pagtibok ng puso ko.

Habang naglalakad, iniisip ko ang nalalapit na deadline ng project. Siguro, mas madalas ko pa siyang makikita. At siguro rin, mas hindi ko na maitatago pa ang aking nararamdaman.