Hugotville High

Chapter 2

"Late na naman ako," bulong ko sa sarili habang nagmamadali sa paghakbang papasok ng gate. Sinuot ko ang strap ng faded kong bag, at mahigpit ko itong hinila para hindi mahulog.

Sa gilid ng daan, may grupo ng estudyanteng nagkukumpulan.

"Grabe, nakita mo ba si Jake kahapon? Ang galing niya mag-dunk!" sigaw ng isa.

"Saka ang gwapo pa," sagot ng isa pang babae, sabay tawa.

Napahinto ako sandali, napabuntong-hininga. Jake Monteverde. Kahit saan talaga, pinag-uusapan siya. Paano kaya ‘yun, ‘yung sikat ka?

Pagpasok ko sa classroom, umupo agad ako sa pinakalikod. Kinuha ko ang cellphone ko, tiningnan ang repleksyon ko.

"Bakit parang ako na lang lagi ang hindi napapansin?" bulong ko, kasabay ng mabilis na t***k ng puso ko.

"Cha, kumain ka na," tawag ni Mia habang inilalabas ang baon niyang sandwich. Umupo siya sa tabi ko sa ilalim ng malaking puno.

"Salamat, Mia," sagot ko, habang binuksan ang lunchbox kong may kanin at itlog.

"Alam mo, minsan iniisip ko... magiging teacher kaya ako someday?" tanong niya habang ngumunguya.

"Bagay sa'yo. Magaling ka namang mag-explain," sabi ko.

Napatingin ako sa malayo. Nakita ko si Jake, nakangiti habang binabatukan ng mga kaibigan niya. Parang ang saya niya lagi, parang wala siyang problema.

"Bakit ang tahimik mo?" tanong ni Mia.

"Naalala ko lang sina Mama at Papa," sagot ko, bahagyang yumuko. "Kung buhay pa sila, magiging proud kaya sila sa akin?"

Biglang lumapit si Marco, hawak ang ilang papel. "Cha, heto na ‘yung research na hinahanap mo." Tumango siya, nahihiyang ngumiti.

"Salamat, Marco," sagot ko, ramdam ang tahimik niyang suporta.

Ang swerte ko siguro kung palaging ganito... simpleng buhay, tahimik, pero laging may mga taong nariyan para sa’yo.

"Huwag kang mag-alala, Cha. Kakayanin mo 'to," bulong ko sa sarili habang hinihintay si Jake at Lexa sa library.

Biglang bumukas ang pinto, si Lexa ang unang pumasok. "Ako na ang bahala sa presentation. Kaya naman siguro ni Cha ang boring parts, like research."

"Pwede rin naman natin hatiin nang patas," singit ni Jake, naupo sa tabi ko. "Para lahat may ambag."

Ramdam ko ang tensyon. Tahimik lang akong tumango, pero nag-init ang pisngi ko sa atensyon ni Jake. Si Lexa naman, napasimangot.

"Basta, ako ang magde-decide sa design. Ayoko ng pangit," sabay tingin ni Lexa ng matalim sa akin.

Pag-uwi ko, dumaan si Marco. Hawak niya ang isang makapal na libro. "Cha, nakita ko ‘to sa library. Baka makatulong sa project mo."

"Sobrang laking tulong nito."

Habang nasa kwarto, nakahiga ako at nakatingin sa kisame. Paano ko ba mapapatunayan na hindi ako pabigat? Iniisip ko ang bawat kilos ni Lexa. Parang gusto niyang ipamukha na wala akong kwenta. Pero naalala ko rin si Jake—yung mga mata niya na parang sinasabi, "Kaya mo 'yan."

"Okay ka lang?" tanong ni Jake habang nag-aayos ako ng notes para sa project namin. Nakaupo kami sa library, malayo kay Lexa na abala sa cellphone niya.

"Oo naman," sagot ko, pero ramdam ko ang kaba sa boses ko. Hindi ako sanay na kausapin ng isang tulad niya.

"Tingnan mo ‘to," inilapit ang laptop niya sa akin. "Pwede mong gamitin itong graph na ‘to para mas simple ang explanation."

"Ah… salamat," sagot ko, pilit na ngumiti.

Tumigil siya saglit, tila nag-iisip. "Alam mo, Cha, dapat medyo lakasan mo ang boses mo minsan. May mga ideas ka naman, pero hindi mo sinasabi."

Nagulat ako. Hindi ko alam kung insulto ba iyon o papuri. "Ah… okay lang naman ako. Hindi rin naman ako sanay magsalita sa harap ng iba."

"Try mo lang. Malay mo, magustuhan nila. Galing mo kaya." Ang bait niya… hindi ko expected 'yun.

Biglang dumating si Lexa, malakas ang yapak. "Ano na naman yan? Ang tagal niyo sa pag-usap, wala pa ring progress," sabi niya, habang nakataas ang kilay.

"Chill lang, Lexa," sagot ni Jake, pero may diin sa boses. "May plano na kami ni Cha."

"Plano niyo? Hindi ba’t project nating tatlo ‘to?" sagot ni Lexa, sabay sulyap sa akin.

Tahimik lang akong nagpatuloy sa ginagawa ko, pero ramdam kong bumibigat ang paligid.

Nang mag-break kami, inilabas ko ang baon kong tinapay.

"Teka, Cha, homemade ba ‘yan?" tanong ni Jake habang kumagat.

"Oo, si Lola ang gumagawa," sagot ko, medyo nahiya pa.

"Ang sarap nito! Siguro dapat ito na ang baon natin araw-araw," biro niya, at natawa.

Hindi ko napigilan ang pagtawa, pati si Lexa ay natawa rin, kahit pilit. Sandali naming nakalimutan ang tensyon.

Pag-uwi ko, naiisip ko pa rin ang mga sinabi ni Jake. Tama ba siya? Na pwede akong maging confident kahit ganito ako? Humiga ako sa kama, nakatitig sa kisame. Iniisip ko rin ang ginawa ni Lexa. Parang gusto niyang kontrolin ang lahat, pero bakit parang galit siya sa akin?

Iba siya. Iba si Jake. Akala ko, tulad lang siya ng iba—mayabang at walang pakialam. Pero mali ako.

Sa gabing iyon, naalala ko ang ngiti ni Jake. Tila nagbubukas ito ng pintuan sa isang mundo na hindi ko kailanman naisip na papasukin ko.

"Cha, ano na? Ang bagal mo!" sigaw ni Lexa habang abala ako sa pagsusulat ng research notes sa library. Tumigil ako sandali, ramdam ang bigat ng tingin niya.

"Pasensya na," mahinang sagot ko, pilit na iniiwasan ang tension. Pero hindi siya tumigil.

"Alam mo, dapat hindi ka na sinama sa grupo. Wala kang kwenta. Nagiging pabigat ka lang," sabi niya nang direkta, ang boses niya malakas at puno ng panlalait.

Nanigas ako sa upuan. Para bang tumigil ang oras, at naramdaman ko ang mainit na luha na gustong pumatak. Pero bago pa man ako makapagsalita, si Jake ang unang umalma.

"Lexa, tama na," sabi niya, tumayo at tumitig kay Lexa. "Hindi mo pwedeng tratuhin si Cha ng ganyan. Lahat tayo may ambag dito."

Napaatras si Lexa, pero hindi pa rin siya nagpaawat. "Oh, so ngayon, pinagtatanggol mo na siya? Bakit, espesyal ba siya?!"

"Tigilan mo nga ako, Lexa. Huwag mong idamay ang ibang tao sa insecurities mo," matigas na sabi ni Jake. Tumahimik si Lexa, pero ang mukha niya, halatang galit at may halong hiya.

Pagkatapos ng eksena, tumakbo ako palabas ng library, hindi na kayang tiisin ang bigat ng sitwasyon. Tama siya. Wala akong kwenta. Hindi ko dapat hinayaan na mapasama ako sa grupo.

Pagdating sa bahay, tahimik akong naupo sa kama. Kinuha ko ang lumang larawan ng pamilya ko mula sa drawer—ang larawan naming tatlo noong buhay pa sina Mama at Papa.

"Anak, tandaan mo, hindi masama ang magkamali. Pero huwag kang susuko," naririnig ko ang tinig ni Mama sa isip ko, na parang sinasabi niyang kaya ko pa.

Huminga ako nang malalim. Hindi ko kayang sumuko. Hindi ko kayang magpaapekto sa sinabi ni Lexa. Pero paano kung totoo ang mga sinabi niya?

Habang nakatitig sa larawan, naalala ko rin ang boses ni Jake kanina. Pinagtanggol niya ako. Baka hindi ako ganap na walang kwenta. Pero paano ko mapapatunayan na tama siya?

Sa gabing iyon, hindi ako makatulog. Puno ng pagdududa ang puso ko, pero naroon din ang isang maliit na bahagi ng tapang na ayaw mawala.

Kinaumagahan, huminga ako nang malalim bago pumasok sa library. Kaya mo ‘to, Cha.

Pagdating ko, tahimik ang lahat. Nagsimula na silang magtrabaho. Lumapit ako sa mesa, dala ang mga bagong notes ko.

"Pwede bang idagdag natin ‘to sa presentation?" tanong ko, halos pabulong pero may halong lakas ng loob.

Napatingin si Jake, ngumiti. "Good idea. Ito na lang ang gawin nating highlight para mas catchy."

"Talaga?" Hindi ko maitago ang saya ko.

Si Lexa naman ay tumingin, pero hindi siya sumabat. Tumango lang siya, na parang tanggap niya ang ideya ko.

Sa unang pagkakataon, naramdaman kong may halaga ang boses ko. Tama sila Mama at Papa—hindi ako dapat sumuko.