สุดสัปดาห์อาคีรากลับมากินข้าวที่บ้านอย่างเคย และวันนี้เขาถือดอกไม้ช่อใหญ่ติดมือมาด้วย เนื่องจากตรงกันกับวันคล้ายวันเกิดของแม่
“สุขสันต์วันเกิดครับแม่”
ดอกไม้ช่อนั้นถูกรับไปด้วยมือของปานดาว หล่อนยิ้มกว้างซะจนแก้มปริพลางโผเข้ากอดลูกชาย ที่เปรียบเสมือนหัวแก้วหัวแหวนเพราะเป็นลูกชายคนเดียว โดยไม่ลืมที่หันไปกอดสามีด้วย
ไม่นานเสียงคนอื่นๆ ก็เดินตามเข้ามาสมทบ อาคีราพ่นลมหายใจพรืด เขาทำใจมาตั้งแต่ตอนมาแล้ว วันเกิดเช่นนี้จะต้องมีญาติมาเฉลิมฉลอง
“ไงคี ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยนะ ใจคอจะแวะมาหาแม่แกอย่างเดียวไม่แวะไปหาอาบ้างเลย บ้านก็อยู่ใกล้กันแค่นี้”
น้องชายของพ่อทักทายเขา อาคีราหันไปมองด้วยสีหน้าที่เย็นชา
“ไว้คิดถึงจะไปครับ ตอนนี้ยัง..”
คนถามชะงัก ท่าทางเลิ่กลั่กเพราะเกิดเสียหน้า พลางกลบเกลื่อนด้วยการหันไปคุยกับคนอื่น ส่วนเขาเมื่อเห็นไม่มีใครกล้าเข้ามาคุยด้วยแล้ว จึงเดินช้าไปนั่งบนเก้าอี้ประจำ ทอด
