Find me in your memories (TAGLISH)

“Congratulations, Doc Natasha!” Ngumiti ako habang tinatanggap ang handshake ng isa sa mga kasama kong doctor. Hindi ko pa rin maipaliwanag ang pakiramdam sa tuwing naririnig ko ‘yung tawag na “Doc.” Parang kailan lang, simpleng probinsyana lang ako na nangangarap lang makapagtapos, ngayon—isa na akong ganap na doctor. akala ko tuloyan ko ng hindi mararating 'to pero because of god grace nagawa ko. Nandito kami ngayon sa isang private gathering para sa mga medical professionals. Ang daming tao. Mga kilalang surgeon, pediatrician, at mga bagong specialist na kagaya ko. Lahat naka-formal, may halong amoy ng expensive perfume at social smiles. Pero kahit sa gitna ng karangyaan, may parte pa rin ng puso ko na tahimik. May parte pa ring kulang. kahit na gaano ako nasaktan bakit hinahanap ko pa rin sya? I thought success would fill the emptiness I’ve been carrying for years—but no, it didn’t. Kinuha ko ang wine glass sa mesa at lumabas saglit sa garden area ng hotel. I just needed air. Habang naglalakad, napatigil ako. May pamilyar na boses na tumama sa pandinig ko—baritone, calm, and confident. No way... Unti-unti akong lumingon. At doon ko siya nakita. Nakatayo siya sa malayo, suot ang dark tuxedo, may hawak ding wine glass. He looked so different now—mas matangkad, mas refined, and there was something about his aura na hindi ko maipaliwanag. Matured. Cold. But still… undeniably him. “Ziven…” mahina kong sabi sa sarili ko. Anong ginagawa niya dito? Akala ko nakalimutan ko na siya. Akala ko tapos na ako sa part ng buhay kong ‘yon. Pero sa isang iglap, parang bumalik lahat ng alaala. ‘Yung araw na una kaming nagkita, ‘yung kakulitan nya, ‘yung pagiging mainitin ang ulo, at lahat ng sakit at saya na kasama sya. Akala ko pagkatapos nya akong iwanan at hindi nya na binalikan tapos na ako sa kanya pero hindi pa pala. Huminga ako nang malalim at balak ng lumayo hindi naman siguro ako tanga para kausapin pa sya. I have to move on kasi it's been thirteen years since iniwan nya ako. He grabbed my hand at halos lumabas na ang puso dahil sa bilis nito. His eyes... nothing change ang ganda parin ng mata nya. Sa dahil 'dun parang nakakalimutan ko 'yung araw na iniwan nya ako. He scanning my face. “Uh, hi? Do I know you?" He said and it's weird how could he forgot this face ang babaeng minsan niyang minahal. "wow, stranger?" I said in a sarcasm tone. I give him a fake laugh kasi kung hindi ko gagawin baka maiyak ako. He went closer at me. "you looked familiar, nagkita na ba tayo?" I furrowed. I looked on his eyes na para bang totoo ang sinasabi nya, ano 'to bigla siya nagka-amnesia? didn't he remember the girl he loved? didn't he remember all the memories we had? Tears fall in my eyes. I heavily breath sana ganun din ako, sana makalimutan ko na rin sya because kahit anong gawin ko wala—sya parin. Why did he act like he didn't know me? like he didn't love me at all thirteen years oh! Iniwan nya ko! "kamukha mo 'yung babae sa panaginip ko." He smiled and walked passed by me.