The Bride at the Altar
1005 Words
Punong-puno ng liwanag ang loob ng San Aurelio Cathedral. Kumikinang ang mga kristal na chandelier sa mataas na kisame habang ang mahinang tugtog ng organ ay lumulutang sa hangin. Sa magkabilang gilid ng mahabang aisle ay nakahanay ang puting rosas at lilies, simbolo ng isang kasal na dapat sana’y perpekto.
Ito ang kasal na pinag-uusapan ng buong lungsod.
Ang kasal ni Hendrix Fuentebella.
Ang pangalan pa lamang niya ay sapat na upang magdala ng respeto—o takot. Kilala siyang isang makapangyarihang CEO na kayang patakbuhin ang kanyang negosyo nang walang awa sa mga kalaban.
At ngayon, narito siya sa harap ng altar.
Nakatayo si Hendrix nang tuwid, suot ang mamahaling itim na tuxedo na perpektong nakahulma sa kanyang matikas na katawan. Ang kanyang ekspresyon ay malamig at halos walang emosyon.
Para sa karamihan ng mga lalaki, ang araw ng kasal ay puno ng kaba at excitement.
Pero hindi para kay Hendrix.
Para sa kanya, ang kasal na ito ay isa lamang kasunduan.
Isang alyansa sa pagitan ng dalawang makapangyarihang pamilya—ang Fuentebella at ang Monteverde.
Lumapit ang kanyang best man at bahagyang yumuko sa kanya.
“Hindi pa rin dumarating ang bride,” bulong nito.
Saglit na tumingin si Hendrix sa malaking pintuan ng simbahan.
Madilim ang kanyang mga mata.
“Darating siya,” malamig niyang sagot.
Ngunit sa loob ng kanyang isip, may kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.
Isang pakiramdam na parang may mali.
Sa kabilang dulo ng simbahan, sa likod ng malaking pintuan, halos hindi makahinga si Elara Monteverde.
Nakasuot siya ng napakagandang wedding gown na para sana sa kanyang kapatid na si Elaine. Ang belo ay nakatakip sa kanyang mukha, ngunit hindi nito maitago ang nanginginig niyang mga kamay.
Pakiramdam niya ay parang bumibigat ang bawat paghinga.
Hindi ito ang buhay na pinangarap niya.
Hindi ito ang kasal na dapat niyang lakaran.
Ngunit narito siya ngayon.
Isang desisyong ginawa upang iligtas ang kanyang pamilya.
“Anak,” mahina ngunit puno ng tensyon na sabi ng kanyang ama, “wala na tayong ibang paraan.”
Napapikit si Elara.
Sa isip niya ay paulit-ulit na bumabalik ang eksena kaninang umaga—ang pagkawala ni Elaine.
Ang sulat na iniwan nito.
Hindi ko kayang pakasalan si Hendrix. Patawad.
Isang simpleng pangungusap lamang iyon.
Ngunit iyon ang dahilan kung bakit gumuho ang lahat.
Kung hindi matutuloy ang kasal ngayon, mawawala sa kanilang pamilya ang napakalaking kontrata sa negosyo.
Masisira ang reputasyon nila.
At higit sa lahat—
magagalit si Hendrix Fuentebella.
At ayon sa mga kwento, hindi magandang ideya na galitin ang lalaking iyon.
“Magkamukha kayo,” sabi ng kanyang ina kanina habang umiiyak. “Walang makakapansin kung ikaw ang pumalit.”
Ngunit alam ni Elara na hindi ganoon kasimple.
Dahil ang lalaking pakakasalan niya ay kilalang mapanuri at matalas mag-isip.
Isang lalaking hindi madaling malinlang.
“Handa ka na?” tanong ng coordinator.
Hindi agad nakasagot si Elara.
Ngunit pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan siyang tumango.
Dahil wala na siyang ibang pagpipilian.
Unti-unting bumukas ang malalaking pintuan ng simbahan.
At sa sandaling iyon, napalingon ang lahat ng bisita.
Isang sabay-sabay na bulungan ang kumalat sa buong simbahan.
“Narito na ang bride…”
Huminga nang malalim si Elara.
Pagkatapos ay nagsimula siyang maglakad sa aisle.
Isang hakbang.
Dalawa.
Tatlo.
Sa bawat hakbang, pakiramdam niya ay mas lalo siyang lumulubog sa kasinungalingan na hindi na niya matatakasan.
Habang papalapit siya sa altar, unti-unti niyang nakita ang lalaking pakakasalan niya.
At sa unang pagkakataon—
nakita niya si Hendrix Fuentebella.
Mas gwapo ito kaysa sa mga larawang nakita niya.
Ngunit may kakaiba sa aura nito.
May lamig.
May panganib.
Ang mga mata nito ay madilim at tila kayang basahin ang kaluluwa ng kahit sinong tumingin dito.
Sa sandaling iyon, nagtagpo ang kanilang mga mata.
At parang tumigil ang mundo ni Elara.
Pakiramdam niya ay parang nakikita ni Hendrix ang lahat ng kanyang lihim.
Parang alam nito…
na hindi siya ang babaeng inaasahan nitong pakasalan.
Sa wakas ay nakarating siya sa harap ng altar.
Tahimik na ibinigay ng kanyang ama ang kanyang kamay kay Hendrix.
At sa sandaling hinawakan ng lalaki ang kanyang kamay, halos mapasinghap si Elara.
Malakas.
Mainit.
At puno ng kontrol.
Dahan-dahang tinaas ni Hendrix ang kanyang kamay patungo sa belo ng bride.
Biglang bumilis ang t***k ng puso ni Elara.
Kung aalisin niya ang belo…
makikita niya ang mukha ng babaeng inaasahan niyang pakasalan.
Dahan-dahang inangat ni Hendrix ang belo.
At sa sandaling iyon, nagtagpo ang kanilang mga mata.
Isang segundo.
Dalawang segundo.
Tatlo.
Hindi nagsalita si Hendrix.
Ngunit ang kanyang mga mata ay tila nag-aaral sa bawat detalye ng mukha ni Elara.
Parang may hinahanap siyang mali.
“Elaine Monteverde,” malamig niyang sabi.
Nanigas si Elara.
Pinilit niyang ngumiti kahit nanginginig ang kanyang puso.
“O-oo…”
Tahimik na tumingin si Hendrix sa kanya nang mas matagal.
Pagkatapos ay bahagya itong ngumiti.
Ngunit ang ngiting iyon ay hindi umabot sa kanyang mga mata.
“Interesting,” mahina niyang sabi.
Napakunot ang noo ni Elara.
“Ano po?”
Bahagyang yumuko si Hendrix palapit sa kanya.
Sapat lamang upang marinig niya ang susunod nitong sinabi.
“Tatlong beses ko nang nakilala si Elaine Monteverde bago ang kasal na ito.”
Parang tumigil ang paghinga ni Elara.
“Pero ngayon…”
Saglit siyang tumigil.
Pagkatapos ay diretsong tumingin sa kanyang mga mata.
“…parang ibang tao ang nasa harap ko.”
Biglang nanlamig ang dugo ni Elara.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, nagsalita na ang pari.
“Dearly beloved, we are gathered here today…”
Nagsimula na ang seremonya.
Ngunit habang hawak ni Hendrix ang kanyang kamay, mas lalo nitong hinigpitan ang pagkakahawak.
Bahagya itong yumuko palapit sa kanyang tainga.
At sa napakahinang boses, bumulong ito.
“Kung sino ka man talaga…”
Napapikit si Elara.
“…malalaman ko rin ang totoo.”
At sa sandaling iyon, naintindihan ni Elara ang isang bagay.
Ang kasal na ito ay hindi lamang isang kasinungalingan.
Ito ay isang mapanganib na laro.
At ang lalaking pinakasalan niya—
ay isang lalaking hindi kailanman natatalo
- Writer
