Chapter 11 Who Made You Cry
707 Words
CHAPTER 11
Who Made You Cry?
Stefano Del Pillar's POV
Hindi ko gusto ang pakiramdam na ito.
Sa tuwing may problema sa kumpanya, alam ko kung paano ito sosolusyunan.
Kapag may negosyong nalulugi, may paraan.
Kapag may kliyenteng umatras, may plano.
Pero ang makita si Martha na pilit na ngumingiti habang halatang umiiyak...
Wala akong ideya kung ano ang dapat kong gawin.
---
Mula sa loob ng opisina ko, kitang-kita ko ang reception desk.
Tahimik siyang nakaupo roon.
Nakatutok sa computer screen.
Pero ilang beses kong napansing humihinto ang mga daliri niya sa pagta-type.
Parang malalim ang iniisip.
Hindi iyon ang Martha na nakilala ko.
Karaniwan, siya ang unang bumabati ng "Good morning."
Siya ang laging may maliit na ngiti kapag iniaabot ang planner ko.
At kahit napapagod, hindi ko siya narinig na nagreklamo.
Pero ngayon...
Parang may nawala sa kanya.
Pinindot ko ang intercom.
"Miss Saige."
Mabilis niyang sinagot.
"Yes, Sir?"
"Come to my office."
"I'll be there in a minute."
---
Ilang sandali lang ay kumatok siya.
"Come in."
Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.
"Sir."
Tumayo ako mula sa kinauupuan ko.
Napansin kong namamaga ang mga mata niya.
Hindi siguro iyon mapapansin ng ibang tao.
Pero napansin ko.
"Close the door."
Sandali siyang nag-alinlangan bago isinara ang pinto.
Tahimik ang buong opisina.
Nakatayo lang siya sa harap ng mesa ko.
"Did something happen?"
Nagulat siya.
"Sir?"
"You've been distracted since this afternoon."
"Wala po."
"Look at me."
Dahan-dahan niyang iniangat ang tingin.
Nanlaki ang mga mata niya nang magtama ang mga tingin namin.
"You're lying."
Agad siyang umiwas ng tingin.
"I'm really fine."
"No."
Kalmado ang boses ko.
"But you're pretending to be."
Humigpit ang pagkakahawak niya sa folder na dala niya.
Hindi siya sumagot.
Hindi ko alam kung bakit.
Pero gusto kong malaman ang dahilan.
"Who made you cry?"
Halos mapapitlag siya sa tanong ko.
"Wala pong—"
"Martha."
Hindi ko na siya tinawag na "Miss Saige."
Hindi ko rin namalayan kung bakit.
Bigla na lang lumabas ang pangalan niya sa labi ko.
Natahimik siya.
Unti-unting namuo ang luha sa mga mata niya.
Ngunit mabilis niya rin iyong pinunasan.
"I'm sorry, Sir."
"I'm being unprofessional."
Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nainis nang marinig iyon.
Hindi sa kanya.
Kundi sa taong dahilan ng pag-iyak niya.
---
Martha Cecilia Saige's POV
Hindi ko alam kung bakit gusto kong umiyak.
Siguro dahil...
Sa unang pagkakataon...
May taong nakapansin na hindi ako okay.
At ang taong iyon pa ay si Stefano.
"I'm okay, Sir."
Mahina kong sabi.
"I just remembered something."
Hindi iyon kasinungalingan.
Naalala ko lang...
Na hindi pala ako ang babaeng nasa puso niya.
Tumango siya nang marahan.
Hindi na siya nagtanong.
Sa halip...
Inabot niya ang isang maliit na kahon ng tissue sa mesa.
"Here."
Napakurap ako.
Hindi ko iyon agad tinanggap.
"It's okay."
"I insist."
Dahan-dahan kong kinuha ang tissue.
"Thank you."
Tahimik ang buong silid.
Hindi ko alam kung bakit.
Pero parang biglang naging magaan ang pakiramdam ko.
Kahit sandali.
---
Biglang bumukas ang pinto.
"Stefano."
Pareho kaming napalingon.
Si Isabella.
Napahinto siya nang makita kaming dalawa.
Lalo na nang mapansin niyang hawak ko ang tissue na ibinigay ni Stefano.
"Oh..."
Mukhang nagulat siya.
"I'm sorry."
"I didn't know you were busy."
Lumayo agad ako sa mesa.
"I'm sorry, Sir."
"I'll excuse myself."
Mabilis akong lumabas ng opisina.
Pagkasara ng pinto, hindi ko na narinig ang sumunod nilang pinag-usapan.
---
Inside Stefano's Office
Tahimik na isinara ni Isabella ang pinto.
May bahagya siyang ngiti.
"You're worried about her."
Hindi agad sumagot si Stefano.
"She's my employee."
"Really?"
Lumapit si Isabella.
"Then why were you looking at her like that?"
Tahimik pa rin siya.
"You never looked at me that way."
Napakunot-noo si Stefano.
"What are you talking about?"
"You know exactly what I mean."
Tumalikod siya at tumingin sa bintana.
Hindi niya kayang sagutin ang tanong.
Dahil kahit siya...
Hindi niya maintindihan kung bakit unti-unti nang nagbabago ang nararamdaman niya.
At sa labas ng opisina...
Tahimik na nakatayo si Martha.
Narinig niya ang huling sinabi ni Isabella.
"You're worried about her."
Napapikit siya.
Hindi siya dapat umasa.
Hindi niya dapat bigyan ng ibang kahulugan ang simpleng pag-aalala ng boss niya.
Dahil baka sa huli...
Siya na naman ang masaktan.
- Writer
