Chapter 12 The Engagement Rumor
672 Words
CHAPTER 12
The Engagement Rumor
Martha Cecilia Saige's POV
Mabilis kumalat ang tsismis.
Mas mabilis pa sa email.
Mas mabilis pa sa balitang may bagong proyekto ang kumpanya.
At sa loob lang ng isang umaga...
Parang alam na ng buong Del Pillar Holdings ang isang balitang hindi ko alam kung totoo.
"Magkaka-engagement na raw ulit sina Sir Stefano at Miss Isabella."
---
"Martha."
Napalingon ako kay Aubrey na kakarating lang sa executive floor.
May hawak siyang dalawang paper cup ng kape.
"Coffee?"
Ngumiti ako.
"Salamat."
Inabot niya sa akin ang isang tasa bago siya sumandal sa desk ko.
"May narinig ka na ba?"
"Ano?"
Napabuntong-hininga siya.
"Huwag mong sabihing hindi mo pa alam."
Napakunot-noo ako.
"Alin?"
Tumingin muna siya sa paligid bago siya bumulong.
"Sabi nila... nag-propose ulit daw si Sir Stefano kay Isabella."
Parang may kung anong tumigil sa loob ko.
Hindi ako agad nakapagsalita.
"S-Sino ang nagsabi?"
"Ewan."
"Pero halos lahat sa marketing department iyon ang pinag-uusapan."
Napayuko ako.
Pinilit kong ngumiti.
"Baka tsismis lang."
"Siguro nga."
Pero kahit sinabi kong tsismis lang...
Bakit parang ang sakit pakinggan?
---
Alas-diyes ng umaga nang tawagin ako ni Ma'am Helen.
"Martha."
"Yes, Ma'am?"
"Pakidala itong financial reports kay Sir."
"Sige po."
Mahigpit kong niyakap ang folder.
Huminga ako nang malalim bago kumatok sa opisina.
"Come in."
Pagpasok ko, nakita kong may kausap si Stefano sa telepono.
Tahimik kong inilapag ang folder sa mesa.
Akala ko ay aalis na ako.
Pero narinig ko ang sinabi niya.
"No."
"I haven't made any decision yet."
Napatigil ako.
"I know."
"I'll talk to Isabella first."
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi ko alam ang buong usapan.
Pero sapat na ang narinig ko para lalong gumulo ang isip ko.
"Miss Saige."
Napapitlag ako.
Napansin pala niyang nakatayo pa rin ako.
"Yes, Sir?"
"Is there something you need?"
Mabilis akong umiling.
"W-Wala po."
"Then you may go."
"Yes, Sir."
Lumabas ako ng opisina na mas magulo ang isip kaysa noong pumasok ako.
---
Bandang tanghali...
Nasa pantry ako habang tahimik na kumakain ng sandwich.
Hindi ko namalayang may umupo sa tapat ko.
"May I?"
Nag-angat ako ng tingin.
Si Stefano.
Agad akong napatayo.
"Sir."
"Sit."
Nag-alinlangan ako.
"Sir..."
"That's an order."
Dahan-dahan akong muling umupo.
Tahimik ang ilang segundo.
Pareho kaming kumakain.
Hanggang sa siya ang unang nagsalita.
"You've been avoiding me."
Halos mabulunan ako.
"H-Ha?"
"You've been leaving my office as quickly as possible."
Napayuko ako.
"N-No, Sir."
"You don't even look at me anymore."
Hindi ko alam ang isasagot.
Paano ko sasabihing natatakot akong makita ang mga mata niya?
Dahil sa bawat tingin ko...
Mas lalo lang akong nahuhulog.
"I'm sorry if it seemed that way."
Tahimik siyang tumango.
Pagkatapos ay tumingin siya sa sandwich ko.
"Is that all you're eating?"
Napatingin ako sa hawak kong simpleng tuna sandwich.
"Opo."
"You skipped breakfast."
Nagulat ako.
"P-Paano n'yo nalaman?"
"You always arrive with a cup of coffee."
"This morning, you didn't."
Natahimik ako.
Napansin niya iyon?
Sa dami ng trabaho niya...
Napansin niya ang ganoon kaliit na detalye?
"Don't skip meals."
Mahinahon niyang sabi.
"It's bad for your health."
Napangiti ako nang bahagya.
"I'll remember that, Sir."
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw...
Parang gumaan nang kaunti ang pakiramdam ko.
Hindi dahil may pag-asa.
Kundi dahil kahit papaano...
May taong nag-aalala kung kumakain ba ako.
---
Habang palabas ng pantry, isang empleyado ang aksidenteng nakabangga kay Martha.
Natapon ang mainit na kape sa kanyang puting blouse.
"Oh my God!"
"I'm so sorry!"
Napaatras si Martha dahil sa init.
Napansin iyon ni Stefano.
"Martha!"
Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang braso nito.
"Are you burned?"
Hindi na niya naisip na nasa gitna sila ng pantry.
Hindi na rin niya napansin ang mga matang nakatingin sa kanilang dalawa.
Ang mahalaga lang sa kanya...
Ay masigurong hindi napaso si Martha.
At mula sa pintuan...
Tahimik silang pinagmamasdan ni Isabella.
Unti-unti siyang napangiti.
Pero hindi iyon ngiti ng kasiyahan.
Kundi ngiti ng isang taong nakumpirma ang matagal na niyang hinihinala.
Mahina siyang bumulong sa sarili.
"So..."
"It has already begun."
- Writer
