Chapter 13 Crossing the Line
689 Words
CHAPTER 13
Crossing the Line
Stefano Del Pillar's POV
Hindi ko naisip.
Hindi ko pinlano.
Ang tanging pumasok lang sa isip ko nang makita kong natapon ang mainit na kape sa braso ni Martha ay...
Baka napaso siya.
"Wet towels!"
Malakas kong utos.
Agad namang kumilos ang mga empleyado sa pantry.
"Martha."
Mahinahong hinawakan ko ang pulsuhan niya.
"Let me see."
"S-Sir..."
Bahagya niyang hinila ang kamay niya.
"I'm fine."
"No."
Tiningnan ko ang bahagi ng braso niyang natalsikan ng kape.
Namumula na ito.
Napakunot-noo ako.
"Does it hurt?"
Kaunti lang ang itinango niya.
"A little."
Hindi na ako nagdalawang-isip.
"Let's go to the clinic."
"Sir, okay lang po talaga."
"I said we're going."
Tahimik ang buong pantry.
Walang nagsasalita.
Lahat ay nakatingin sa amin.
Hindi ko iyon pinansin.
---
Martha Cecilia Saige's POV
Pakiramdam ko ay gusto ko na lang matunaw sa hiya.
Halos buong opisina ang nakatingin sa amin.
At ang mas nakakahiya...
Hinahatid ako mismo ni Stefano papunta sa company clinic.
"Sir..."
Mahina kong tawag.
"Hmm?"
"Hindi n'yo na po kailangang samahan ako."
Tumigil siya sa paglalakad.
"Bakit?"
"Baka po... may makakita."
Napansin kong bahagya siyang napakunot-noo.
"They already did."
Nanlaki ang mga mata ko.
"T-That wasn't what I meant."
Huminga siya nang malalim.
"Martha."
Ito na naman.
Hindi na "Miss Saige."
Kundi Martha.
"You're injured."
"As your employer, it's my responsibility to make sure you're okay."
Tumango na lang ako.
Pero sa kaibuturan ng puso ko...
Alam kong hindi lang iyon ang dahilan.
At iyon ang kinatatakutan ko.
Dahil baka ako lang ang nagbibigay ng ibang kahulugan sa bawat ginagawa niya.
---
Matapos gamutin ng nurse ang maliit na paso sa braso ko, pinayuhan niya akong huwag muna itong mabasa.
"Good thing mabilis kayong nadala rito."
Ngumiti ang nurse.
"Wala namang malalang paso."
Napabuntong-hininga ako.
"Salamat po."
Paglabas namin ng clinic, nadatnan naming naghihintay pa rin si Stefano sa labas.
"Sir?"
Akala ko umalis na siya.
"Done?"
"Opo."
"Tara."
"A-Ano po?"
"I'll walk you back."
Hindi ko alam kung paano tatanggi.
Tahimik kaming naglakad pabalik sa executive floor.
Hindi ko namalayang maraming empleyado ang napapatingin sa amin.
May ilan pang nagbubulungan.
Hindi ko man marinig ang sinasabi nila...
Alam kong kami ang pinag-uusapan.
---
Pagsapit ng hapon, kumalat na sa buong kumpanya ang nangyari.
"Narinig mo ba?"
"Si Sir Stefano mismo ang naghatid kay Miss Saige sa clinic."
"Grabe."
"Kahit noong may ibang empleyadong naaksidente noon, HR lang ang pinapunta niya."
"Special yata si Martha."
Sa kabilang desk, napahawak na lang ako sa noo.
"Gusto ko na lang magtago."
Bulong ko sa sarili.
---
Hindi ko alam na sa loob ng opisina...
Tahimik na nakaupo si Stefano habang binabasa ang isang report.
Ngunit wala roon ang isip niya.
May kumatok sa pinto.
"Come in."
Pumasok si Victor.
Ang matagal niyang kaibigan.
At legal adviser ng kumpanya.
"I heard what happened."
Hindi ako sumagot.
Umupo siya sa tapat ko.
"You've changed."
Napatingin ako sa kanya.
"What do you mean?"
"Kailan ka pa naghatid ng empleyado sa clinic?"
Tahimik akong tumingin sa mga dokumento.
"It was an accident."
Victor chuckled.
"I know you."
"Kung ibang empleyado iyon, tatawag ka lang ng HR."
Napabuntong-hininga ako.
"You're overthinking."
"Am I?"
Sumandal siya sa upuan.
"Then answer me honestly."
Natahimik ang buong opisina.
"Why does it bother you so much whenever Martha gets hurt?"
Hindi ako agad nakasagot.
Sa unang pagkakataon...
Hindi ko alam ang isasagot.
Dahil kahit ako...
Hindi ko maintindihan ang sarili ko.
---
Sa kabilang banda, nakatayo si Isabella sa harap ng salamin sa ladies' lounge.
Mahigpit niyang hawak ang lipstick sa kanyang kamay.
Hindi na siya nakangiti.
"Hindi puwede."
Mahina niyang bulong.
"Hindi ko hahayaang may ibang babae ang pumalit sa puwesto ko."
Dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone.
At tinawagan ang isang tao.
"Hello."
Mahina ngunit matigas ang boses niya.
"I need your help."
"Panahon na para umalis sa Del Pillar Holdings si Martha Cecilia Saige."
Pagkababa niya ng tawag...
Isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.
Hindi na sapat ang pananakot.
Hindi na sapat ang pagpaparamdam.
Kung gusto niyang mabawi si Stefano...
Kailangan nang mawala ang babaeng unti-unting sumasakop sa puso nito.
- Writer
