Chapter 2 The Impossible Boss
687 Words
CHAPTER 2
The Impossible Boss
Martha Cecilia Saige's POV
Sabi nila, ang first impression daw ang pinakamahalaga.
Kung totoo iyon...
Sigurado akong bagsak na bagsak ako sa paningin ni Stefano Del Pillar.
Mula nang lumabas ako sa opisina niya, hindi pa rin mawala sa isip ko ang malamig niyang mga titig.
Ni isang beses ay hindi siya ngumiti.
Wala ring "Welcome to the company."
Parang ang tanging mahalaga lang sa kanya ay trabaho.
"Martha!"
Napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Aubrey na papalapit sa akin.
"O, bakit parang multo ang nakita mo?"
Napabuntong-hininga ako.
"Mas malala pa sa multo."
"Huh?"
"Na-meet ko na ang CEO."
Nanlaki ang mga mata niya.
"Ha? Talaga? Kumusta?"
Tahimik akong napailing.
"Hindi ko alam kung galit ba siya sa mundo o talagang ganoon lang siya."
Napatawa si Aubrey.
"Sinabihan na kita. Sikat si Mr. Del Pillar sa pagiging cold."
"Cold?"
"Hindi lang cold. Terror boss."
Napangiwi ako.
"Great."
---
Lumipas ang ilang oras sa orientation bago kami ipinakilala sa iba't ibang department heads.
Habang nagsusulat ako ng notes, isang babaeng nasa apatnapung taong gulang ang lumapit sa akin.
"Miss Saige?"
"Yes, Ma'am?"
"I'm Helen Cruz, Executive Secretary ni Mr. Del Pillar."
Agad akong tumayo.
"Good afternoon po."
Ngumiti siya nang bahagya.
"From today onwards, you'll be assisting me."
Napakurap ako.
"Meaning?"
"You'll be trained to become Mr. Del Pillar's executive assistant."
Pakiramdam ko ay tumigil ang mundo.
"Ako po?"
"Yes."
"M-Ma'am... first day ko pa lang po."
"Exactly."
Napahawak ako sa folder ko.
Hindi ko inaasahang ganoon kabigat agad ang magiging responsibilidad ko.
---
Bandang alas-dos ng hapon ay dinala ako ni Ma'am Helen sa executive floor.
Tahimik pa rin ang buong palapag.
Bawat empleyado ay seryosong nagtatrabaho.
"Walang maingay dito," mahina niyang sabi.
"At higit sa lahat..."
Huminto siya sa paglalakad.
"Huwag mong paiiralin ang emosyon kapag kaharap mo si Mr. Del Pillar."
Napakunot-noo ako.
"Ganun po ba siya kahirap kausap?"
Hindi siya agad sumagot.
"He's not a bad person."
"Pero?"
"Perfectionist."
"Mahigpit."
"At ayaw niya sa pagkakamali."
Napabuntong-hininga ako.
Mukhang mahaba-habang pasensya ang kakailanganin ko.
---
"Coffee."
Bigla akong napatingin kay Ma'am Helen.
"Huh?"
"Mr. Del Pillar drinks black coffee every three in the afternoon."
Tumango ako.
"Sige po."
"Ingat lang."
"Bakit po?"
"Kapag mali ang timpla..."
Bahagya siyang ngumiti.
"Malalaman mo."
Napalunok ako.
---
Eksaktong alas-tres.
Mahigpit kong hawak ang tray na may isang tasa ng itim na kape.
Huminga ako nang malalim bago kumatok sa opisina.
"Come in."
Pagpasok ko, nakita ko si Stefano na nakaupo sa likod ng malaking mesa.
Nakatuon ang atensyon niya sa mga dokumentong nasa harapan.
Hindi man lang siya tumingin sa akin.
"I-I'm here with your coffee, Sir."
Tahimik kong inilapag ang tasa.
"Anything else?"
Hindi siya sumagot.
Akala ko ay puwede na akong umalis.
Ngunit bago pa ako makalayo...
"Stop."
Agad akong huminto.
"Yes, Sir?"
Kinuha niya ang tasa.
Uminom ng isang lagok.
Pagkatapos ay marahan itong ibinaba.
"This isn't what I ordered."
Nanlamig ang buo kong katawan.
"S-Sir?"
"Too much sugar."
Napakurap ako.
"S-Sugar?"
"Tikman mo."
Naguluhan ako.
"H-Ha?"
"I said..."
Itinulak niya nang kaunti ang tasa papunta sa akin.
"Tikman mo."
Nanginginig ang kamay kong kinuha ang tasa.
Dahan-dahan akong humigop.
Nanlaki ang mga mata ko.
"Sir..."
"Wala pong asukal."
"Exactly."
Napatingin ako sa kanya.
"Bakit mo sinabi—"
"Because you didn't check before serving."
Hindi ako agad nakasagot.
"You should know what you're giving."
Mahina akong yumuko.
"I'm sorry, Sir."
Sandali niya akong tinitigan.
"Don't apologize."
Napatingala ako.
"Improve."
Iyon lang ang sinabi niya bago muling ibinalik ang atensyon sa mga dokumento.
Hindi ko alam kung maiinis ba ako o hahanga.
Mahigpit siya.
Sobrang higpit.
Pero may punto siya.
Kung gusto kong magtagal sa trabahong ito...
Kailangan kong maging mas mahusay.
---
Pagsapit ng uwian, pagod na pagod akong sumakay ng elevator.
"Ano'ng nangyari?" tanong ni Aubrey.
Napangiti ako nang mapait.
"Feeling ko..."
"Hindi ako tatagal."
"Huwag kang sumuko."
"Tingnan natin."
Hindi ko alam na ang trabahong akala ko ay simpleng simula lang ng career ko...
Ang magiging simula rin pala ng pag-ibig na matagal kong ipaglalaban.
At ng pusong ako lang ang lalaban para mapanalunan.
- Writer
