Chapter 3 The Woman He Could Never Forget
751 Words
CHAPTER 3
The Woman He Could Never Forget
Martha Cecilia Saige's POV
Tatlong linggo.
Tatlong linggo na mula nang magsimula akong magtrabaho sa Del Pillar Holdings.
Sa loob ng tatlong linggong iyon, isang bagay ang natutunan ko tungkol sa boss ko.
Si Stefano Del Pillar ay isang taong halos walang puwang para sa pagkakamali.
Eksaktong alas-siyete ng umaga, nasa opisina na siya.
Eksaktong alas-dose ang lunch meeting kung mayroon.
Eksaktong alas-tres ang black coffee niya.
At eksaktong alas-sais ng gabi pa lang siya umaalis—kung wala nang kailangang ayusin.
Ni minsan, hindi ko siya nakitang nagpabaya sa trabaho.
Ngunit may isang bagay na napansin ko.
Sa kabila ng pagiging abala niya...
Minsan ay bigla na lang siyang natutulala habang nakatingin sa isang litrato na nakatago sa pinakailalim ng drawer ng kanyang mesa.
Hindi ko alam kung sino ang nasa litrato.
At wala rin akong balak alamin.
Dahil alam kong may mga tanong na hindi dapat itinatanong.
---
"Martha."
Napalingon ako kay Ma'am Helen habang inaayos ko ang schedule ni Stefano.
"May favor ako."
"Ano po iyon?"
"Pakidala mo itong documents sa conference room."
"Sige po."
Kinuha ko ang makapal na folder at nagtungo sa conference room.
Pagdating ko roon, wala pang tao.
Inilapag ko ang folder sa mesa at akmang lalabas na sana nang may narinig akong mga boses sa labas.
"Narinig mo ba?"
"Oo. Babalik daw si Miss Isabella."
Napahinto ako.
"Talaga?"
"Sabi nila, next week."
"Anong reaksyon ni Mr. Del Pillar?"
"Hindi ko alam."
"Siya pa naman ang dating fiancée ni Sir."
Parang may kumurot sa dibdib ko.
Fiancée?
Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan nila.
Pero sapat na iyon para mabuo ang isang larawan sa isip ko.
May babaeng minsang muntik nang pakasalan si Stefano.
Kaya pala...
Kaya pala parang may mabigat siyang dinadala.
---
Pagbalik ko sa opisina, nadatnan kong nakaupo si Stefano habang tahimik na nakatingin sa bintana.
"Sir."
Hindi siya lumingon.
"Your ten o'clock meeting has been moved to eleven."
"Fine."
"In-email ko na rin po ang revised schedule."
"Good."
Ilang segundo akong nanatili roon.
May gusto akong itanong.
Ngunit alam kong wala akong karapatan.
"Anything else?"
Napakislot ako.
"W-Wala na po, Sir."
"Then you may go."
Tumango ako at tahimik na lumabas.
Pagkasara ng pinto, napabuntong-hininga ako.
Bakit ko ba gustong malaman ang tungkol sa nakaraan niya?
Hindi naman ako importante sa buhay niya.
Isa lang akong empleyado.
At siya ang CEO.
Magkaibang-magkaiba ang mundo namin.
---
Kinagabihan, halos wala nang tao sa opisina.
Naiwan ako para tapusin ang ilang reports na ipapasa kinaumagahan.
Tahimik ang buong palapag.
Naririnig ko lang ang pag-type ko sa keyboard at ang mahinang ugong ng air conditioner.
Nang matapos ako, napansin kong may ilaw pa rin sa opisina ni Stefano.
Napatingin ako sa orasan.
Alas-diyes na ng gabi.
"Hindi pa rin siya umuuwi?"
Mahina kong bulong.
Lumapit ako sa pantry at nagtimpla ng isang tasa ng black coffee.
Hindi ko alam kung bakit.
Siguro dahil alam kong pagod na siya.
Pagkatok ko sa pinto, narinig ko ang pamilyar niyang boses.
"Come in."
Pagpasok ko, nakita kong nakahawak siya sa sentido habang nakapikit.
May mga dokumentong nakakalat sa mesa.
"Sir..."
Marahan kong inilapag ang tasa.
"I thought you might need coffee."
Hindi siya agad nagsalita.
Pagkaraan ng ilang segundo, iminulat niya ang mga mata niya.
Tumingin siya sa tasa.
Pagkatapos ay sa akin.
"I didn't ask for coffee."
Napayuko ako.
"I know, Sir."
"Pero mukhang pagod na po kayo."
Tahimik ang buong silid.
Akala ko ay papagalitan niya ako.
Ngunit sa halip...
"Thank you."
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko alam kung tama ang narinig ko.
"Go home."
"Sir?"
"It's late."
"Baka hindi pa po kayo—"
"I'll be fine."
Tumango ako.
"Good night, Sir."
"Good night, Miss Saige."
Lumabas akong may maliit na ngiti sa labi.
Sa loob ng tatlong linggo...
Ngayon lang siya nagpasalamat sa akin.
At hindi ko namalayang...
Unti-unti na pala akong naaakit sa lalaking ipinangako kong magiging boss ko lang.
Samantala, naiwan si Stefano sa loob ng opisina.
Tahimik niyang kinuha ang tasa ng kape.
Pagkatapos ay bumukas ang drawer ng mesa.
Naroon ang isang lumang larawan.
Isang masayang lalaki.
At isang babaeng mahigpit ang pagkakayakap sa kanya.
Marahan niyang hinaplos ang larawan.
"You're coming back..."
Mahina niyang bulong.
"I don't know if that's a good thing... or another reason for me to break someone else's heart."
Sa labas ng opisina, walang kaalam-alam si Martha na ang puso ng lalaking unti-unti niyang minamahal...
Ay may taong hindi pa rin tuluyang nakakawala rito.
- Writer
