เมียเชลย

รังเกียจ

ร่างบางลอยหวืออัดกับกำแพงด้วยฝีมือของเคารพ ชายหนุ่มผลักเธอจนกระเด็นเพราะความโกรธจัด เขาจ้องมองเธออย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธเคืองทำเอาเอวิตากลัวจนตัวสั่น เด็กสาวยกมือที่สั่นเทาไม่แพ้ร่างกายขึ้นประนมไหว้เขาทั้งน้ำตา

"ฮือๆ...หนูขอโทษ...ฮึก...หนูขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้คุณสูญเสียลูก...ฮึก......"

เพียะ!!

ชายหนุ่มปัดมือของเธอที่ประนมไหว้เขาอย่างแรงจนเอวิตาตกใจ มือใหญ่เขาคว้าลำคอเล็กแล้วดันเธอชิดผนังอย่างแรง เด็กสาวทั้งเจ็บทั้งจุกแต่ก็ทำได้เพียงจ้องมองเขาอย่างหวาดกลัว

"หุบปากของเธอซะ! ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากคนอย่างเธอ! "

"ฮือๆ...หนูไม่ได้ตั้งใจ...ฮึก..."

กร๊อบ!!

เสียงกระดูกที่ลำคอเล็กลั่นเพราะมือใหญ่บีบกระชับอย่างแรง เอวิตาถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะเพราะคิดว่าเขาจะหักคอเธอเสียแล้ว

"อย่าใช้คำว่าไม่ได้ตั้งใจ! ลูกฉันต้องตายเพราะความสาระแนของเธอ! ฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุดแน่จำเอาไว้!!"

เขาผลักเธออย่างแรงจนร่างบางกลิ้งไปบนพื้น สายน้ำเกลือกระชากและหลุดออก สร้างความเจ็บปวดให้กับเธอไม่น้อย แต่เคารพไม่ได้แยแสความเจ็บปวดของเธอ เพราะเขาเดินข้ามร่างของเธอที่นอนเจ็บอยู่บนพื้น ราวกับว่าเธอเป็นเพียงแค่สุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น

เอวิตานอนคู้อยู่บนพื้นแล้วสะอึกสะอื้นสุดเสียง เธอไม่แม้แต่จะพยุงตัวเองขึ้นนั่ง เพราะเธอหมดทั้งแรงกายและแรงใจ

"โฮ....โฮ...หนูขอโทษ...ฮือ...หนูไม่ได้ตั้งใจ...โฮ..."

"ตายแล้ว!! คุณคะ! เป็นอะไรไปคะ!"

เสียงร้องอย่างตกอกตกใจของพยาบาลดังขึ้นเมื่อเห็นเด็กสาวนอนคุดคู้ร้องไห้อยู่ที่พื้น จึงรีบเข้ามาประคองแล้วตรวจดูความบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว

...

เคารพจัดการเรื่องร่างไร้วิญญานของวาสินีและลูกสาวของเขาจนเสร็จสิ้น แล้วจึงขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่เจ็บปวดและหดหู่ ชายหนุ่มยกมือขึ้นปาดน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลอาบแก้มของตัวเอง ในใจเขาครุ่นคิดหาคำพูดที่ดีที่สุดที่จะแจ้งข่าวร้ายนี้ให้ภรรยาทราบ แล้วหัวใจเขาก็เหมือนถูกบีบเมื่อคิดไปว่าปนิดาอาจรับไม่ได้

ที่เขากังวลเรื่องของปนิดามากนั่นเป็นเพราะเธอมีหลายโรครุมเร้า หนึ่งในนั้นก็คือโรคหัวใจซึ่งเป็นสิ่งที่เขากังวลมากที่สุด เพราะถ้าหากปนิดาไม่เข้มแข็งพอ ข่าวนี้อาจทำให้เธอเป็นอันตรายได้โดยง่าย

ชายหนุ่มเดินเข้าห้องนอนแล้วจึงพบว่าปนิดานั่งอยู่บนเตียง ในมือเธอถือโทรศัพท์คล้ายกำลังจะต่อสายไปไหน แต่เมื่อเห็นเขาเธอจึงวางมันลงแล้วรีบลุกขึ้นถาม

"พี่รพ! นิดกำลังจะโทรหาพอดีเลยค่ะ!"

"พี่กลับมาแล้วครับ พอดีพี่ไปทำธุระมานิดหน่อยนิดนอนเถอะ"

เขาบอกปัดเพราะไม่พร้อมที่จะเห็นน้ำตาของเธอในตอนนี้ แต่เหมือนมันจะไม่ง่ายอย่างนั้น เมื่อปนิดาเอ่ยถามในสิ่งที่เขาพยายามปิดบัง

"พี่รพออกไปหาน้องนีมาเหรอคะ!"

ชายหนุ่มหลบตาแล้วทำท่าอึกอัก เมื่อเห็นอาการพิรุธของเขาปนิดาก็ยิ่งร้อนใจ

"ทำไมคะ! พี่รพออกไปหาน้องนีใช่มั้ย น้องนีมีปัญหาอะไรคะหรือว่าน้องนีจะคลอด!"

สีหน้ากังวลของปนิดาแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีเมื่อเดาว่าวาสินีกำลังจะคลอดลูก และสีหน้ายินดีของเธอก็ยิ่งทำให้หัวใจของเคารพบีบรัดรุนแรง

"พี่ว่านิดนอนก่อนเถอะนะ เอาไว้พรุ่งนี้พี่จะเล่าให้ฟัง"

"ไม่ค่ะ ถ้าพี่ไม่บอกนิดนอนไม่หลับแน่ๆ มีอะไรก็เล่ามาเถอะค่ะนิดร้อนใจนะ!"

"นิด...อย่าดื้อสิ นอนซะพรุ่งนี้พี่จะเล่าให้ฟัง"

"ไม่เอาค่ะ พี่รพอย่ามาทำลับลมคมในแบบนี้นะคะนิดไม่ชอบเลย พี่จะเล่ามั้ยคะ ถ้าพี่ไม่เล่านิดจะโทรหาน้องนีเอง"

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมง่ายๆเคารพจึงใช้สองมือจับบ่าบอบบาง แล้วพูดให้เธอฟังอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"นิด..."

"คะ..."

"วาสินีตายแล้วนิด วาสินีเกิดอุบัติเหตุรถชน...เธอตายแล้ว และลูกของเราก็จากไปพร้อมเธอด้วย"

กรี๊ดดดดดดดด!!

ปนิดาอึ้งค้างไปชั่วขณะก่อนที่จะกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อได้ฟังสิ่งที่เคารพบอก ความรู้สึกของเธอตอนนี้เหมือนถูกกระชากเอาหัวใจออกไปจากอก เข่าของเธอทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น แล้วกรีดร้องซ้ำๆราวกับเสียสติ

กรี๊ดดดดด!! กรี๊ดดดดด!!

"ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร..."

เคารพนั่งลงแล้วพยายามโอบกอดภรรยาที่เอาแต่กรีดร้องไว้ในอ้อมแขน โดยที่เธอเอาแต่ดิ้นรนและใช้สองมือจิกทึ้งเส้นผมของตัวเอง เมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้ปานจะขาดใจชายหนุ่มก็ร้องตามเธออย่างไม่อาย เพราะความสูญเสียครั้งนี้มันยิ่งใหญ่เกินกว่าจะทำใจได้โดยง่าย

"นิด! นิด!"

เคารพร้องเรียกภรรยาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆเธอก็หมดสติในอ้อมแขนเขา เมื่อเห็นเธอเอาแต่นิ่งไม่ตอบสนองเสียงเรียกชายหนุ่มก็รีบอุ้มเธอเอาไว้แล้วนำเธอส่งโรงพยาบาลทันที

คุณจันทร์ฉายและคุณพัลลภพ่อแม่ของปนิดารวมทั้งเคารพยืนอออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจ เพราะปนิดาถูกส่งเข้าไปรักษานานร่วมหนึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังไม่มีวีแววว่าจะออกมา

"คุณลุงคุณป้าสวัสดีค่ะ"

"หวัดดีจ้ะหนูเดือน..."

"เกิดอะไรขึ้นกับน้องคะคุณป้า!"

เดือนแรมถามถึงญาติผู้น้องด้วยน้ำเสียงรัวเร็ว คุณจันทร์ฉายจึงส่ายหน้าทั้งน้ำตาแล้วบอกเสียงสั่น

"ให้ตารพเล่าเถอะ...ฮึก..."

"ว่าไงคะรพมันเกิดอะไรขึ้น"

เคารพกล้ำกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอแล้วจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เดือนแรมฟังคร่าวๆ แล้วคุณหมอก็เดินออกมาด้วยใบหน้าเครียดขรึม ทุกคนจึงรีบกรูกันเข้าไปหาคุณหมอแล้วถามอย่างมีความหวัง

"คุณหมอครับลูกสาวผมเป็นยังไงบ้างครับ!"

"ก่อนอื่นหมอต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ ตอนนี้คนไข้เสียชีวิตแล้วด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน พวกเราพยายามทำเต็มที่แล้วแต่คนไข้อาการหนักจนเราไม่สามารถยื้อชีวิตเธอเอาไว้ได้ครับ"

คำตอบของคุณหมอเรียกน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้จากทุกคนที่รอคอยปนิดาอยู่ เคารพยืนนิ่งเพราะความเจ็บจุกวิ่งเข้าใส่แบบตั้งตัวไม่ติดเมื่อรู้ว่าขณะนี้ได้สูญเสียภรรยาไป ความรู้สึกของเขาตอนนี้ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจซ้ำๆ มันเจ็บมันจุกและทรมานอย่างแสนสาหัส

……….

ดวงตาแดงก่ำของชายหนุ่มจ้องมองควันสีเทาที่พวยพุ่งออกจากปล่องของเมรุด้วยความอาลัยอาวรณ์ วันนี้เป็นวันฌาปนกิจภรรยาสุดที่รักของเขาชายหนุ่มจึงมายืนส่งเธอเป็นครั้งสุดท้าย ถึงแม้ตอนนี้ผู้คนรอบกายจะทยอยกันกลับจนหมดเหลือเพียงเขาที่ยังคงยืนทอดอาลัยอยู่คนเดียวก็ตาม

"พี่ขอโทษนะนิด...ขอโทษที่ไม่เด็ดขาดจนนิดกับลูกต้องมาจากพี่ไป"

เขาพูดแล้วนึกถึงวันที่เขาบอกกับวาสินีว่าต้องการให้เธอย้ายมาอยู่ในบ้านด้วย แต่วาสินีก็ปฏิเสธเพราะเหตุผลว่าต้องการอยู่คนเดียว เขาจึงไม่บังคับใจเธอเพราะกลัวว่าหากเธอเครียดอาจส่งผลถึงลูกของเขาที่อยู่ในท้องเธอ

ถึงแม้เขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าปนิดานั้นจะไม่มีชีวิตที่ยืนยาว เนื่องจากเธอร่างกายอ่อนแอและมีโรครุมเร้ามาตั้งแต่เด็กๆ แต่การที่เธอมาด่วนจากไปอย่างนี้ มันก็กระทันหันเสียจนเขาตั้งตัวไม่ติด

นั่นเป็นเพราะเขาผูกพันกับปนิดามาตั้งแต่เธอยังเยาว์วัย เนื่องจากพ่อแม่ของเขาและเธอเป็นเพื่อนที่รักกันแน่นแฟ้น เคารพจึงได้หมั้นหมายกับปนิดาตั้งแต่ยังเด็ก และการที่เธอมักเจ็บออดๆแอดๆ จนเป็นเหตุให้เธอไม่สามารถที่จะวิ่งเล่นได้เหมือนเด็กคนอื่น มันก็ทำให้เขาสงสารและเป็นเพื่อนเล่นให้เธอเสมอมา จนได้แต่งงานกันเขาก็สัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดี เพราะในความรู้สึกของเขาปนิดาเป็นคนที่น่าสงสาร และเขาก็ถูกปลูกฝังมาว่าให้ปกป้องเธอ

"พี่ขอโทษที่ดูแลนิดกับลูกไม่ดีพอ แต่พี่สัญญา..."

ดวงตาคมฉายแววดำมืดลึกล้ำเพราะกำลังคิดถึงต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องสูญเสีย

"พี่จะเอาคืนคนที่มันทำให้นิดกับลูกต้องตาย มันจะต้องเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส พี่สัญญาว่าจะแก้แค้นมันให้นิดและลูกอย่างสาสม!"

เมื่อเสียงเข้มต่ำพูดจบลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดปะทะใบหน้าคมคาย และเคารพเชื่อเหลือเกินว่าปนิดากำลังขอบคุณที่เขาจะแก้แค้นให้เธอกับลูก

"ตารพ...."

เคารพหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงเรียกพร้อมทั้งมือที่บีบเบาๆที่ต้นแขน

"ครับ...คุณน้า"

"กลับเถอะลูก...ยืนอยู่ตรงนี้เดี๋ยวนิดจะไม่สบายใจเอา"

คุณจันทร์ฉายพูดเสียงสั่นเพราะนางเองก็ทุกข์ตรมเกินกว่าจะปล่อยวางได้ เนื่องจากปนิดาคือบุตรสาวคนเดียวที่นางทั้งรักและทะนุถนอมยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ

"ผมขอโทษครับคุณน้า...ขอโทษที่ดูแลน้องไม่ดี"

ชายหนุ่มกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงหม่นเศร้า แววตาของเขาฉายชัดถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ซึ่งคุณจันทร์ฉายก็เข้าใจเป็นอย่างดีและไม่เคยถือโทษโกรธเขาเลย

"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรเลย อย่าคิดมากเลยนะรพมันไม่ใช่ความผิดของรพเลย"

"แต่ผม..."

เคารพพูดต่อไม่ออกเพราะในลำคอมันตีบตันจนเจ็บร้าวคุณจันทร์ฉายจึงยื่นมือมาบีบต้นแขนแข็งแรงของเขาเบาๆ อย่างต้องการปลอบโยน

"กลับบ้านเถอะรพ ทำใจให้สบายคนอยู่ยังต้องสู้ต่อไปนะลูก"

"ขอบคุณครับ ขอบคุณที่ไม่โกรธผม"

คุณจันทร์ฉายส่งยิ้มบางๆ แล้วจึงเดินกลับไปหาสามีที่รออยู่ที่รถ ปล่อยให้เคารพได้มีเวลาบอกลาลูกสาวของนางเป็นครั้งสุดท้าย

...

เอวิตายืนสะอึกสะอื้นอยู่ที่หน้ารูปถ่ายของวาสินีด้วยความเศร้าโศกเสียใจ เด็กสาวโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้วาสินีต้องตาย และยิ่งไปกว่านั้นคือเธอทำให้เคารพสูญเสียทั้งลูกและเมียของเขา ข่าวการเสียชีวิตของปนิดาดังกระหึ่มระดับประเทศ ในข่าวบอกว่าเพราะปนิดาหัวใจวายเฉียบพลัน ซึ่งเธอรู้ได้ทันทีว่าปนิดาคงจะช็อคที่สูญเสียลูก นั่นยิ่งทำให้ความรู้สึกผิดโจมตีเธอจนไม่อาจสงบใจได้ เพราะความผิดครั้งนี้ของเธอมันหนักหนาเหลือเกิน

"เอม...หยุดร้องเถอะลูกนีไปสบายแล้ว"

คุณเมตตาบอกแล้วโอบบ่าของเอวิตาเอาไว้ เด็กสาวจึงขยับสวมกอดคุณเมตตาเอาไว้แน่น

"โฮ...คุณแม่...ฮึก...พี่นีตายเพราะเอม...ฮึก...เอมผิดเอง..."

"ไม่ลูก..."

คุณเมตตาลูบผมนุ่มของเอวิตอย่างต้องการปลอบประโลมเพราะเธอรับรู้ได้ว่าเด็กสาวนั้นรู้สึกผิดจริงๆ

"มันเป็นอุบัติเหตุลูก...ไม่มีใครโทษเอมนะ เชื่อแม่สิว่าพี่นีไม่โกรธหนูหรอก"

น้ำตามากมายพร่างพรูออกจากดวงตาคู่สวย เอวิตารู้ดีว่าวาสินีจะไม่โกรธเธอ และเธอก็รู้ดีว่าในตอนนี้เคารพคงจะทั้งโกรธและเกลียดเธออย่างแน่นอน

...

หลังจากจัดการเรื่องงานศพของวาสินีจนเรียบร้อย เอวิตาก็กลับมาทำงานตามเดิม เพื่อนร่วมงานที่รู้ข่าวก็ถามไถ่ด้วยความห่วงใย

"เอม...หายดีแล้วเหรอทำไมรีบมาทำงานจัง"

"ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ...พรุ่งนี้แผลที่หัวกับหน้าผากก็ตัดไหมได้แล้ว ส่วนที่ขาใส่กางเกงขายาวก็ไม่มีใครเห็น"

เด็กสาวบอกเพื่อนร่วมงานแล้วส่งยิ้มซีดเซียวแต่เธอไม่ได้บอกความจริงเท่านั้น ว่าเธอยังเจ็บและอยากพักกายพักใจอีกสักระยะ แต่ที่เธอเลือกที่จะมาทำงานเป็นเพราะเมื่อไหร่ที่เธออยู่เฉยๆ เธอจะคิดถึงแต่ใบหน้าของวาสินีและปนิดาอยู่ตลอด มันทำให้เธอยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเองและไม่อาจที่จะลบความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจออกไปได้

"น้องๆ..."

"เดี๋ยวเอมไปดูลูกค้าก่อนนะพี่"

เด็กสาวบอกเพื่อนร่วมงานแล้วจึงเดินไปหาลูกค้า เธอพยายามที่จะปรับสีหน้าและอารมณ์ให้ดีขึ้นเพื่องานของเธอ

"รับอะไรดีคะ..."

"เอา......."

เอวิตารับออเดอร์ตามปกติแต่เมื่อนำอาหารไปเสิร์ฟเธอก็ได้ยินบทสนทนาของลูกค้าสาวทั้งสองคน

"เธอ...ดูข่าวไฮโซสาวที่ช็อคตายมั้ย"

"ดูๆ แต่ในข่าวไม่ได้ลงรายระเอียดนะว่าช็อคเรื่องอะไร"

"ให้ฉันเดานะ รู้ว่าผัวมีมีน้อยไม่ก็เห็นคาตาว่าผัวมีอะไรกับคนอื่นชัวร์"

"โอ้ย...ถ้าผัวนางมีบ้านเล็กก็ไม่แปลกอ่ะ เพราะข่าวว่านางขี้โรคสุดๆ"

"แต่คุณรพผัวนางเด็ดนะ...ฮิ ฮิ ฮิ"

"แกเห็นแล้วหิวล่ะสิ ฮิ ฮิ ฮิ"

เคร้ง!!

เสียงถาดกระแทกโต๊ะอย่างแรงทำเอาลูกค้าสาวทั้งสองคนถึงกับสะดุ้ง

"คุณไม่ควรเดาสุ่มสี่สุ่มห้าหรือเอาความตายของคนอื่นมาพูดแบบสนุกปากนะคะ!"

เอวิตาต่อว่าลูกค้าสาวทั้งสองคนด้วยความลืมตัว ทำให้ลูกค้าทั้งสองคนโวยวายขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

"เธอเป็นใคร! เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน"

" ผู้จัดการอยู่ไหน! ไปตามผู้จัดการมาเดี๋ยวนี้!"

เสียงโวยวายของลูกค้าสาว เรียกให้ผู้จัดการรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

"มีอะไรกันครับ...เกิดอะไรขึ้นครับคุณลูกค้า"

" อบรมพนักงานของคุณเสียบ้าง ไม่มีมารยาทเอาซะเลย พนักงานคนนี้ ต่อว่าฉันสั่งสอนฉัน...."

"นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอเอม..."

แล้วก็เป็นไปตามระเบียบเมื่อซักไซ้ไล่เลียง เอวิตาจึงถูกพักงานเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เพื่อเป็นการเตือนที่ล่วงเกินลูกค้า โดยที่เธอเองก็ยอมรับบทลงโทษนั้นแต่โดยดี

เมื่อไม่ได้ไปทำงานเด็กสาวก็เก็บตัวอยู่ในห้อง จิตใจของเธอห่อเหี่ยวและหดหู่จนไม่อยากพบปะผู้คน วันๆเธอเอาแต่คิดถึงแต่การตายของวาสินีและปนิดาซ้ำไปซ้ำมา

"คุณปนิดาคะ..."

เด็กสาวประนมมือขึ้นไหว้แล้วตั้งจิตนึกถึงปนิดา

"ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียทั้งลูกและชีวิตของคุณ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ..."

ก๊อก'ก๊อก'ก๊อก

พูดยังไม่ทันจบเสียงประตูห้องของเธอก็ถูกเคาะ เอวิตาจึงลุกขึ้นเดินไปเปิด แต่เมื่อเห็นแขกที่มาเยือนก็ทำเอาเด็กสาวผงะถอยไปหลายก้าว

"คุณ!..."

"ตกใจมากเหรอ..."

เขาถามเสียงต่ำพร้อมกับจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยดวงตาดุดัน เอวิตาลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นไฟโทสะในดวงตาเขา ท่าทางของเคารพในตอนนี้ไม่ผิดกับมัจจุราชที่กำลังจะมาพรากวิญญาณของเธอเลยสักนิด

"คุณ...มีธุระอะไรกับหนูเหรอคะ..."

เอวิตาข่มความกลัวแล้วเอ่ยถามเขาเสียงสั่น เธอพยายามที่จะไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมา แต่ถึงอย่างนั้นร่างทั้งร่างของเธอก็สั่นน้อยๆอย่างไม่อาจควบคุม

"มีสิ! มีมากด้วย เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเธอทำอะไรกับฉันเอาไว้! เธอฆ่าเมียฆ่าลูกฉันเธอลืมแล้วหรือไง!"

ชายหนุ่มตะวาดเสียงกร้าวอย่างเดือดดาล เพียงเท่านั้นน้ำตาของเด็กสาวก็ไหลอาบแก้ม

"ฮือๆ...หนูขอโทษค่ะ...ฮึก...หนูไม่ได้ตั้งใจ...โฮ..."

เด็กสาวพยายามอธิบายและยกมือประนมไหว้เขา แต่มันไม่ได้ทำให้ความเคียดแค้นในใจเขาเบาบางลงเลย

"เธอจะตั้งใจมั้ยฉันไม่รู้ ฉันรู้เพียงอย่างเดียวว่าเมียกับลูกฉันต้องตายเพราะความสาระแนของเธอ และเธอก็ต้องชดใช้ให้กับฉัน!!"

เอวิตาทำท่าจะก้าวถอยหลังแต่แขนเรียวก็ถูกเขากระชากเอาไว้อย่างรู้ทัน

"เธอต้องไปกับฉัน!!"

"ไม่นะ! ไม่ไปนะคะ!"

เด็กสาวปฏิเสธอย่างไม่หยุดคิด ใบหน้าหวานตื่นกลัวอย่างที่สุด เพราะตอนนี้เขาทำให้เธอรู้สึกได้ว่าเขาอยากฆ่าเธอ

"เธอต้องไป!"

"ไม่!!!...ฮึก...หนูไม่ได้ตั้งใจ...หนูขอโทษ...โฮ..."

"ถ้าเธอรู้สึกผิดจริงๆเธอต้องไปกับฉัน! เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำ!"

เด็กสาวส่ายหน้าทั้งน้ำตาความหวาดกลัววิ่งเข้าจับหัวใจจนเนื้อตัวสั่นสะท้าน เธอมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น

"หนูรู้สึกผิดฉันรู้สึกผิดจริงๆแต่หนูไม่ได้ตั้งใจ ปล่อยหนูไปเถอะ....หนูขอโทษ.. "

"ปล่อยเหรอ!!"

ดวงตาดุดันของเขากระด้างขึ้นอีกเป็นเท่าตัวเมื่อเธอขอร้องให้เขาปล่อยเธอไป

"ไม่มีวัน! ฉันไม่มีทางปล่อยเธอ เพราะถ้าหากฉันทำอย่างนั้นฉันจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ที่ไม่ได้แก้แค้นเอาคืนคนที่ทำให้ลูกเมียฉันตาย!!"

เอวิตามองเห็นความเจ็บปวดในดวงตาเขายามที่เขาเอ่ยถึงลูกและภรรยา มันทำให้เธอรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาจับใจ นั่นอาจเป็นเพราะความรักที่เธอซ่อนเอาไว้ในใจเป็นทุนเดิม เมื่อเห็นเขาเจ็บปวดหัวใจของเธอมันก็เจ็บไปด้วย

"ก็ได้ค่ะ...ฮึก...ถ้าชีวิตของหนูมันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น"

"ดี!!"

เคารพฉุดกระชากร่างเล็กมาขึ้นรถและขับตรงไปที่โคราช ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาจัดเตรียมไว้โดยเฉพาะ

ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในรถเอวิตาพยายามที่จะกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ เพราะกลัวว่ามันจะทำให้เขารู้สึกรำคาญ บ่อยครั้งที่เธอลอบมองเสี้ยวหน้าเครียดขรึมของเขา แล้วนึกขอโทษเขาอยู่ในใจเพราะทุกครั้งที่เขาเผลอ ดวงตาเขาก็จะเอ่อคลอด้วยน้ำตาจนแดงก่ำ

"คุณจะพาหนูไปไหนคะ..."

ในที่สุดเด็กสาวก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้เพราะรถวิ่งอยู่บนถนนมานานนับชั่วโมงแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะจอด

"เธอคิดว่าฉันจะพาเธอไปไหนล่ะ เธอคิดว่าฉันควรทำยังไงกับเธอดี..."

เขาย้อนถามด้วยน้ำเสียงเครียดขรึมแต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า

"หนู...ไม่รู้ค่ะ"

น้ำเสียงแผ่วเบาอย่างคนสิ้นหวังของเด็กสาวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสาร เคารพกระตุกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยถามเธอเสียงเข้ม

"เธอคิดว่าฉันพาเธอออกมาเพราะอะไร!"

"ก็...คุณบอกว่าต้องการให้หนูชดใช้ คุณ...ต้องการชีวิตของหนูใช่มั้ยคะ"

ถึงแม้จะกลัวแสนกลัวแต่เอวิตาก็พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เพราะเธอตัดสินใจแล้วว่าหากเขาต้องการชีวิตของเธอเพื่อชดใช้เธอก็จะมอบให้เขาโดยไม่คิดหลีกหนี เพราะเธอจะได้ไม่ต้องมาจมอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

"เธอคิดว่าฉันจะฆ่าเธองั้นเหรอ...ไม่หรอก"

ถึงแม้จะปลงตกและคิดจะมอบชีวิตเพื่อชดใช้ แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา เพราะลึกๆแล้วเธอก็ยังไม่อยากจากโลกนี้ไป

"ทำไมคะ คุณ...ไม่โกรธหนูแล้วเหรอคะ"

"โกรธเหรอ! เธอใช้คำว่าโกรธเหรอ...เธอใช้คำผิดแล้วล่ะเพราะฉันไม่ได้โกรธแต่ฉันเกลียด! เกลียดจนรู้สึกขยะแขยงที่ต้องมานั่งหายใจข้างๆเธอ! ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตายตามนิดกับลูกไป แต่ไม่หรอก...ความตายมันง่ายไปสำหรับคนอย่างเธอ!"

น้ำตาที่เด็กสาวพยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้มอีกครั้ง เธอเจ็บไปทั้งใจเมื่อเขาทั้งพูดทั้งมองเธอด้วยความเกลียดชัง เธอเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาอยากจะฆ่าเธอจริงๆ เพราะตอนที่เขาพูดมือของเขากำพวงมาลัยรถแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว อีกทั้งกรามแกร่งก็ขบกันแน่นจนได้ยินเสียงฟันบดกันอย่างน่ากลัว

"หนูรู้ว่าคุณเสียใจ...ฮึก...ในเมื่อหนูเป็นต้นเหตุเรื่องทั้งหมด หนูจะชดใช้ให้คุณทุกอย่าง...ฮึก...แม้กระทั่งชีวิตของหนูถ้าคุณอยากได้หนูจะไม่ขัดข้อง หนูพร้อมที่จะให้เพื่อไถ่บาป"

"เรื่องที่เธอต้องชดใช้มันแน่นอนอยู่แล้ว และไม่ต้องบีบน้ำตาให้ฉันสงสารเพราะฉันจะไม่มีวันปรานีเธอแน่! เตรียมตัวไถ่บาปได้เลย!"

เขาเค้นเสียงลอดไรฟันเพื่อบอกกับเธอแล้วจึงระบายความโกรธด้วยการเหยียบคันเร่งจนมิด เอวิตากลัวจับใจแต่ก็ไม่ปริปาก เด็กสาวบีบมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันและขบฟันลงกับกลีบปากอิ่มเพื่อกลั้นเสียงหวีดร้อง เมื่อเห็นเขาควบคุมรถด้วยความเร็วและแซงรถซ้ายขวาอย่างน่าหวาดเสียว