กุมภาหวงรัก(อุทกธารา)

ชีวิตมนุษย์ไม่ต่างอะไรจากนิยาย มีทั้งบทเศร้า มีความสุข บทรัก และบทอาฆาตแค้น จุดเริ่มต้นที่ก่อเกิดเป็นแรงแค้นในหัวใจของเรืออากาศเอกอุทกธารา ไอยศูรย์หัสดี สังกัดหน่วยปฏิบัติงานพิเศษกองงานประชาสัมพันธ์กองทัพอากาศ เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว "ใครเป็นผู้แถลงข่าวคืนนี้?" นายพลไกรสรถามลูกน้องที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับแฟ้มเอกสาร "ร้อยเอกธาราครับ" "คนใหม่ใช่มั๊ย? ไม่เคยได้ยินชื่อ" ท่านนายพลถามขึ้น "คนนี้หน่วยก้านดี หน้าตาดี เด่นที่สุดในรุ่นครับ" "อืมม.. อย่าให้มีอะไรผิดพลาด ท่านผู้บัญชาการสี่เหล่าทัพจะมาร่วมประชุมด้วย" ✈ณ สโมสรทหารอากาศ "ร้อยเอกธารา" "ครับท่านนายพล" ธาราหันมาทำความเคารพด้วยท่าทางแข็งขัน "พูดได้ดีมาก คุณทำให้งานวันนี้ไร้ที่ติ" นายพลไกรสรยกมือขึ้นตบไหล่แสดงความชื่นชม "ขอบคุณครับ" "คืนนี้ไปต่อที่บ้านผม ผมมีงานเลี้ยงเล็กๆ ถือเป็นการขอบคุณที่คุณทำให้ทุกคนประทับใจ" ระดับท่านนายพลออกปากชวน หมดทางปฏิเสธ "ครับท่าน" ธาราตอบรับ ชื่อเสียงด้านความเข้มงวดของนายพลไกรสรได้ยินบ่อย เพื่อนทหารหลายคนบอกว่างานเลี้ยงที่บ้านท่านไม่มีอะไรสนุกสนาน นอกจากไปดูเมียน้อย ซึ่งเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เมียน้อยจะมาเฉิดฉายโชว์ตัวเคียงคู่กับท่านนายพลแทนเมียหลวง รู้กันดีว่าคุณหญิงกนกพรถูกเชิดชูเก็บเอาไว้บนหิ้งเพื่อให้คนกราบไหว้บูชา 'อืมม.. ท่านนายพลคงฝึกมาดี เมียหลวงอยู่ส่วนเมียหลวง เมียน้อยอยู่ส่วนเมียน้อย' 'อยากไปดูหน้าเมียน้อยเหมือนกัน เห็นลือกันว่าสวยนักสวยหนา' ธารารู้สึกว่าคืนนี้อาจไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด จากเดิมที่ตั้งใจจะชวนเพื่อนไปต่อที่ร้านประจำ เปลี่ยนเป็นไปต่อที่บ้านท่านนายพลก็ไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย "เพื่อนร่วมรุ่นของคุณไปกันหลายคน ร้อยเอกณรงค์วิทย์ก็ไป" "เอ่อ.. ครับ ผมจะไปกับบอล" ธาราตอบรับ ร้อยเอกณรงค์วิทย์หรือบอลเป็นเพื่อนสนิทที่สุดในรุ่น แต่เพราะสายงานทำให้การพบเจอลดน้อยลง.. --------------------◇▪︎☆☆▪︎◇------------------- ✈ณ บ้านหลังที่สองของนายพลไกรสร "บอลเข้าไปก่อน กูขอคุยโทรศัพท์" ธารายกสมาร์ทโฟนที่ส่งเสียงร้องไม่หยุดให้เพื่อนดู สายนี้โทรเข้ามาเป็นรอบที่สี่ "เบื่อว่ะ มึงทำได้ยังงัย ผู้หญิงแมร่งตามตื้อฉิบหาย!" "เออน่า เดี๋ยวตามไป" ธาราไล่เพื่อนให้เข้าไปในงาน ก่อนจะหันมามองสายเรียกเข้าแล้วต้องถอนหายใจ ผู้หญิงถ้าอยู่เป็น น่าจะรู้ว่านิสัยของร้อยเอกอุทกธาราเป็นยังงัย แต่เดาว่าเธอคนนี้คงอยู่ไม่เป็นและไม่อยากอยู่ ธาราใช้เวลาเคลียร์แค่ห้านาที.. ..ปิ๊นน.. เสียงแตรรถดังขึ้นหนึ่งครั้งคล้ายการเรียก ธาราลดโทรศัพท์ในมือลง แสงไฟจากหน้ารถทำให้ต้องยกมือขึ้นป้องตา “คุณคะช่วยยกของเข้าไปหน่อย ฉันรีบ” “......” ธาราเหลียวมองรอบตัว ไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้กำลังพูดกับใคร “คุณนั่นแหละ มางานเลี้ยง..” เจนนิษฐ์หยุดชะงักเล็กน้อย นายทหารคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น เจนจำได้ทุกคนเพราะท่านนายพลจัดงานเลี้ยงเป็นประจำ ลูกน้องใต้บังคับบัญชาคุ้นหน้าและรู้จักเกือบทุกคน “.....” ธาราไม่ปิดบังสายตาเจ้าชู้ ดวงตาคมกริบไล่ไปตามรูปร่างอวบอิ่ม ชุดรัดรูปสีขาวแสดงให้รู้ว่าคนสวมใส่ต้องมั่นใจในรูปร่าง 'อืมม.. หุ่นดีมาก สวยมากด้วย' รอยยิ้มชื่นชมเจ้าชู้ผุดขึ้น ธารามีเสน่ห์กับผู้หญิงเสมอ ผู้หญิงมักตกหลุมรักเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรีซึ่งรับกับรูปร่างสูงใหญ่ไร้ไขมันส่วนเกิน ชุดทหารแน่นเปรี๊ยะแนบกระชับไปกับกล้ามเนื้อตึงแน่น คารมของธาราก็กินขาดไม่เป็นรองใคร เสน่ห์ที่มาจากคำพูดน่าหลงใหลส่งผลให้ชายหนุ่มกลายเป็นจุดเด่นน่าค้นหาและเป็นที่ต้องการ “คุณเพิ่งมาเป็นครั้งแรก” เจนนิษฐ์พึมพำ ความหล่อเหลาของธาราทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ในบรรดาลูกน้องของท่านนายพล ธารามีแรงดึงดูดทางเพศที่เจนไม่อาจต้านทาน “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมร้อยเอกธารา ส่วนคุณ..” “เจน เจนนิษฐ์ยินดีที่ได้รู้จัก” สัมผัสของฝ่ามือนุ่มกับอุ้งมือหยาบกร้านแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ในความแตกต่างกลับสร้างความเร้าใจให้อย่างไม่น่าเชื่อ เจนผุดยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาพราวระยับ สัมผัสทางกายสื่อสารถึงกันแบบลับๆ “ให้ผมช่วยถืออะไรครับ?” “อ้อ.. ค่ะ เครื่องดื่มพวกนี้ขาดไม่ได้” เจนเปิดหลังรถ ขวดเหล้านอกราคาแพงหลายขวดอยู่ในถุงกระดาษ “ขาดไม่ได้จริงๆครับ รสชาติร้อนแรงจะช่วยทำให้ลืมความทุกข์” ธาราขยิบตาเจ้าชู้ คำพูดไหลลื่นแฝงนัยทำให้ผู้หญิงติดกับ “คุณมีความทุกข์อะไร?” เจนนิษฐ์ตกหลุมพรางโดยไม่รู้ตัว “ผมมักจะทุกข์เรื่องผู้หญิง” “อื้อหือ.. ก็ไม่น่าแปลกเท่าไหร่ เพราะคุณเป็นคนมีเสน่ห์” เจนนิษฐ์อมยิ้ม ใบหน้าร้อนวูบวาบ “เข้าใจผิดแล้วครับ ผมมักจะเป็นทุกข์เวลาเจอผู้หญิงสวย ผมค่อนข้างประหม่าและหวั่นไหว” "แถวนี้มีผู้หญิงที่ทำให้คุณธาราหวั่นไหวด้วยเหรอคะ?” เจนไม่อาจห้ามอาการเขินอาย ผู้ชายคนนี้ปลุกอารมณ์สาวอันร้อนแรงที่ถูกนายพลไกรสรทำให้เย็นชืดเป็นน้ำแข็งมานาน ห้ามแก้มไม่ให้แดงระเรื่อไม่ได้ พอๆกับขาทั้งสองข้างที่สั่นระริกจนก้าวผิดจังหวะ สะดุดขั้นบันได “ระวังครับ!” ธาราเอื้อมมือออกไปคว้าเอวบางแล้วดึงเข้ามาปะทะกับแผ่นอกกำยำ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดกลีบปากอิ่มที่ถูกทาด้วยสีแดงอมส้ม “อ๊ะ! เอ่อ.. ขอบคุณค่ะ” เจนกลั้นลมหายใจ สัมผัสแนบชิดบดเบียด อกผายไหล่ผึ่งกำยำบึกบึนสมกับเป็นนายทหาร ร่างกายหนุ่มแน่นเป็นสิ่งที่เจนขาดมานาน การเป็นเมียน้อยท่านนายพลทำให้ในส่วนลึกยังโหยหารอคอยความร้อนแรง "คุณเจนเป็นผู้หญิงสวย สวยจนผมตะลึง" คำพูดสุดท้ายของนายทหารรูปหล่อทำเอาภายในของเจนหลอมละลาย ---------------------◇▪︎☆☆▪︎◇----------------- ~ยี่สิบนาทีต่อมา~ “คุณเจนทำไมช้าจังคะ? ท่านนายพลถามหาใหญ่แล้ว” “รถติดมาก” เจนบอกเสียงหอบๆ แก้มยังแดงซ่าน ถึงแม้จะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่ก็ไม่อาจลืมสัมผัสและคำพูดที่ทำให้อ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ “ท่านนายพลรออยู่ รีบไปเถอะค่ะ” แม่บ้านบอกด้วยน้ำเสียงกังวล เจนพยักหน้า ตรงดิ่งไปหานายพลไกรสรที่เริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ --------------------◇▪︎☆☆▪︎◇-------------------